Ο Μαρινάκης άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου.
Η δήλωσή του ότι το επίδομα ανεργίας δεν πρέπει να ξεπερνά τους δύο μήνες και ότι το σύστημα πρέπει να εξεταστεί από μηδενική βάση —ακόμη και αν στη συνέχεια χαρακτηρίστηκε προσωπική του άποψη— άνοιξε μια συζήτηση που δεν μπορεί πλέον να κλείσει με μια απλή διευκρίνιση.
Γιατί πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι.
Ο εποχικός εργαζόμενος δουλεύει περίπου πέντε με πεντέμισι μήνες. Έχει σύμβαση ορισμένου χρόνου. Όταν τελειώνει η σεζόν, τελειώνει και η σύμβασή του. Αν θέλει να συνεχίσει στον κλάδο, έχει τη δυνατότητα να ζητήσει την επαναπρόσληψή του για την επόμενη περίοδο, ακόμη και στον ίδιο εργοδότη, σύμφωνα με το ισχύον πλαίσιο.
Και σήμερα ακούμε: «Δύο μήνες επίδομα και μετά βρες άλλη δουλειά».
Ποια άλλη δουλειά;
Για πόσο;
Και ποιος εργοδότης θα προσλάβει έναν άνθρωπο για τρεις ή τέσσερις μήνες, γνωρίζοντας ότι την άνοιξη θα επιστρέψει στην εποχική του εργασία;
Και να πούμε και το βασικότερο: επιστρέφοντας οι εργαζόμενοι από τον τουρισμό, δεν είναι πάνω από 150 χιλιάδες. Πώς θα απορροφηθούν όλοι, για πόσο καιρό και πώς θα ξαναεπιστρέψουν; Ας αποφασίσουμε αν θέλουμε να επενδύσουμε στον τουρισμό ή αν θέλουμε να τον βάλουμε σε δεύτερη μοίρα.
Αυτή είναι η πραγματικότητα της εποχικότητας.
Την ίδια ώρα, κάθε χρόνο ακούμε ότι ο Τουρισμός δεν βρίσκει προσωπικό. Αναζητούμε εργαζόμενους από το εξωτερικό, μιλάμε για μετακλήσεις, για προγράμματα κατάρτισης και voucher, ενώ οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις. Έχουμε ήδη επισημάνει τα προβλήματα που παρουσιάζονται στις μετακλήσεις, στις καθυστερήσεις των διαδικασιών και στην αποτελεσματικότητα ορισμένων προγραμμάτων κατάρτισης.
Από την άλλη πλευρά, χάνουμε ανθρώπους που έχουν ήδη εμπειρία και γνωρίζουν τη δουλειά.
Αυτό είναι το παράδοξο.
Θέλουμε να κρατήσουμε τον εργαζόμενο στον Τουρισμό ή θέλουμε κάθε χρόνο να ψάχνουμε από την αρχή;
Μετά την πανδημία του 2020 και του 2021, το πρόβλημα έγινε ακόμη μεγαλύτερο. Πολλοί άνθρωποι απομακρύνθηκαν από τον Τουρισμό και δεν επέστρεψαν όλοι. Έτσι δημιουργήθηκε ένας φαύλος κύκλος: κάθε χρόνο να αναζητούμε καινούργιο προσωπικό για να καλύψουμε τις ίδιες ανάγκες.
Υπάρχει όμως και ένα ζήτημα που σχεδόν κανείς δεν συζητά: το ασφαλιστικό κόστος της εποχικότητας.
Αν ένας εποχικός εργαζόμενος συγκεντρώνει περίπου 150 ημέρες ασφάλισης τον χρόνο, χρειάζεται περίπου 80 χρόνια για να φτάσει τις 12.000 ημέρες ασφάλισης. Ένας εργαζόμενος με πλήρη ετήσια απασχόληση και περίπου 300 ημέρες ασφάλισης τον χρόνο συγκεντρώνει τις ίδιες ημέρες σε περίπου 40 χρόνια. Φυσικά, η πλήρης συνταξιοδότηση προϋποθέτει και τις υπόλοιπες ασφαλιστικές και ηλικιακές προϋποθέσεις.
Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Ο εποχικός εργαζόμενος δεν χάνει μόνο εισόδημα τους μήνες που δεν εργάζεται. Χάνει και ασφαλιστικό χρόνο.
Από το 2013, η εποχικότητα έχει δημιουργήσει για τον εργαζόμενο μια σημαντική οικονομική απώλεια στην πορεία του εργασιακού του βίου, την οποία εμείς υπολογίζουμε περίπου στις 20.000 ευρώ.
