Η «Βουλίτσα», η νέα κωμωδία των Μιχάλη Δαρνάκη και Μαρίας Λαφτσίδου με θέμα την ανιδιοτελή μητρική αγάπη και τη διαρκή μάχη να διαφοροποιηθούμε από το παλιό ανεβαίνει στο Θέατρο 104 [Ευμολπιδών 41, Γκάζι].
Μαραθώνας 1987 VS Παγκράτι 2026. Δύο γυναίκες. Δύο μαμάδες. Δύο εποχές. Ένας ηθοποιός. Αμέτρητα πλυντήρια. Μία ανάγκη: Να φροντίζουμε όσους αγαπάμε.
Οι μαμάδες του Βαγγέλη Κυπαρίσση που αγαπήθηκαν από το κοινό, ανεβαίνουν για πρώτη φορά στη σκηνή, με ερμηνευτή τον ίδιο· το ξεκαρδιστικό ταξίδι με αφετηρία τη νοσταλγία των 90’s, φωτίζει με τρυφερότητα και αυτοσαρκασμό όλα εκείνα που κάνουν τη μητρότητα διαχρονικά απαιτητική, συγκινητική και, κυρίως, απρόβλεπτη.
«Το σώμα ξεκουράζεται όταν φεύγουν τα παιδιά, αλλά το μυαλό δε σταματάει. Όσο είσαι μάνα, δε γερνάς. Τώρα δεν έχω κάποιον να φροντίζω, αλλά ούτε εσύ είσαι εδώ να με φροντίσεις».
Μπορεί οι εποχές να αλλάζουν, οι μαμάδες όμως πάντα αγαπούν και αγαπιούνται.
Μήπως, τελικά, δεν είναι τόσο κακό να γίνουμε «σαν τη μάνα μας»;
Η Μαρία Λαφτσίδου μίλησε μαζί μας.
Στο συγγραφικό σημείωμα -που υπογράφετε μαζί με τον συνεργάτη σας Μιχάλη Δαρνάκη, αναφέρετε ότι, αν και έχουν γραφτεί αμέτρητα έργα για τη μητρότητα, πάντα υπάρχει χώρος για κάτι καινούργιο. Ποια ήταν η αφορμή για τη δημιουργία της «Βουλίτσας»;
«Η αφορμή ήταν ότι μας άρεσε πάρα πολύ αυτό που είχε δημιουργήσει ο Βαγγέλης Κυπαρίσσης. Είδαμε σε αυτούς τους χαρακτήρες, δύο γυναίκες που μπορούν να αποτυπώσουν με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο την Ελλάδα του τότε και του τώρα.
Για τον Μιχάλη κι εμένα, η αφετηρία είναι πάντα κοινωνικοπολιτική. Μέσα από τις συζητήσεις μας αρχίσαμε να φανταζόμαστε πως αυτές οι δύο μαμάδες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας. Με αντιφάσεις, αγκυλώσεις, παθογένειες αλλά και αγάπη. Θέλαμε να αφηγηθούμε μέσα από τις ζωές αυτών των δύο γυναικών ένα ταξίδι από το ’80 στο σήμερα.
Όταν, όμως, ξεκινήσαμε να γράφουμε τη “Βουλίτσα”, είδαμε ότι υπήρχε και μια πιο προσωπική ανάγκη: να μιλήσουμε με έναν τρόπο και για τις δικές μας μαμάδες».

Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε στις δύο γυναίκες του Βαγγέλη Κυπαρίσση και σας έκανε να θελήσετε να αφηγηθείτε την ιστορία τους, μέσα από μια θεατρική παράσταση;
«Αυτό που μας γοήτευσε είναι ότι ο Βαγγέλης έχει δημιουργήσει δύο γυναίκες που αγαπούν πολύ τα παιδιά τους. Στα βίντεο, βλέπουμε αυτές τις γυναίκες σε στιγμές. Εμάς μας ενδιέφερε να φτιάξουμε μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, με πρωταγωνίστριες τις δύο μαμάδες του Βαγγέλη. Προσπαθήσαμε να τους δώσουμε βάθος και να φτιάξουμε μία αυτόνομη ιστορία, η οποία μπορεί να σταθεί θεατρικά ανεξάρτητα από το αν κάποιος γνωρίζει ήδη τις περσόνες μέσα από τα social».
