Κάποτε ο μαθητής έμπαινε στην τάξη με βιβλία, τετράδια και κασετίνα· σήμερα όλο και συχνότερα μαζί του φτάνει και ένας φάκελος με γνωματεύσεις – Τι έχει πραγματικά αλλάξει και τι καλείται να κάνει το σχολείο.
Αν κάποιος παρακολουθούσε μια σχολική τάξη πριν από τριάντα χρόνια και την ίδια τάξη σήμερα, θα παρατηρούσε μια αλλαγή που δεν φαίνεται στα θρανία, στους πίνακες ή στα βιβλία: πολλά περισσότερα παιδιά φτάνουν πλέον στο σχολείο έχοντας μαζί τους μια διάγνωση, μια γνωμάτευση ή μια επίσημα καταγεγραμμένη εκπαιδευτική ανάγκη.
Για πολλούς εκπαιδευτικούς αυτή είναι πλέον μια από τις πιο χαρακτηριστικές αλλαγές της σύγχρονης τάξης. Δεν είναι ασυνήθιστο, πριν ακόμη γνωρίσουν καλά τους μαθητές τους, να χρειάζεται να γνωρίζουν ποιος δυσκολεύεται στην ανάγνωση, ποιος δεν μπορεί να διατηρήσει εύκολα την προσοχή του, ποιος χρειάζεται περισσότερο χρόνο και ποιος έχει ήδη περάσει από αξιολόγηση ειδικών.
Δυσλεξία, ΔΕΠΥ, ειδικές μαθησιακές δυσκολίες, δυσγραφία, δυσκολίες στην ανάγνωση ή στη συγκέντρωση έχουν περάσει στο καθημερινό λεξιλόγιο εκπαιδευτικών και γονέων. Η υπερβολική, αλλά αναγνωρίσιμη εικόνα ότι ορισμένες φορές «τα παιδιά φέρνουν στο σχολείο περισσότερες διαγνώσεις παρά κασετίνες» περιγράφει μια πραγματική αλλαγή: όχι απαραίτητα ότι οι μαθησιακές και αναπτυξιακές δυσκολίες πολλαπλασιάστηκαν ξαφνικά, αλλά ότι αναγνωρίζονται, αξιολογούνται και καταγράφονται πολύ συχνότερα.
Και εδώ βρίσκεται μια κρίσιμη διάκριση.
Δεν εμφανίστηκε ξαφνικά η δυσλεξία
Η δυσλεξία δεν είναι φαινόμενο της σημερινής γενιάς. Παιδιά που δυσκολεύονταν να διαβάσουν, μπέρδευαν γράμματα, χρειάζονταν περισσότερο χρόνο ή έγραφαν με πολλά ορθογραφικά λάθη υπήρχαν πάντοτε. Για δεκαετίες, όμως, πολλά από αυτά χαρακτηρίζονταν απλώς «αδύναμα», «αδιάβαστα» ή ακόμη και «τεμπέλικα».
Σήμερα γνωρίζουμε περισσότερα. Διεθνής έρευνα υπολόγισε τη συχνότητα της αναπτυξιακής δυσλεξίας στα παιδιά του Δημοτικού περίπου στο 7,1%, ενώ η British Dyslexia Association χρησιμοποιεί ως γενική εκτίμηση περίπου το 10% του πληθυσμού.
