Στη συνεδρίαση των εμπορικών φορέων στο Αίγιο, όπου παρευρέθηκα ως πολιτευτής Αχαΐας της Ελληνικής Λύσης, είχα την ευκαιρία να ακούσω τις ανησυχίες του εμπορικού κόσμου και να καταθέσω τις θέσεις μου για την κατάσταση της αγοράς.
Υπερφορολόγηση, γραφειοκρατία, περιορισμένη πρόσβαση στη χρηματοδότηση, αυξημένο λειτουργικό κόστος και δημογραφική συρρίκνωση συνθέτουν ένα ασφυκτικό περιβάλλον για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η κυβέρνηση αγνοεί τις δυσκολίες. Είναι ότι αντιμετωπίζει τα συμπτώματα και όχι τις αιτίες.
Με αποσπασματικές παρεμβάσεις επιχειρεί να διαχειριστεί κάθε πρόβλημα ξεχωριστά, παρουσιάζοντας προσωρινά μέτρα ως σημαντικές επιτυχίες.
Η αγορά, όμως, δεν χρειάζεται άλλες ασπιρίνες. Χρειάζεται αλλαγή οικονομικής πολιτικής.
Η ακρίβεια αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όταν τα νοικοκυριά διαθέτουν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους για τρόφιμα, ενέργεια, καύσιμα και στέγαση, περιορίζουν αναγκαστικά τις υπόλοιπες αγορές τους.
Η ακρίβεια δεν πλήττει μόνο τον καταναλωτή. Αφαιρεί τζίρο και προοπτική από τη μικρή επιχείρηση.
Η κυβέρνηση επικαλείται τις διεθνείς εξελίξεις. Ασφαλώς επηρεάζουν την οικονομία, αλλά δεν αναιρούν την ευθύνη των εγχώριων πολιτικών επιλογών.
Η ευρωπαϊκή Οδηγία 2022/542 επιτρέπει, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ακόμη και μηδενικούς συντελεστές ΦΠΑ σε ορισμένα βασικά αγαθά. Περιθώρια παρέμβασης υπάρχουν και στη φορολογία των καυσίμων, εντός των ευρωπαϊκών και δημοσιονομικών περιορισμών.
Δεν είναι όλα ζήτημα εξωτερικών συνθηκών. Είναι και ζήτημα πολιτικών προτεραιοτήτων.
Εξίσου σοβαρό είναι το πρόβλημα της τεκμαρτής φορολόγησης των ελεύθερων επαγγελματιών, όταν οι φορολογικές υποχρεώσεις δεν ανταποκρίνονται στα πραγματικά οικονομικά αποτελέσματά τους.
Άλλο είναι να βεβαιώνεις έναν φόρο και άλλο να μπορεί ο φορολογούμενος να τον πληρώσει.
Μια επιχείρηση μπορεί να παραμένει ανοιχτή και ταυτόχρονα να συσσωρεύει χρέη. Η λειτουργία της δεν αποδεικνύει αυτομάτως την οικονομική της βιωσιμότητα.
Παράλληλα, παραμένει το ζήτημα της προστασίας της επαγγελματικής ρευστότητας. Το γενικό ακατάσχετο φυσικών προσώπων δεν εξασφαλίζει αυτομάτως τα ποσά που χρειάζεται μια επιχείρηση για προμηθευτές, μισθοδοσία και καθημερινές υποχρεώσεις.
Πώς θα αποπληρώσει ένας επαγγελματίας τα χρέη του, εάν στερηθεί τα μέσα για να συνεχίσει να εργάζεται;
Χρειάζεται ουσιαστική, υπό προϋποθέσεις, προστασία της αναγκαίας επαγγελματικής ρευστότητας, χωρίς να καταργείται η υποχρέωση εξόφλησης των νόμιμων οφειλών.
Η Ελληνική Λύση έχει προτείνει στο δημοσιευμένο οικονομικό της πρόγραμμα φορολογικό συντελεστή 15% για τα νομικά πρόσωπα, κατάργηση των τεκμηρίων και δικαιότερη φορολόγηση βάσει πραγματικών εισοδημάτων.
Απαιτούνται επίσης ουσιαστική πρόσβαση των μικρών επιχειρήσεων στη χρηματοδότηση, περιορισμός της γραφειοκρατίας και μείωση του λειτουργικού κόστους.
Ως πρώην Πρόεδρος του Συλλόγου Εμπόρων Ιστορικού Κέντρου Πάτρας, γνωρίζω ότι πίσω από κάθε επιχείρηση βρίσκονται άνθρωποι, οικογένειες και εργαζόμενοι που αγωνίζονται καθημερινά.
Η Αχαΐα χρειάζεται ζωντανές αγορές, βιώσιμες επιχειρήσεις και πραγματική αναπτυξιακή προοπτική.
Η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα δεν ζητά προνόμια. Ζητά δίκαιους κανόνες για να επιβιώσει και να δημιουργήσει.
Η πραγματική ανάπτυξη δεν είναι αυτή που ανακοινώνεται. Είναι αυτή που φτάνει στο διαθέσιμο εισόδημα του πολίτη και στο ταμείο της μικρής επιχείρησης.
Και αυτό δεν επιτυγχάνεται με ασπιρίνες. Επιτυγχάνεται με αλλαγή οικονομικής πολιτικής.
Δημήτριος Γ. Παλούμπης
Πολιτικός Επιστήμονας
Πολιτευτής Αχαΐας – Ελληνική Λύση
Πρώην Πρόεδρος Συλλόγου Εμπόρων Ιστορικού Κέντρου Πάτρας
Πηγη: dimitrispaloubis.gr