Μαραθώνας 1987 (90’s νοσταλγία) VS Παγκράτι 2026: Τι συνδέει και τι χωρίζει τη μητέρα του χθες με τη μητέρα του σήμερα;
«Οι μαμάδες και τότε και τώρα κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Σαφώς έχουμε την τάση να κοιτάμε το παρελθόν με μια νοσταλγία και κάθε γενιά θεωρεί ότι η δική της εποχή είναι η πιο δύσκολη και απαιτητική. Αυτό ίσχυε πάντα.
Η μητέρα τού χθες είχε λιγότερη πρόσβαση στην πληροφορία, λιγότερες επιλογές και ήταν πολύ πιο εγκλωβισμένη σε συγκεκριμένους κοινωνικούς ρόλους. Η μητέρα τού σήμερα έχει περισσότερη γνώση και μεγαλύτερη ελευθερία, αλλά ταυτόχρονα καλείται να ανταποκριθεί σε έναν εξαντλητικό ρυθμό ζωής, με αμέτρητες απαιτήσεις και διαρκή πίεση να τα κάνει όλα σωστά· να είναι καλή μητέρα, εργαζόμενη, να τα προλαβαίνει όλα και ιδανικά να μη διαμαρτύρεται κιόλας.
Αυτό που τις συνδέει είναι η αγάπη και η προσπάθεια να προσφέρουν στα παιδιά τους όσα περισσότερα μπορούν. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται αυτή η αγάπη, αλλά και οι προσδοκίες που έχει η κοινωνία από μια μητέρα. Κάθε εποχή δημιουργεί το δικό της πρότυπο της “καλής μητέρας” και οι γυναίκες καλούνται να ανταποκριθούν σε αυτό».

Μέσα από τις ζωές των δύο γυναικών παρακολουθούμε, ταυτόχρονα, την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας. Πόσο καθορίζονται οι προσωπικές μας επιλογές, ακόμη και ο τρόπος που αγαπάμε, από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και το περιβάλλον της εποχής μας;
«Πάρα πολύ. Τίποτα στη ζωή μας δεν μένει ανεπηρέαστο από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής μας. Ακόμη και οι πιο προσωπικές μας αποφάσεις, διαμορφώνονται μέσα σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο. Τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 υπήρχαν πιο παγιωμένοι κοινωνικοί κανόνες, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Ο γάμος και η μητρότητα θεωρούνταν υποχρεωτικοί σταθμοί. Από την άλλη, μιλάμε για μια εποχή σχετικής οικονομικής ευημερίας, όπου μπορούσε κανείς ευκολότερα να χτίσει τη ζωή του.
Σήμερα, έχουμε κατακτήσει μεγαλύτερη ελευθερία ως προς τις προσωπικές μας επιλογές, παρόλο που οι πατριαρχικές αντιλήψεις παραμένουν βαθιά ριζωμένες. Την ίδια στιγμή, όμως, βιώνουμε μια τεράστια οικονομική ασφυξία. Όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να ανεξαρτητοποιηθεί, να νοικιάσει ένα σπίτι ή να δημιουργήσει οικογένεια, ακόμη κι αν το θέλει, δεν μπορούμε να μιλάμε για πραγματική ελευθερία επιλογής.
Επηρεάζεται και ο τρόπος που αγαπάμε και σχετιζόμαστε. Όταν η καθημερινότητα είναι ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης, όταν είμαστε μονίμως κουρασμένοι, αγχωμένοι και πιεσμένοι από τον χρόνο, είναι αναπόφευκτο να επηρεάζονται και οι προσωπικές μας σχέσεις. Η αγάπη, εκτός από συναίσθημα, χρειάζεται χρόνο, χώρο και ψυχικά αποθέματα. Έχουμε περισσότερη ελευθερία να επιλέξουμε πώς θέλουμε να ζήσουμε, αλλά όλο και λιγότερο χρόνο να ζήσουμε».

Στο έργο, ένας ηθοποιός -ο Βαγγέλης Κυπαρίσσης, υποδύεται δύο διαφορετικές γυναίκες. Ποιες ήταν οι σκηνοθετικές αλλά και συγγραφικές προκλήσεις που κληθήκατε να αντιμετωπίσετε;
«Ο Βαγγέλης Κυπαρίσσης είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός κι εμείς είχαμε την τύχη να γράψουμε “πάνω του”. Όταν γνωρίζεις εκ των προτέρων τον ηθοποιό που θα υποδυθεί τους ρόλους και ξέρεις ότι διαθέτει τεράστιες υποκριτικές δυνατότητες και εξαιρετική κωμική αντίληψη, μπορείς να ανεβάσεις πολύ ψηλά τον πήχη.
