Στην ελληνική γλώσσα υπάρχουν λέξεις που, παρά την έντονη σημασία τους, σπάνια χρησιμοποιούνται στην καθημερινή ομιλία. Μία από αυτές είναι η λέξη «ευκαταφρόνητος», που φέρει ισχυρό νόημα και αιχμηρή εκφραστική δύναμη.
Ο όρος ευκαταφρόνητος δηλώνει κυριολεκτικά τον άνθρωπο ή το πράγμα που είναι άξιος να καταφρονηθεί.
Μεταφορικά, όμως, η λέξη χρησιμοποιείται για να περιγράψει αυτόν που θεωρείται τιποτένιος, ασήμαντος ή αναξιόλογος, κάτι που αποτυπώνει την κοινωνική ή ηθική ασημαντότητα του ατόμου ή της κατάστασης.
