Μία και μόνο πυρηνική έκρηξη στο Διάστημα θα μπορούσε να θέσει εκτός λειτουργίας το 98% των δορυφόρων που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη μέσα σε μόλις μία εβδομάδα, προκαλώντας τεράστια προβλήματα στις επικοινωνίες, την πλοήγηση και άλλες κρίσιμες υπηρεσίες. Η αποκατάσταση των ζημιών θα μπορούσε να απαιτήσει χρόνια.
Σύμφωνα με τις προσομοιώσεις, το 98% των δορυφόρων θα έπαυε να λειτουργεί μέσα σε επτά ημέρες. Ακόμη και όταν οι ερευνητές υπέθεσαν ότι οι δορυφόροι διαθέτουν τριπλάσια αντοχή στην ακτινοβολία, το 97% θα καταστρεφόταν μέσα σε δύο εβδομάδες.
Ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν είναι εντελώς υποθετικό. Το 1962, οι Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησαν πυρηνική δοκιμή ισχύος 1,4 μεγατόνων σε ύψος περίπου 400 χιλιομέτρων, στο πλαίσιο της επιχείρησης «Starfish Prime». Η έκρηξη προκάλεσε προβλήματα σε δορυφόρους, αλλά εκείνη την εποχή οι διαστημικές υποδομές ήταν περιορισμένες. αναφέρει το New Scientist.
Το σύνδρομο Κέσλερ
Μέχρι σήμερα, περίπου 25.000 αντικείμενα έχουν εκτοξευθεί στο Διάστημα, πολλά από τα οποία εξακολουθούν να βρίσκονται σε τροχιά. Οι δορυφόροι αποτελούν βασική υποδομή για το GPS, τις διαδικτυακές συνδέσεις, τις τηλεπικοινωνίες και τις μετεωρολογικές προβλέψεις.
Οι συνέπειες μιας πυρηνικής έκρηξης θα μπορούσαν να επιδεινωθούν από τις συγκρούσεις κατεστραμμένων δορυφόρων. Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι μέσα σε δύο χρόνια θα σημειώνονταν περίπου 20 συγκρούσεις, αυξάνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης του συνδρόμου Κέσλερ: μιας αλυσιδωτής αντίδρασης κατά την οποία τα διαστημικά συντρίμμια προκαλούν νέες συγκρούσεις, καθιστώντας ορισμένες τροχιές επικίνδυνες για δεκαετίες.
Η ανησυχία για τη Ρωσία
Η Συνθήκη για το Εξώτερο Διάστημα απαγορεύει την τοποθέτηση πυρηνικών όπλων σε τροχιά. Ωστόσο, το 2024 η Ρωσία άσκησε βέτο σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που επαναβεβαίωνε τη σχετική απαγόρευση. Νωρίτερα, οι ΗΠΑ είχαν προειδοποιήσει ότι η Μόσχα σχεδίαζε την ανάπτυξη διαστημικού όπλου με πιθανές πυρηνικές δυνατότητες.
Ο Κρεγκ Άντεργουντ, από το Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ, προειδοποιεί ότι οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές, ιδιαίτερα για τους μεγάλους δορυφορικούς αστερισμούς χαμηλής τροχιάς, όπως το Starlink. Επισημαίνει ότι, σε αντίθεση με την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, οι σύγχρονες κοινωνίες εξαρτώνται πολύ περισσότερο από τις ηλεκτρονικές και διαστημικές υποδομές, ενώ η προετοιμασία για ενδεχόμενη πυρηνική σύγκρουση έχει περιοριστεί.
Η Σαντάλ Καπελέτι, από το Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ, τονίζει ότι η αντικατάσταση των δορυφόρων δεν θα ήταν απλή υπόθεση. Οι νέες συσκευές θα έπρεπε να λειτουργήσουν σε περιβάλλον αυξημένης ακτινοβολίας και διαστημικών συντριμμιών. Όπως εξηγεί, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν απαραίτητα η άμεση κατάρρευση της σύγχρονης κοινωνίας, αλλά μια παρατεταμένη υποβάθμιση υπηρεσιών που θεωρούμε δεδομένες, με την αποκατάσταση των διαστημικών υποδομών να απαιτεί ενδεχομένως πολλά χρόνια.