Ενημερωτικό Portal του Ράδιο Γάμμα 94 FM, Πάτρα
RadioGamma Live

 

Από τη «Γιάλτα» της Σενζέν στη νέα «Ιερά Συμμαχία»

Ίσως στη Σενζέν της Κίνας να συνομολογήθηκε η νέα Γιάλτα, μεταξύ των Προέδρων Τραμπ, Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ

Ἴσως ὅμως νά προχώρησαν τά πράγματα βαθύτερα.

  • Τοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Σέ μιά νέα «Ἱερά Συμμαχία». Αὐτό δέν σημαίνει ὅτι οἱ τρεῖς Πρόεδροι «ἔγιναν φίλοι», οὔτε ὅτι τερματίζεται ὁ ἀνταγωνισμός μεταξύ τῶν χωρῶν τους. Ἄλλως τε οὔτε ἡ αὐθεντική «Ἱερά Συμμαχία» εἶχε συνομολογηθεῖ μεταξύ χωρῶν (εὐρωπαϊκῶν ἐκείνη τήν ἐποχή) φιλικῶν μεταξύ τους. Ἀνταγωνισμός καί ἐχθρότητα χαρακτήριζαν τίς σχέσεις τους. Βρῆκαν ὅμως κάποιους κανόνες συνυπάρξεως μέ στόχο τήν ἀποτροπή νέων πολέμων (οἱ ναπολεόντειοι εἶχαν μόλις τελειώσει) καί τήν διατήρηση τῆς ἐπιβληθείσης τάξεως πραγμάτων. Κάτι τέτοιο φαίνεται πώς ἔγινε στήν Σενζέν. Καί εἶναι πολύ χαρακτηριστικό τό γεγονός ὅτι στό κοινό ἀνακοινωθέν τῶν τριῶν ἡγετῶν ἀναφέρεται ρητῶς ἡ πρόθεσίς τους γιά ἀναμόρφωση τοῦ ΟΗΕ, ὥστε νά γίνει ἀποτελεσματικός.

Ταυτοχρόνως ὅμως διεκήρυξαν καί τήν εὐθεῖα ἀμφισβήτηση τοῦ ρόλου τοῦ Διεθνοῦς Ποινικοῦ Δικαστηρίου. Αὐτό μέ ἁπλᾶ λόγια σημαίνει ὅτι οἱ ΗΠΑ, ἡ Ρωσσία καί ἡ Κίνα ἀμφισβητοῦν τήν χρησιμότητα τῶν θεσμῶν πού διεμορφώθησαν μετά τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέ στόχο τήν διατήρηση τῆς σταθερότητος τοῦ κόσμου. Οἱ νικητές τοῦ πολέμου, ΗΠΑ, Ρωσσία, Βρεταννία καί Γαλλία, εἶχαν ἐπιφυλάξει γιά τόν ἑαυτό τους τό δικαίωμα τοῦ βέτο, ὡς μόνιμα μέλη τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας. Ἀργότερα στίς χῶρες αὐτές προσετέθη καί ἡ Κίνα, οἱ πέντε αὐτές χῶρες δέ ἦσαν οἱ «νόμιμες» πυρηνικές δυνάμεις τοῦ πλανήτη. Τά πυρηνικά τους ὁπλοστάσια τούς ἔδιδαν τό δικαίωμα τῆς ἀρνησικυρίας σέ ὅλα τά ζητήματα πού ἀφοροῦν τήν ἀνθρωπότητα καί τήν συνύπαρξη τῶν ἐθνῶν.

Πλέον οἱ τρεῖς δυνάμεις δέν ἀρκοῦνται σέ αὐτό. Θέλουν ἄμεσο ἔλεγχο τῶν διεθνῶν θεσμῶν. Αὐτό συνομολόγησαν στήν Κίνα. Καί φυσικά ἔλαβαν ἀποφάσεις ἐρήμην τῶν ἄλλων δύο πυρηνικῶν δυνάμεων, Βρεταννίας καί Γαλλίας, πού οὕτως ἤ ἄλλως ἔχουν ὑποπολλαπλάσιο τῶν δικῶν τους ὁπλοστάσιο. Ἐκτιμοῦμε βασίμως ὅτι οἱ δύο αὐτές εὐρωπαϊκές χῶρες θά ἔχουν στό μέλλον πολύ περιορισμένο ρόλο στά διεθνῆ δρώμενα. Ὁ «νέος ΟΗΕ», περί τήν μορφή τοῦ ὁποίου οἱ τρεῖς συνομιλητές ἄφησαν νά πλανᾶται μιά ἀσάφεια, θά εἶναι προφανῶς τό πεδίον ἐξασφαλίσεως τῶν μεταξύ τους ἰσορροπιῶν. Ὄχι ὁ ἐγγυητής τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀσφαλείας τοῦ κόσμου. Θά πρέπει ὅμως νά παραδεχθοῦμε ὅτι στόν ρόλο αὐτό, τόν ὁποῖο ὁραματίσθησαν οἱ δημιουργοί του, ὁ ΟΗΕ δέν μπορεῖ νά θεωρηθεῖ ἰδιαιτέρως ἐπιτυχημένος. Ὑπάρχει λοιπόν πεδίον βελτιώσεως.

