Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*
Θεσμικοί εκπρόσωποι της Θεσσαλονίκης (π.χ., δήμαρχος, μητροπολίτης) υποδέχθηκαν πριν από λίγες ημέρες τον μοιραίο για τη Μακεδονία μας πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Η παρουσίαση του βιβλίου του σε κινηματογράφο της πόλης δεν ήταν απλώς μια ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά μία πράξη βαθύτατου συμβολισμού, ενταγμένη στο πλαίσιο της απόπειράς του για επιστροφή του στην πολιτική σκηνή. Και αυτό χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς ίχνος ενοχής, χωρίς ούτε μία λέξη για το βαθύ τραύμα που άφησε πίσω του στη Μακεδονία με την προδοτική «συμφωνία» των Πρεσπών. Και, δυστυχώς, κάποιοι επέλεξαν να τα παραβλέψουν όλα αυτά και να του δώσουν συγχωροχάρτι.
Η «συμφωνία» των Πρεσπών προφανώς και δεν ήταν μία «διπλωματική επιτυχία», όπως θέλουν κάποιοι ακόμη και σήμερα να την παρουσιάζουν. Ήταν μία πράξη εθνικής υποχώρησης, με ονοματεπώνυμο. Ήταν η παραχώρηση ονόματος, ταυτότητας και γλώσσας, χωρίς κοινωνική νομιμοποίηση, ενάντια στο παλλαϊκό αίσθημα. Και ο Τσίπρας υπήρξε ο πρωτεργάτης της όχι από αφέλεια, αλλά ως συνειδητός πολιτικός ηγέτης που αγνόησε τη λαϊκή βούληση, περιφρονώντας τις μαζικές διαμαρτυρίες και εργαλειοποιώντας θεσμούς και βουλευτές για να επιβάλει τη θέλησή του.
Και οκτώ χρόνια μετά, χωρίς συγγνώμες και αναγνώριση λαθών, σηκώνει και πάλι κεφάλι. Επανεμφανίζεται, περιβαλλόμενος από τους ίδιους υποστηρικτές του που λοιδορούσαν όσους διαφωνούσαν τότε, χαρακτηρίζοντάς τους «ακροδεξιούς», «σκοταδιστές» και «εθνικιστές». Σαν να μη συνέβη τίποτε. Σαν να μην υπάρχουν οι συνεχείς προκλήσεις των Σκοπιανών. Σαν να μην επιβεβαιώθηκαν όλες οι προειδοποιήσεις όσων έλεγαν ότι η «συμφωνία» είναι διάτρητη και επικίνδυνη.
Και στο σημείο αυτό βιώνουμε τη δεύτερη πράξη της προδοσίας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που εξελέγη, μεταξύ άλλων, με την υπόσχεση ότι θα αντισταθεί και θα «βελτιώσει» τη «συμφωνία», ότι θα την καταγγείλει, ότι δεν θα αφήσει αναπάντητες τις όποιες παραβιάσεις της, τι έκανε στην πράξη; Τίποτε! Όχι μόνο δεν την κατήγγειλε, αλλά την εφαρμόζει κανονικά και απαρέγκλιτα. Υπογράφει μνημόνια, ανταλλάσσει επισκέψεις, κάνει τα στραβά μάτια όταν οι Σκοπιανοί ομιλούν για «μακεδονικό έθνος», «μακεδονική μειονότητα» και «μακεδονική γλώσσα». Οι προκλήσεις είναι συνεχείς και εξοργιστικές. Και η ελληνική απάντηση… σιωπή! «Κατανόηση»! Μια πολιτική που επιβεβαιώνει ότι, παρά τη φραστική αντιπαράθεση του παρελθόντος, ουσιαστικά υπάρχει συνέχεια. Οι «Πρέσπες» έγιναν κυβερνητική γραμμή. Και όσοι φώναζαν πριν και διαμαρτύρονταν τώρα πρέπει να σιωπήσουν!
Ακόμα πιο εξοργιστικό είναι το ότι η κυβέρνηση δεν αρκείται μόνο σε αυτά. Κινητοποιεί τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της για να αποτρέψει ακόμα και τη στοιχειώδη διαμαρτυρία, όπως στην επανεμφάνιση Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη. Απαγορεύσεις, απειλές προσαγωγών και συλλήψεων, κλίμα φόβου. Όχι για επεισόδια, αλλά για μια απλή, ειρηνική φωνή διαμαρτυρίας. Για να μη χαλάσει το «αφήγημα», για να μη θυμηθεί ξανά η Μακεδονία!
Η εικόνα είναι αποκαρδιωτική. Ο πρωτεργάτης της προδοτικής συμφωνίας επιστρέφει αμετανόητος, η κυβέρνηση που τον κατήγγειλε ως αντιπολίτευση τώρα τον διευκολύνει και το κράτος δείχνει πυγμή όχι εναντίον των σκοπιανών προκλήσεων, αλλά εναντίον των Ελλήνων πολιτών που διαμαρτύρονται! Αυτό δεν είναι απλώς μια πολιτική υποκρισία, αλλά μια ηθική κατάρρευση!
Οι Έλληνες της Μακεδονίας, όμως, δεν ξεχνούν. Και όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να επιβάλουν σιωπή και φόβο, είναι σίγουρο ότι η Ιστορία δεν ξαναγράφεται με παρουσιάσεις βιβλίων και αστυνομικές απαγορεύσεις. Η ευθύνη των Πρεσπών έχει ονόματα. Όπως έχει και η συνενοχή στην εφαρμογή της προδοτικής «συμφωνίας». Οι πολίτες το γνωρίζουν. Τον φόβο τους να ᾽χουν οι υπεύθυνοι!
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα», endohora@yahoo.gr
