Οι δυσκολίες της άγονης γραμμής είναι γνωστές. Εξίσου γνωστές είναι και οι…ελάχιστες πρωτοβουλίες που υπάρχουν για την στήριξη των κατοίκων και των ανθρώπων που με τις επιχειρήσεις τους στηρίζουν την τοπική κοινωνία. Η Χάλκη βρίσκεται κοντά στη Ρόδο και αντιμετωπίζει μια καθημερινότητα που βρίσκεται μακριά από τις ειδυλλιακές εικόνες που έχουμε στο νου μας για τα νησιά του Αιγαίου.
Ο Παναγιώτης βρίσκεται στη Χάλκη από το 2022 και έχει το μοναδικό φαρμακείο του νησιού. Όπως είπε στο Reader, η στήριξη που βρήκε ήρθε από την τοπική κοινωνία μονάχα, από τους κατοίκους του νησιού που έχουν πρόσβαση σε φαρμακευτική περίθαλψη χάρη σε εκείνον και τη δική του προσπάθεια. Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή και η βοήθεια από τις αρχές ελάχιστη ή και ανύπαρκτη. Ο Παναγιώτης όμως επιμένει και συνεχίζει.
Πότε ξεκίνησες το φαρμακείο στο νησί;
«Ήρθα στη Χάλκη το 2022. Εγώ έψαχνα κενή θέση φαρμακείου, μονοεδρική. Μονοεδρική σημαίνει να μην υπάρχει άλλο φαρμακείο σε μια περιοχή, να είναι το μοναδικό. Ένα από τα νησιά που είχαν μείνει ακάλυπτα ήταν η Χάλκη, κι έτσι επέλεξαν να πάω.
Το σκεπτικό ήταν πως δεν αξίζει να επενδύσεις τόσα χρήματα σε μια άδεια κάπου άλλου. Κάθε περιφέρεια βγάζει κενές θέσεις για φαρμακεία κάθε χρόνο, αυτό πάει πληθυσμιακά. Κάνεις αίτηση ως ενδιαφερόμενος και για τη Χάλκη την πήρα εγώ.
Οι κάτοικοι του νησιού δεν έβλεπαν την ώρα να ανοίξει. Μέχρι πρότινος, δεν υπήρχε φαρμακείο. Φάρμακα είχε μόνο το ιατρείο και από εκεί προμηθεύονταν οι κάτοικοι. Για τα φάρμακα του μήνα, ας πούμε, εξυπηρετούνταν από φαρμακεία της Ρόδου. Σε περίπτωση κακοκαιρίας, δεν υπήρχε πρόσβαση σε φάρμακα, μόνο σε αυτά του ιατρείου. Και με την προϋπόθεση ότι μετά πρέπει να τους τα επιστρέψεις λόγω stock γιατί πρόκειται για φάρμακα ανάγκης. Αυτό βέβαια δεν γίνεται συχνά αλλά συμβαίνει για να μην ξεμείνει το ιατρείο».
Πώς ήταν οι πρώτες μέρες και το αρχικό κλίμα εκεί;
«Στην αρχή, είναι όλα ρομαντικά και ωραία. Δυσκολίες υπήρχαν από την αρχή. Εγώ πέτυχα στην περίοδο που σχεδόν όλα τα φάρμακα ήταν σε έλλειψη, ήταν η περίοδος μετά τον Covid-19. Έπρεπε να ψάχνεις για φάρμακα δεξιά και αριστερά. Αυτό έχει κάπως εξομαλυνθεί.
Το πράγμα είναι πολυσύνθετο, κατά τη γνώμη μου. Αυξάνονται τα έξοδα και οι ανάγκες του μαγαζιού, είναι μια επιχείρηση άλλωστε. Αν όμως δεν είσαι από αυτό το μέρος, έχεις και όλα τα έξοδα που τρέχουν όπως τα ενοίκια σπιτιού και μαγαζιού. Χάνεις από κάπου. Δεν σου μένουν για να μπορέσεις να τα επενδύσεις. Πόση ρευστότητα να έχεις».
Πότε άρχισαν οι δυσκολίες;
«Η κατάσταση άρχισε να δυσκολεύει τα τελευταία χρόνια. Και είναι κι άλλοι παράγοντες. Για παράδειγμα, στην περίπτωση της Χάλκης, πολλοί άνθρωποι έφυγαν για να πάνε διακοπές στη Ρόδο με αποτέλεσμα να μειωθεί η πελατεία και ο τζίρος.
Στήριξη από τις αρχές δεν υπήρξε. Μου έχουν πει να ζητήσω βοήθεια αλλά για να είμαι ειλικρινής, δεν το θέλω, δεν είμαι άνθρωπος που θα ζητήσει βοήθεια. Το θεωρώ κάτι δεδομένο να υπάρχει στήριξη. Όχι μόνο για τη Χάλκη αλλά σε όλα αυτά τα μέρη.
