Τώρα φτάσαμε στο σημείο όπου προτιμάμε ακόμα και οργή εισαγόμενη
Του Παναγιώτη Λιάκου
Στη χθεσινή συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, όπου διάφοροι κομματάρχες και μικιοτζήδες πήγαν να κοπιάρουν τη φασαριόζα, παριζιάνικη συνταγή του συρμού, ακούστηκαν γαλλικά συνθήματα! Μια που το διαβάζεις αυτό κι άλλη μια που θυμάσαι έναν διασημότατο Έλληνα προσωκρατικό φιλόσοφο που έλεγε: «Αἰσχρὸν τὰ ὀθνεῖα πολυπραγμονέοντα ἀγνοεῖν τὰ οἰκήϊα». (Δημόκριτος, Diels – Kranz, 68 B απόσπασμα 80). Στα νέα ελληνικά το παραπάνω αποδίδεται ως «είναι αισχρό να καταγίνεσαι πολύ με τις ξένες υποθέσεις και να αγνοείς τις δικές σου». Ο Αβδηρίτης (από τα Άβδηρα της Θράκης, δηλαδή) φιλόσοφος Δημόκριτος, που έζησε από το 460 π.χ. μέχρι το 370 π.Χ., που έκανε τεράστια εντύπωση στον αρχαίο ελληνικό κόσμο με το έργο του «Μέγας Διάκοσμος», θα άξιζε να μείνει στην Ιστορία και για την εναρκτήρια φράση του άρθρου. Είναι όντως αισχρό το κέντρο βάρους των λογισμών μας και το πολιτισμικό σημείο αναφοράς μας να βρίσκονται σε διάφορο σημείο από εκείνο στο οποίο γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και ζούμε. Αυτή είναι η ιδανική συνταγή ανισόρροπου βίου: το να έχεις κέντρο βάρους μακριά από το πεδίο όπου κινείσαι. Η πτώσις έστι βεβαία και θα είναι σφοδρή.
Τα παραπάνω γράφονται για τη νόσο της ξενομανίας, η οποία εισήλθε στο σώμα του έθνους ήδη από τα ελληνιστικά χρόνια και βρίσκεται σε… καλπασμό από τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους. Ζήσαμε 400 χρόνια μέσα στον οθωμανικό τάφο και, σχεδόν υποχρεωτικά, αισθανθήκαμε ότι οι λαοί της Δύσης, που δεν την πάτησαν όπως εμείς, ήταν και… ανώτεροι. Αυτό, ασφαλώς, δεν ισχύει, αλλά άντε να πείσεις το συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων, το οποίο στους τέσσερις αιώνες της σκλαβιάς θεώρησε δεδομένη την «ανωτερότητα» των Φράγκων, των Αγγλαμερικάνων, των Γερμανών και άλλων «προηγμένων».
Τώρα φτάσαμε στο σημείο όπου προτιμάμε ακόμα και οργή εισαγόμενη. Συνθήματα γαλλικά, φερσίματα αμερικάνικα, αυτοκίνητα γερμανικά και οι πιο καπάτσοι/ες από τους εθνοπατριούς και τις εθνομητριές μας καλά κρυμμένους λογαριασμούς σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της υδρογείου.
Αγνοούμε τα οικεία. Το κάνουμε συστηματικά, από επιλογή. Μάλιστα, μια μερίδα του πληθυσμού έχει σιγουρευτεί πως τα ελληνικά (από τη γλώσσα μέχρι το φαγητό) είναι β΄ διαλογής σε σχέση με τα «αριστοκρατικά», τα εισαγόμενα. Για να λυθεί αυτό το πρόβλημα, που πάει πολύ πίσω και τα πρόσωπα και την κοινωνία ολόκληρη, πρέπει επί δεκαετίες (για να μην πούμε αιώνες και φανεί υπερβολικό) να κάνουμε το σωστό. Δηλαδή και τις επιλογές μας, τις συνήθειές μας, τους λογισμούς και τις προτεραιότητές μας να τις ορίζουμε με βάση τα «οικεία» και οι πολιτικοί που επιλέγουμε να μας εκπροσωπήσουν να προτιμούν αποδεδειγμένα τα ελληνικά πράγματα, τις ελληνικές ιδέες, τον τρόπο ζωής του έθνους μας. Ο τελευταίος μη ξενομανής ηγέτης που είχε η Ελλάδα ήταν ο Αλέξανδρος Παπάγος, ο αρχιστράτηγος του ελληνοϊταλικού πολέμου, που διατέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας κατά τα έτη 1952-1955. Συμπληρώθηκαν 71 χρόνια από τον θάνατό του. Κάποια στιγμή, όποτε φιλοτιμηθούμε, ας δώσουμε μια ευκαιρία σε μια προσωπικότητα όπως η δική του.
