Τώρα που κατακάθισε λίγο ο κουρνιαχτός, ας πούμε δύο λόγια για τη γενικότερη κατάσταση με αφορμή τον τραγικό και αδόκητο θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Η εισαγγελική και ανακριτική έρευνα για τα ακριβή αίτια του περιστατικού βρίσκονται σε εξέλιξη. Και καλό είναι να μην προδικάζεται, ούτε προκαταβάλλεται, η οποιαδήποτε εξέλιξη ή κατάληξη.
Εντούτοις, από τις ίδιες τις δηλώσεις των πρωταγωνιστών και τα μέχρι τώρα δημοσιοποιημένα και μη διαψευσμένα στοιχεία προκύπτουν, αν όχι τρανταχτές παραλείψεις και παρανομίες, τουλάχιστον τεράστια ερωτήματα όσον αφορά τη λειτουργία του εν λόγω ιατρείου. Τα ερωτήματα μοιραία επεκτείνονται στους μηχανισμούς ελέγχου λειτουργίας των φορέων και μονάδων του ευαίσθητου τομέα της δημόσιας υγείας.
Αναρωτιέται κανείς, αν δεν ελέγχεται ένα ιατρείο με αυτό το προφίλ, ποιο ιατρείο ελέγχεται στη χώρα; Ταυτόχρονα, προκαλεί τουλάχιστον θυμηδία η τηλεοπτική παρέλαση διαφόρων “αρμόδιων” του αρμόδιου υπουργείου και του ιατρικού χώρου που αλληλοκατηγορούνται για έλλειψη υπευθυνότητας και απεκδύονται κάθε ευθύνης.
Δεν υπάρχει έλεγχος…
Αυτό το τραγικό περιστατικό δεν είναι το μόνο που δείχνει ότι υπάρχει ουσιαστικά απουσία ελέγχων. Αλλεπάλληλα είναι τα κρούσματα τα τελευταία χρόνια. Ενδεικτικά, εδώ και δεκαετίες προκύπτει ότι δεν υπάρχει έλεγχος για το πού διοχετεύονται ευρωπαϊκά και κρατικά κονδύλια. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι εμβληματική. Χρειάστηκε ένα τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα με 57 νεκρούς, εντυπωμένο πια στο συλλογικό υποσυνείδητο ως τραύμα, για να συνειδητοποιήσουμε ότι από τις προσλήψεις μέχρι τις εκτελέσεις συμβάσεων τίποτα δε λειτουργούσε σωστά.
Ενώ ένα ακόμα βιομηχανικό-εργατικό ατύχημα στη Λάρισα με πέντε θύματα προκλήθηκε, όπως φαίνεται, πέραν του παράγοντα τύχη, και από κακουργηματικές πράξεις και παραλείψεις.
Συνολικά, αν δει κανείς αυτά τα φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους περιστατικά, διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει αυτό που κάποιοι αναλυτές θα ονόμαζαν “κουλτούρα ασφάλειας” στη χώρα. Η ασφάλεια δεν εξαντλείται ούτε θα έπρεπε να εξαντλείται στην αναγκαία προστασία των εθνικών συνόρων. Πρέπει να αφορά την προστασία των πολιτών, των δραστηριοτήτων τους, της παραγωγής, των μετακινήσεων, της υγείας τους πάνω από όλα. Και για να γίνει αυτό, απαιτούνται έλεγχοι.
Οι έλεγχοι με τη σειρά τους απαιτούν συνείδηση καθήκοντος. Δυστυχώς, όμως, οι έννοιες του ελέγχου και του καθήκοντος είχαν σχεδόν συκοφαντηθεί επί δεκαετίες, η δε ασυδοσία είχε σχεδόν ιδεολογικοποιηθεί. Είναι φανερό ότι αν αυτό δεν αλλάξει συθέμελα, αλλαγές σοβαρές στη χώρα δεν πρόκειται να δούμε, ακόμα κι αν βλέπουμε πρόοδο σε επιμέρους τομείς. Διότι, είναι προφανές ότι αν μια χώρα αδιαφορεί ή είναι ανίκανη για την ασφάλειά της και των πολιτών της, τότε δεν είναι ικανή για τίποτα άλλο. Αλλά για να αλλάξει αυτό, χρειάζονται πολιτικές αλλαγές.