Σε άλλα μέρη για παράδειγμα αν ο δήμος έχει κάποιο σπίτι ή κατάστημα, έχει τύχει να το δώσει στον εκάστοτε φαρμακοποιό. Το ιδανικό θα ήταν να υπάρχει κεντρική οργάνωση και στήριξη όμως. Και το κυριότερο, δεν υπάρχουν τα κίνητρα. Κάποιος βέβαια θα πει, από την άλλη, ότι είναι επιχείρηση, κέρδος βγάζεις αλλά και πάλι, σε αυτά τα μέρη το κέρδος είναι ελάχιστο για να καλύψεις όλα αυτά τα έξοδα».
Υπήρξε βοήθεια από την τοπική κοινωνία;
«Από την τοπική κοινωνία, υπήρξε και υπάρχει στήριξη, δεν έχω παράπονο. Βοηθάει πολύ. Μην πω και παραπάνω από το κανονικό. Καταλαβαίνουν την αξία που έχει το να μένει ανοιχτό το φαρμακείο. Προσπαθούν πολύ.
Ταυτόχρονα, οι ανάγκες αυξάνονται, οι απαιτήσεις που έχει ο χώρος μας αυξάνονται. Πρέπει να υπάρχει ρευστότητα, μια ίσως διαφορετική φορολογική πολιτική. Εμείς κάπως σωζόμαστε λόγω του τουρισμού. Άλλα μέρη δεν το έχουν αυτό. Παρόμοια φαρμακεία για παράδειγμα υπάρχουν στον Έβρο. Δεν έχουν τουρισμό. Δουλεύουν μόνο με τα φάρμακα».
Έχεις σκεφτεί ποτέ να φύγεις;
«Δεν υπάρχει περίπτωση να κλείσω ή να εγκαταλείψω. Σε κάθε περίπτωση, δυσκολεύει η καθημερινότητα. Έχουμε δηλαδή τις ελλείψεις που παλεύουμε να βρούμε τα φάρμακα. Έχεις να διαχειριστείς όλο τον κόσμο. Και έχεις και στην άκρη του μυαλού σου ότι πρέπει να βγεις και οικονομικά. Και να φοβάσαι μην τυχόν είναι δύσκολος ο χειμώνας…
Δεν μπορείς να κλείσεις. Είναι μια επιχείρηση που έχεις επενδύσει. Και είναι ωραίο το συναίσθημα του δεσίματος με τον κόσμο. Κάνεις κάτι σημαντικό για τους ανθρώπους».
Τι θα ήθελες να δεις σε επίπεδο στήριξης από τις αρχές;
«Σε πρακτικό επίπεδο, θα ήθελα να υπάρχει κίνητρο, να υπάρχει αποφορολόγηση μέχρι να σταθεροποιηθεί το φαρμακείο. Να έχεις μια προτεραιότητα σε φάρμακα που είναι πολύ βασικό. Πρέπει να βρεθεί κίνητρο. Για παράδειγμα, αν ένας νέος φαρμακοποιός θέλει να πάει σε έναν τέτοιο τόπο, πώς θα μεγαλώσει, πώς θα φροντίσει την οικογένειά του; Είναι απαραίτητα τα κίνητρα ως αντιστάθμισμα στα προβλήματα της τοπικής κοινωνίας.
Επίσης, να πούμε ότι όπως έχουν γίνει τα φαρμακεία πλέον, δεν μπορεί να στηρίζονται σε έναν άνθρωπο. Για να λειτουργήσει σωστά, χρειάζονται δύο. Δεν γίνεται να τα κάνεις όλα μόνος σου. Παίρνουν τηλέφωνα για να βρουν τα φάρμακά τους μεσημέρι ή βράδυ, μπορεί να χρειαστεί να κάνεις παραδόσεις σε σπίτια σε γηραιότερους. Γι’ αυτό χρειάζονται δύο.
Παράλληλα, να πούμε εδώ ότι πρέπει και ο φαρμακοποιός να δεσμεύεται. Παρέχεις κάποιες υπηρεσίες, δεν γίνεται να φύγεις. Να υπάρχουν τα κίνητρα αλλά να υπάρχει και η δέσμευση από μεριάς φαρμακοποιού.
Επίσης, θα μπορούσε να υπάρχει επιδότηση στο μισθό και στις ασφαλιστικές εισφορές. Να μπορούν να πάνε σε αυτά τα μέρη άνθρωποι για να ζήσουν. Ακόμη, θα μπορούσε να υπάρχει επιδότηση για το άνοιγμα φαρμακείου».
