Του Lemmy
Τα γεγονότα στη Γαλλία τινάζουν στον αέρα τις προσπάθειες της κυβέρνησης Λεκορνύ να περάσει προϋπολογισμό με περικοπές δημοσίων δαπανών. Και η Βουλή δεν φαίνεται να εγκρίνει αυτόν τον προϋπολογισμό, διότι δεν έχει πλειοψηφία η κυβέρνηση. Στηρίζεται στους γκωλικούς.
Υπάρχει η βαθιά αντίφαση: για να ξεφύγει η γαλλική οικονομία από τη θηλιά του δημοσίου χρέους, πάνω από 3 τρις, πρέπει να κόψει δημόσιες δαπάνες. Αλλά η πλειοψηφία του λαού θέλει αύξηση δημοσίων δαπανών, εξαιτίας της ακρίβειας και της υπολειτουργίας του δημόσιου τομέα.
Ο συνδυασμός είναι εκρηκτικός και ο Μελανσόν, ο οποίος στηρίζει την εξέγερση, αλλά επισημαίνει πως πρέπει να μην περάσουν σε ακρότητες, μοιάζει ανίσχυρος. Και επομένως όλο αυτό οδηγεί απευθείας τη Λεπέν στην προεδρία, διότι φαντάζει η μόνη που θα μπορέσει να επιβάλλει την τάξη.
Ο Μακρόν με τη Μπριτζίτ, μέσα στα καπνογόνα των Παρισίων και τα κομμένα χέρια, χορεύουν στη Σελίν Ντιόν και όλη η Γαλλία γελάει με τα χάλια τους. Η αναλογία με το 1789 και τη Μαρία Αντουανέτα, η οποία πήγε στο θέατρο την ώρα που ο λαός δεν είχε να φάει και είχε γκρεμίσει το Παρίσι, είναι προφανής.
Τι έχουμε λοιπόν εδώ; Έχουμε την πλήρη αποτυχία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής ηγεσίας της ΕΕ. Ένα μοντέλο που στηρίχθηκε από πολιτικό προσωπικό βγαλμένο απευθείας από τα τραπεζικά ιδρύματα. Όσο ο καπιταλισμός βρισκόταν σε φάση ανάπτυξης, μέχρι το 2008, το πράγμα δούλευε. Η ροή του χρήματος ήταν ελεγχόμενη. Μετά το 2008 όμως και κυρίως εξαιτίας του διεθνούς ανταγωνισμού, εντός του οποίου η ΕΕ έχανε αγορές συνεχώς, σε όφελος της Ασίας, το μοντέλο άρχιζε να δουλεύει μόνον με περικοπές πάσης φύσεως, για να μην εκτροχιαστεί. Αυτές οι περικοπές αφορούν τα λαϊκά εισοδήματα και τα κέρδη των μικρών επιχειρήσεων. Δεν αφορούν τις τράπεζες και τις οικονομικές ελίτ.
Όταν όμως το γαλλικό και το γερμανικό και το ισπανικό και το ιταλικό κράτος συνεχώς περικόπτουν εισοδήματα και δικαιώματα και ταυτόχρονα η πολιτική εξουσία έχει φύγει από τα εθνικά κράτη και έχει μεταβιβαστεί σε μια πολιτική γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες, το μοντέλο αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο με ευρωπαϊκή μοναρχία του 18ου αιώνα. Η οποία υπερασπίζει μόνον προνόμια ευγενών. Τότε ήταν οι ευγενείς, τώρα είναι οι τραπεζίτες. Δεν αλλάζει κάτι. Οπότε η εξέγερση είναι ένα σχεδόν φυσικό γεγονός.
O Γάλλος είναι υπάκουος στο νόμο. C’est la loi, σου λέει. Αλλά όταν ο νόμος είναι άδικος και δεν είναι δικός του και του τον στέλνει η Κομισιόν έχει πρόβλημα. Και είναι το πνεύμα του ελεύθερο. Επαναστατεί.
Ποιο είναι το ζήτημα στην περίπτωση της Γαλλίας; Η έννοια της republique. Δηλαδή ένα πολιτικό καθεστώς που προέκυψε από κοινωνική επανάσταση και του οποίου το χαρακτηριστικό είναι η αντιπροσώπευση. Στο νέο αυτό καθεστώς πηγή των εξουσιών είναι η εθνοσυνέλευση. Εφόσον όλες οι εξουσίες ανάγονται στο έθνος και αναφέρονται στο λαό, τότε πηγή των εξουσιών είναι η εθνοσυνέλευση. Η οποία δεν υποκαθίσταται σε καμία περίπτωση από την κυβέρνηση.
Ο αντιπρόσωπος, ο βουλευτής δηλαδή, συμμετέχει σε ένα σώμα απολύτως κυρίαρχο. Δεν υπάρχει τίποτα πάνω από αυτό.
