Η πλωτή δεξαμενή Panamax που συζητά να φέρει ο Σκαραμαγκάς από την Κίνα είναι μόνο η αρχή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια το ταξίδι ήταν μονόδρομος: Έλληνας εφοπλιστής πήγαινε στην Άπω Ανατολή, για παραγγελία πλοίου, το οποίο παραδίνονταν μήνες μετά.
Τώρα από τα ίδια ναυπηγεία και τις ίδιες βιομηχανίες εξοπλισμού μπορεί να έρθει στην Ελλάδα και η υποδομή που επισκευάζει αυτά τα πλοία.
Το πλοίο κινέζικο. Η δεξαμενή κινέζικη. Το συνεργείο ελληνικό — αν πέσουν οι υπογραφές.
Η σύμπτωση είναι πολιτική, όχι τυχαία. Η Ευρώπη μιλά για την ανάκτηση της ναυπηγικής ισχύος απέναντι στην Ασία, για στρατηγική αυτονομία και λιγότερη εξάρτηση από το Πεκίνο σε κρίσιμες αλυσίδες.
Η Ελλάδα, για να δυναμώσει τη δική της ναυπηγοεπισκευή, στρέφεται στην ίδια υπερδύναμη από την οποία η ήπειρος θέλει να ξεκολλήσει.
Είναι το μέγεθος του κενού. Όποιος θέλει δεξαμενή Panamax δεν τη βρίσκει σε ευρωπαϊκή ουρά. Τη βρίσκει εκεί όπου έχει μαζευτεί η παγκόσμια χωρητικότητα.
Οι Έλληνες πλοιοκτήτες κρατούν μεγάλο μέρος του παγκόσμιου στόλου. Το πού ναυπηγείται και το πού επισκευάζεται αυτός ο στόλος έχει τεράστια σημασία.
Ένα ελληνικό ναυπηγείο με μεγαλύτερη δεξαμενή πιάνει δουλειά που αλλιώς φεύγει για Τουρκία, Μέση Ανατολή ή ξανά στην Ασία.
Οι Έλληνες εφοπλιστές δεν είναι κορόιδα να αυτοκτονήσουν για χάρη των «χαρτογιακάδων» των Βρυξελλών.