Και τώρα συζητάμε να του μειώσουμε ακόμη περισσότερο τη στήριξη;
Την ώρα που ο ελληνικός Τουρισμός φέρνει στη χώρα πάνω από 20 δισ. ευρώ από ταξιδιωτικές εισπράξεις, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιοι άνθρωποι βρίσκονται πίσω από αυτούς τους αριθμούς.
Μάγειρες, σερβιτόροι, ξενοδοχοϋπάλληλοι, εργαζόμενοι στην εστίαση και χιλιάδες ακόμη άνθρωποι στηρίζουν καθημερινά αυτή την τεράστια οικονομική δραστηριότητα.
Εδώ λοιπόν τα πράγματα είναι απλά.
Μας δίνετε δύο μήνες;
Σας δίνουμε δύο μήνες τουριστική περίοδο! Εκτός και αν δημιουργήσετε ένα καινούργιο μοντέλο τουρισμού χωρίς κουζίνα. Οι υπέροχες κτιριακές ξενοδοχειακές μονάδες δεν δημιουργούν εμπειρίες, αλλά μόνο το έμψυχο ανθρώπινο δυναμικό. Τουριστική εμπειρία χωρίς ελληνικά προϊόντα και ελληνική κουζίνα δεν μπορεί να υπάρξει, διότι η γαστρονομία είναι κομμάτι του πολιτισμού μας.
Εμείς λοιπόν θα σας ανοίξουμε τρύπα στο ΑΕΠ που μπορεί να αγγίξει και τα 10 δισ. Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες! Αυτού του τύπου τα crash test, να δούμε τι αντιδράσεις θα υπάρχουν, εμείς δεν τα δεχόμαστε! «Ο τζάμπας πέθανε» (είναι και της μόδας πλέον η έκφραση).
Δεν είναι απειλή. Είναι πολιτική προειδοποίηση για τις συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής.
Γιατί αν ο εργαζόμενος δεν μπορεί να ζήσει τους μήνες που δεν υπάρχει η εργασία του, κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να αναζητήσει άλλη επαγγελματική διέξοδο. Και τότε ο Τουρισμός θα ψάχνει ξανά ανθρώπους για να καλύψει τις ίδιες θέσεις.
Εμείς δεν θέλουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο.
Η πρόταση της Λέσχης Αρχιμαγείρων Πελοποννήσου & Δυτικής Ελλάδος είναι συγκεκριμένη: 3, 4, 5 και 6 μήνες, ανάλογα με τη συνεχή παρουσία του εργαζομένου στον κλάδο.
Τρεις μήνες στη δεύτερη συνεχόμενη σεζόν, πέντε στην τρίτη και έξι από την τέταρτη και μετά.
Δεν ζητάμε επιδότηση χωρίς κριτήρια.
Θέλουμε να επιβραβεύεται ο άνθρωπος που επιστρέφει κάθε χρόνο, αποκτά εμπειρία και παραμένει στον Τουρισμό.
Όμως τα πράγματα πλέον αλλάζουν.
Για χρόνια αποδεχθήκαμε το υπάρχον πλαίσιο. Γνωρίζαμε τις αδυναμίες του, αλλά θεωρούσαμε ότι τουλάχιστον υπήρχε μια βάση πάνω στην οποία μπορούσε να στηριχθεί ο εποχικός εργαζόμενος.
Όταν όμως ξαφνικά ανοίγει συζήτηση για ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις, τότε αλλάζουν τα δεδομένα.
Και εδώ θέλω να είμαι ξεκάθαρος.
Ως υποψήφιος βουλευτής και ως Πρόεδρος της Λέσχης Αρχιμαγείρων Πελοποννήσου & Δυτικής Ελλάδος, δεν πρόκειται να παρακολουθώ αυτή τη συζήτηση από την άκρη.
Θα καλέσουμε τους επαγγελματικούς φορείς του Τουρισμού και της Εστίασης να ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Ήδη η λέσχη συνομιλεί με τις εκάστοτε ανά περιφέρεια λέσχες και θα πάρουμε απόφαση σιωπηρής αποχής τους πρώτους μήνες της σεζόν και θα ετοιμάσουμε ηλεκτρονικό ψήφισμα. Σεζόν θα υπάρχει, αλλά χωρίς μάγειρες! Οι υπερπολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες χωρίς έμψυχο ανθρώπινο παράγοντα είναι απλά κτίρια. Οι τουρίστες αναζητούν εμπειρίες και η γαστρονομία, ως μέρος του πολιτισμού, μπορεί να τις δώσει. Ας αναζητήσουν καινούργιο μοντέλο τουρισμού χωρίς φαγητό, καθώς η όρεξη έχει ανοίξει στην κυβέρνηση και θέλει να φάει κι εμάς.