Αυτό που γράψαμε αλλά και αυτό που καλείται να κάνει ο Βαγγέλης επί σκηνής, είναι πολύ απαιτητικό. Έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις, γρήγορος ρυθμός, αμέτρητες αλλαγές κοστουμιών και συνεχείς μεταβάσεις από τη μία εποχή στην άλλη μέσα σε δευτερόλεπτα. Από συγγραφικής πλευράς, η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να αφηγηθούμε μια ολοκληρωμένη ιστορία με δύο ξεχωριστούς, πολυδιάστατους χαρακτήρες. Γιατί, στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για έναν μονόλογο, αλλά για ένα έργο με δύο γυναίκες που τις υποδύεται ένας ηθοποιός.
Από σκηνοθετικής πλευράς, τόσο για μένα όσο και για τον Δημήτρη Δάγκαλη με τον οποίο συνεργαστήκαμε σε όλη τη διαδικασία, το παν στην κωμωδία είναι ο ρυθμός και η αλήθεια. Δύο πράγματα που απαιτούν τεράστια ακρίβεια, δουλειά και εμπιστοσύνη».
Θα θέλατε να μοιραστείτε κάποια σκηνή από την παράσταση, που αγαπάτε ιδιαίτερα;
«Αγαπώ πολλές διαφορετικές στιγμές μέσα στο έργο, αλλά μία σκηνή που σίγουρα ξεχωρίζω είναι η Πρωτοχρονιά του 1997. Νομίζω πως σε αυτή τη σκηνή, πέρα από την αναγνώριση μιας ολόκληρης εποχής για όσους τη ζήσαμε, αποτυπώνεται και κάτι πολύ τρυφερό: η διακαής προσπάθεια των μανάδων μας να δημιουργήσουν όμορφες οικογενειακές στιγμές, τις οποίες εμείς ως παιδιά, πολλές φορές θεωρούσαμε αυτονόητες ή προσπερνούσαμε χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πόση φροντίδα έκρυβαν».
Η παράσταση έχει κάνει ήδη πρεμιέρα στο Θέατρο 104. Ποια είναι η, μέχρι τώρα, αντίδραση του κοινού;
«Έχουμε ήδη λάβει πολλά όμορφα σχόλια από το κοινό. Είναι απολαυστικό να ακούς τον κόσμο να γελάει· αυτός, άλλωστε, είναι και ο στόχος της κωμωδίας. Αυτό που με συγκινεί όμως περισσότερο είναι ότι μετά την παράσταση οι άνθρωποι έρχονται και μοιράζονται μαζί μας προσωπικές ιστορίες από τις δικές τους “Βουλίτσες” ή “Σύγχρονες Μαμάδες”. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις πως μια ιστορία που αφηγείσαι στη σκηνή μπορεί να ξυπνήσει τόσο προσωπικές μνήμες στους θεατές».

Μήπως, τελικά, δεν είναι τόσο κακό να γίνουμε «σαν τη μάνα μας»;
«Θέλω να πιστεύω ότι οι άνθρωποι που αγαπήσαμε ζουν μέσα μας. Είτε τους έχουμε χάσει, είτε βρίσκονται ακόμη δίπλα μας, ζουν μέσα στο σώμα μας, μιλούν μέσα από τις λέξεις μας, τις κινήσεις, τις αντιδράσεις μας. Και δεν το εννοώ καθόλου μεταφυσικά. Νομίζω, πως είναι στη φύση μας να υιοθετούμε, πολλές φορές ασυνείδητα, στοιχεία από τους ανθρώπους που αγαπήσαμε. Δεν θεωρώ, λοιπόν, ούτε καλό ούτε κακό το να γίνουμε “σαν τη μάνα μας”. Το να της μοιάσουμε, το θεωρώ σχεδόν αναπόφευκτο».
Ταυτότητα Παράστασης
Κείμενο: Μιχάλης Δαρνάκης & Μαρία Λαφτσίδου
Σκηνοθεσία: Μαρία Λαφτσίδου
Πρωταγωνιστεί ο Βαγγέλης Κυπαρίσσης
Σκηνικά-Κοστούμια: Ιωάννα Λιανού
Βοηθός Σκηνοθέτη / Παραγωγής: Δημήτρης Δάγκαλης
Βοηθός Σκηνογράφου: Δανάη Σαρρή
Social Media: Λυδία Μπουρτσάλα
Motion Design & Μοντάζ: Τατιάνα Εικοσιδυού
Φωτογραφίες / Trailer / Αφίσα: Χρήστος Εζίρογλου
Voice-over trailer: Άρις Γεροντάκης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Εισιτήρια: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/boulitsa/