Ο Γαλλο-Ουρουγουανός θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης συνενώνει υπό τον τίτλο «Εξομολογήσεις» τρία κείμενα· το πρώτο προσεγγίζει τον έρωτα –«Θεία επινόηση ή ο εορτασμός του έρωτα», το δεύτερο τη βία –«Τα άνθη του κακού ή ο εορτασμός της βίας» και το τρίτο τον θάνατο –«Memento mori ή ο εορτασμός του θανάτου».
Και διευκρινίζει: «Επέλεξα να προσδιορίσω αυτό το είδος γραφής με τον όρο διαλέξεις αυτομυθοπλασίας δεδομένου ότι πρόκειται για υλικά όπου τέμνονται δύο αντίθετοι ρητορικοί τρόποι, η διάλεξη και η αυτομυθοπλασία. […] Η ένωση αυτών των αντίθετων τρόπων που καταλήγουν να συγχωνεύονται σε μια ενιαία λογοτεχνική πραγματικότητα είναι βαθιά ελκυστική για μένα: πάντα με έλκυε το υβρίδιο, αυτό που δεν είναι ούτε το ένα πράγμα ούτε το άλλο, αλλά και τα δύο ταυτόχρονα. Το έχω πει σε διάφορες περιστάσεις: πάντα ένιωθα συνεπαρμένος από την ομορφιά του κένταυρου, που είναι άλογο και άνθρωπος συνάμα.
Έδωσα τον τίτλο “Εξομολογήσεις” σε τούτες τις τρεις διαλέξεις αυτομυθοπλασίας γιατί με αυτές προσπαθώ να αποκαλύψω έναν λόγο μύχιο που, καθώς δημοσιοποιείται, μπορεί να προσφέρει κάποια ανακούφιση, τουλάχιστον λογοτεχνική. Πρόθεσή τους είναι, όπως και κάθε εξομολόγησης, το εξής: εκείνο που ήταν άρρητο να γίνει ρητό, εκείνο που ήταν προγλωσσικό και υποβιβασμένο σε βαθιά σιωπή, να περάσει τώρα στο βασίλειο της γλώσσας. Σε αυτές τις “Εξομολογήσεις” προσβλέπω -με μια χειρονομία όχι τόσο θάρρους αλλά μάλλον γενναιοδωρίας- να εκφράσω με λέξεις ένα μέρος από όλα όσα δεν είχαν ακόμη ειπωθεί».
Διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, στην περί έρωτος διάλεξη αυτομυθοπλασίας: «Η μοναξιά είναι επίσης μια πτυχή της ερωτικής στιγμής: το ερωτευμένο σώμα είναι πολύ συχνά ένα σώμα μοναχικό. Η ποιήτριά μας Ιδέα Βιλαρίνο έγραψε κάποτε:
“Είναι κανείς πάντα μόνος,/ αλλά/ καμιά φορά/ είναι κανείς πιο μόνος”.
Θα λέγαμε ότι η μοναχικότητα του ερωτευμένου σώματος είναι η μοναξιά εκείνου που εντέλει αναζητά τον άλλον και, προπαντός, το βλέμμα αυτού του άλλου.
Ο Εμμανουέλ Λεβινάς υποστήριζε ότι η ύπαρξή μου στην πραγματικότητα χορηγείται από αυτόν που με κοιτάζει και ότι, επομένως, το βλέμμα αυτού του άλλου είναι εκείνο που με κατασκευάζει. Σύμφωνα με τον Λεβινάς, χωρίς αυτόν τον άλλον που είναι απέναντί μου, δεν υπάρχω, δεν μπορώ να υπάρξω, και κατά συνέπεια οφείλω τον εαυτό μου ολοκληρωτικά σε αυτόν: το βλέμμα του μου δίνει ζωή.
Ο έρωτας θα μπορούσε άρα να είναι ένα σώμα μοναξιασμένο που περιμένει να συναντήσει το βλέμμα αυτού του άλλου.
Ακριβώς αυτό καθιστά επίσης τον έρωτα πολιτικό: έναν τόπο όπου επερωτάται η συνάντηση με τον άλλον.
Για όλα αυτά μιλάει το έργο μου “La ira de Narciso” [Η οργή του Νάρκισσου], το οποίο δεν ανήκει μόνο στα πιο ερωτικά μου έργα, αλλά και στα πιο πολιτικά. Ο δικός μου Νάρκισσος λέει το εξής: χωρίς αυτόν το άλλον δεν υπάρχω, αλλά αυτός ο άλλος μπορεί επίσης να είμαι εγώ ο ίδιος».