Η διαφορά με τα άλλα δυτικά πολιτικά συστήματα – κυρίως το γερμανικό και το αγγλικό, που και εκείνα έχουν κοινοβούλιο φυσικά- είναι πως εκεί δεν έχουμε πηγή της εξουσίας την εθνοσυνέλευση, αλλά ένα κείμενο, το Σύνταγμα. Εκεί αναφέρονται. Δεν αναφέρονται στην εθνοσυνέλευση, δηλαδή στη λαϊκή αντιπροσώπευση. Για τους Γάλλους, το σύνταγμα είναι απλώς άλλος ένας νόμος. Γενικός μεν, αλλά δεν είναι το σύνταγμα η πηγή της εξουσίας. Είναι η εθνοσυνέλευση.
Το γαλλικό πολιτικό σύστημα μοιάζει περισσότερο με το αμερικανικό, που και εκείνο είναι προϊόν επανάστασης. Η διαφορά μεταξύ τους είναι πως η μεν γαλλική επανάσταση είχε εθνικό-κοινωνικό χαρακτήρα, η δε αμερικανική εθνικο-απελευθερωτικό, όπως και η ελληνική. Όμως και στους Αμερικανούς, πηγή των εξουσιών είναι τα αντιπροσωπευτικά σώματα, το Κογκρέσο και η Γερουσία, δεν είναι το Σύνταγμα.
Αν δει προσεκτικά κανείς το γαλλικό εκλογικό σύστημα θα καταλάβει τη διαφορά, με το δικό μας για παράδειγμα. Κάθε βουλευτής έχει εκλεγεί από μια μικρή εκλογική περιφέρεια. Ας πούμε από τα Χανιά. Βγαίνει ένας μόνον. Και βγαίνει όπως ο δήμαρχος, σε δύο γύρους. Πρέπει να πάρει το 51%. Οι δύο πρώτοι πάνε σε δεύτερο γύρο και βγαίνει ο ένας. Αυτός ο ένας είναι ο αντιπρόσωπος. Η δύναμή του είναι απόλυτη. Δεν τον κουνάει κανένας, ούτε ο αρχηγός του κόμματος, ούτε ο πρόεδρος της δημοκρατίας, τίποτα. Ό,τι θέλει κάνει, διότι εκπροσωπεί λαό, πρώτα απ’ όλα. Τον λαό της περιφέρειάς του. Δεν εκπροσωπεί τον αρχηγό του κόμματος.
Είναι ο αντιπρόσωπος. Στην πραγματικότητα, αν θέλουμε να πάμε στην ουσία, κανένα πολίτευμα σήμερα δεν είναι αντιπροσωπευτικό πραγματικά, πλην του γαλλικού και του αμερικανικού. Σε όλα τα υπόλοιπα οι εξουσίες είναι σχεδόν δοτές, και η εθνοσυνέλευση, η Βουλή δηλαδή, έχει υποκατασταθεί από την κυβέρνηση και εν τέλει από ένα πρόσωπο. τον πρωθυπουργό.
Αυτός είναι και ο λόγος που Μακρόν και Λεπέν κλείνουν πάντα με τη φράση ζήτω η république. Δεν λένε ζήτω το έθνος, ή ζήτω η δημοκρατία, Λένε ζήτω η république. Αυτή είναι η επιβίωση της γαλλικής επανάστασης, που καθιέρωσε την εθνοσυνέλευση ως κυρίαρχο σώμα. Η διαφορά με τη δημοκρατία είναι πως η έννοια αυτή σημαίνει την κυριαρχία του λαού, που νοείται ως ελεύθερος. Δεν σημαίνει όμως αντιπροσώπευση, που είναι μια εξειδίκευση των νεωτέρων χρόνων. Πως δηλαδή κυριαρχεί ο λαός και το έθνος, σ’ αυτούς πάντα αναφερόμαστε, αλλά διαμέσου των αντιπροσώπων.
Όταν λοιπόν ο γάλλος βλέπει μπροστά του αδικία, άδικους νόμους, έχει καθήκον ανυπακοής, επαναστατικό καθήκον. Να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη. Πρέπει όμως αυτό να το περάσει η εθνοσυνέλευση. Αυτός είναι και ο λόγος που το πρώτο πράγμα που επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία είναι το ποσοστό που λαμβάνεις. Δεν υπάρχει περίπτωση ας πούμε να πάρεις 28% που πήρε η ΝΔ στις ευρωεκλογές και να συνεχίσεις. Δεν αντιπροσωπεύεις τον λαό. Πρέπει να πας σε εκλογές αντιπροσώπων. Γι’ αυτό ο Μακρόν αναγκάστηκε αμέσως να πάει σε εκλογές τότε.
Είναι γεγονός πως οι Γάλλοι έχουν εισάγει στη νεώτερη εποχή τον εθνισμό. Αυτοί έδωσαν τους κώδικες. Ο εθνισμός είναι η μεγαλύτερη επανάσταση στην ιστορία, μετά τον χριστιανισμό. Επομένως, πολύ δύσκολα οι γάλλοι καταπίνουν την υπεροχή του ενωσιακού δικαίου. Και έχουν ήδη απορρίψει το 2005 το ευρωσύνταγμα.
Νομίζω η Λεπέν το πρώτο πράγμα που θα κάνει θα είναι η επαναφορά της υπεροχής του εσωτερικού δικαίου έναντι του ενωσιακού δικαίου. Η εθνική κυριαρχία που λέμε θα πρέπει να αποκατασταθεί μέσω της κυριαρχίας της γαλλικής εθνοσυνέλευσης.