Τό ἄν θά εἶναι ὅμως βελτίωσις ἡ ἀπόλυτος ἐπιβολή τῆς βουλήσεως τῶν τριῶν μεγάλων δυνάμεων εἶναι μᾶλλον ἀμφισβητήσιμο. Εἶναι ὅμως αὐτό πού ἐπιβάλλει ὁ ρεαλισμός. Μιά ἄλλη πραγματικότητα τήν ὁποία ἐπιβάλλει ὁ ρεαλισμός εἶναι ἡ ἀλλαγή τοῦ κέντρου βάρους τῶν ἰσορροπιῶν τοῦ παγκοσμίου συστήματος πρός ἀνατολάς. Κάποιοι ἀναλυτές ὑποστηρίζουν ὅτι σκοπός τοῦ Βλαντιμήρ Πούτιν καί τοῦ Σί Τζινπίνγκ ἦταν νά διεκδικήσουν τό δικό τους μερίδιο ἰσχύος ὑποδεικνύοντας στόν Τράμπ αὐτήν τήν πραγματικότητα. Αὐτό δέν εἶναι ἀκριβές. Τήν νέα πραγματικότητα τήν γνωρίζουν οἱ Ἀμερικανοί καλύτερα ἀπό ὁποιονδήποτε ἄλλον.

Εἶναι χρόνια τώρα πού ἔχουν στρέψει τήν προσοχή τους στόν Εἰρηνικό καί τοῦτο κατεδείχθη μέ ἰδιαίτερη ἔνταση, ὄχι μόνον κατά τήν προεδρία Τράμπ, ἀλλά ἤδη ἀπό τίς ἡμέρες τοῦ Μπαράκ Ὀμπάμα. Μόνον οἱ Εὐρωπαῖοι ἐθελοτυφλοῦσαν (καί συνεχίζουν νά ἐθελοτυφλοῦν) νομίζοντας ὅτι ἐξακολουθοῦν νά εἶναι τό κέντρο τοῦ κόσμου. Ἔχουν περάσει 200 χρόνια ἀπό τόν 19ο αἰῶνα, πού ἡ Εὐρώπη ἦταν «ὁ ἀφέντης». Δέν εἶναι πιά.

Ὡς πρός τά εἰδικά ζητήματα πού μπορεῖ νά ἐτέθησαν, τό πρῶτο εἶναι ὁ πόλεμος τῆς Οὐκρανίας. Ὁ μέν Πρόεδρος Πούτιν ἐπιθυμεῖ τόν τερματισμό του τα ταχύτερον, βεβαίως μέ τούς δικούς του ὅρους. Οἱ ἄλλοι δύο ὅμως μᾶλλον δέν σκοτίζονται ἰδιαίτερα. Ὁ μέν Τράμπ βλέπει τήν θέση του νά βελτιώνεται ὅσο ἡ Εὐρώπη αἱμορραγεῖ γιά χάρη τῆς Οὐκρανίας, ὁ δέ Σί Τζινπίνγκ διατηρεῖ τό προνόμιο τοῦ ἐφοδιασμοῦ μέ φθηνή ρωσσική ἐνέργεια ὅσο ὁ πόλεμος διατηρεῖ τίς κυρώσεις τῆς Εὐρώπης (πού τελικῶς ἔχουν ἀποβεῖ εἰς βάρος της). Ταυτοχρόνως ἡ Κίνα καθίσταται καί οἰκονομικῶς ἰσχυρότερη ἐξ αἰτίας τῶν συνεχῶν συναλλαγῶν μέ τήν Εὐρώπη.

Καί τοῦτο φέρνει στό προσκήνιο καί τήν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία παραμένει ἡ κυρία διαμετακομιστική πύλη μεταξύ Εὐρώπης καί Κίνας. Φυσικά ἡ θέσις τῆς Ἑλλάδος εἶναι μέ τήν Δύση. Ὅμως ἡ Δύσις ἔχει παύσει πρό πολλοῦ νά εἶναι αὐτό πού ἦταν. Ὡς ἐκ τούτου ἡ χώρα μας θά πρέπει νά ἐπανεκτιμήσει τήν στρατηγική ἀνακατανομή τοῦ πλανήτου καί νά ἐκμεταλλευθεῖ τήν θέση της ὡς «μεθοριακή» χώρα. Εἶναι μέν εὐρωπαϊκή χώρα, ἀλλά κατέχει τό ἀνατολικώτερο ἄκρο τῆς Εὐρώπης καί τῆς Δύσεως.

Αὐτό τήν καθιστᾶ καί χώρα-προπύργιο, ἀλλά καί χώρα-γέφυρα. Αὐτόν τόν τελευταῖο ρόλο ἐπιδιώκει νά μᾶς τόν ἀφαιρέσει ἡ Τουρκία, παίζοντας ἔξυπνα τό χαρτί τοῦ ὅτι εἶναι ἡ δυτικώτερη χώρα τῆς Ἀνατολῆς. Καιρός γιά στρατηγικές ἀναθεωρήσεις καί τῆς δικῆς μας πολιτικῆς καί τῆς θέσεώς μας στόν κόσμο. Ἡ ἄκαμπτος στάσις εἴτε στήν πολιτική εἴτε στίς διεθνεῖς σχέσεις δέν ὠφέλησε ποτέ κανέναν. Ἡ εὐελιξία ἦταν πάντα τό μυστικό τῆς ἐπιτυχίας,

Μοιραστείτε το άρθρο
Χωρίς σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.