Και στην τελική, ο χορτασμένος δεν πιστεύει τον πεινασμένο. Έχουν κάνει μόδα το «βοήθα με φτωχέ να μη σου μοιάσω».
Θα ξαναβάλουμε στο τραπέζι τη διεκδίκηση για έξι μήνες ταμείο ανεργίας για τους εποχικούς εργαζόμενους, με συγκεκριμένους και δίκαιους όρους.
Θα καταθέσουμε την πρότασή μας στην Πολιτεία και θα ζητήσουμε συγκεκριμένες απαντήσεις.
Και αν χρειαστεί, θα χρησιμοποιήσουμε κάθε νόμιμο θεσμικό μέσο που έχουμε στη διάθεσή μας.
Γιατί δεν γίνεται να μας ζητούν κάθε χρόνο να επιστρέφουμε και να στηρίζουμε τον Τουρισμό, και την ίδια στιγμή να μας λένε ότι μετά το τέλος της σεζόν ο καθένας είναι μόνος του.
Δεν ζητάμε χάρη.
Ζητάμε να αναγνωριστεί η πραγματικότητα της εποχικής εργασίας.
Ο Μαρινάκης άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου. Και αρκετοί κυβερνητικοί μας κάνουν μαθήματα —όπως η άλλη από την Αχαΐα— λέγοντας «ο τζάμπας πέθανε». Λοιπόν, κι εμείς της επιστρέφουμε το εξής: «Ο τζάμπας πέθανε»! Οι εργοδοτικές εισφορές, καθώς και οι δικές μας, προρίζονται για την ανεργία και είναι περισσότερο από 3 δισ., τα οποία η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται και δεν επιστρέφει ούτε τα μισά! Τα υπόλοιπα τα χρησιμοποιεί για άλλες ανάγκες της, και αυτό δεν θα το επιτρέψουμε. Σε αυτή τη θέση σήμερα είμαστε εμείς και χιλιάδες Έλληνες, και αύριο μπορεί να βρεθεί ο οποιοσδήποτε.
Και εδώ θα ήθελα να επισημάνω ότι υπάρχει και ηλικιακός ρατσισμός: τι θα κάνει ένας παραγωγικός εργαζόμενος αν βρεθεί άνεργος στα 57 έτη; Το μέλλον πρέπει να δημιουργείται από πραγματικούς νομοθέτες που έχουν εργαστεί, και όχι από παιδιά του κομματικού σωλήνα που το δικό τους είναι στρωμένο με δάφνες από τα φοιτητικά τους χρόνια.
Και όπως λέει ο λαός μας, όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες.
Εμείς θα του επιστρέψουμε τις θύελλες που δημιούργησε αυτή η συζήτηση. Θα επιμείνουμε, θα οργανωθούμε, θα ενώσουμε τους ανθρώπους του κλάδου και θα διεκδικήσουμε μέχρι τέλους αυτό που θεωρούμε δίκαιο.
Η κυβέρνηση, διά μέσου του κυβερνητικού εκπροσώπου, έριξε στη δημοσιότητα μια σαχλαμάρα δοκιμάζοντας την κοινωνία, κάνοντας crash test λες και είμαστε μηχανές, και έσπρωξε τα τρολ και τους influencers να αναπαράγουν ότι οι Έλληνες είναι τεμπελχανάδες, κοπρόσκυλα και τέτοιους χαρακτηρισμούς. Ποιοι; Τα παιδιά μας, τα ανίψια μας, τα γειτονόπουλά μας! Με «διαιρεί και βασίλευε» και διχασμό της κοινωνίας δεν γίνεται πολιτική. Πρώτα ο άνθρωπος και ο ανθρωπισμός, και μετά τα νούμερα που θέλουν οι τεχνοκράτες.
Αυτή τη φορά δεν θα ζητήσουμε λιγότερα. Θα ξαναδιεκδικήσουμε έξι μήνες ταμείο ανεργίας.
Υποψήφιου Βουλευτή Αχαΐας με την Ελληνική Λύση και Προέδρου της Λέσχης Αρχιμαγείρων Πελοποννήσου & Δυτικής Ελλάδος
