Το ύψος του βασικού μισθού στην Ελλάδα έφτασε στον σκληρό του πυρήνα.
Και αυτός ο πυρήνας διαμορφώνεται από τη σθεναρή αντίσταση των πολλών και εξαιρετικά μικρών επιχειρήσεων που απασχολούν, συνήθως, ανειδίκευτους/νεοεισερχόμενους εργάτες και τον κυβερνητικό στόχο για υψηλά πλεονάσματα. Τα οποία, ως γνωστόν, προέρχονται από την ορίζονται φορολογία που ξεκινά από τα πολύ χαμηλά εισοδήματα και τους έμμεσους φόρους στην κατανάλωση.
Την άνοιξη του 2027 ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι ο εισαγωγικός μισθός θα ανέλθει στα 950 ευρώ, δηλαδή μια αύξηση μόλις 3,2% με τον πληθωρισμό (Αύγουστος 2026) να τρέχει με 3,8% (και στις αρχές του μεθεπόμενης χρονιά στα 1.000 ευρώ, ήτοι συν 5,2%).
Συνολικά από την τελευταία (2010) Συλλογική Σύμβαση των 751 ευρώ, ο πραγματικός εισαγωγικός μισθός (αγοραστική δύναμη) τώρα που αναπροσαρμόζεται με διοικητική/κυβερνητική πράξη, κινείται στα 678 ευρώ (με ενδιάμεσο πληθωρισμός 26,3%).
Μάλιστα ο πρωθυπουργός έγινε αίφνης(;) φειδωλός ακόμη και με τον κατώτερο του 2010 (με όρους αγοραστικής δύναμης) εισαγωγικό μισθό καθώς από τον προσεχή Ιανουάριο θα αρχίσει να υπολογίζεται και η πρώτη 3ετία (σε όσους έχουν συνεχή απασχόληση από 1/1/2024). Και αυτό θα σημάνει αναπροσαρμογή κατά 10% στον βασικό μισθό…
Μισθός: Πώς γίνεται το «ροκάνισμα»
Μήπως, τελικά, η μείωση των αποδοχών με τα μνημόνια ήρθε για να μείνει; Και όχι μόνο στις συντάξεις, αλλά και στις αποδοχές των εν ενεργεία…
Με την ελληνική παραγωγικότητα να κινείται στο 56% του μέσου ευρωπαϊκού όρου (38 ευρώ ανά ώρα εργασίας και 76 στη Γερμανία, αλλά και 140 ευρώ στην Δανία, πιθανότατα λόγω και της φαρμακοβιομηχανίας του ozempic…), είναι αναμενόμενο.
Οι χαμηλοί μισθοί όντως είναι και θέμα παραγωγικότητας της εργασίας. Όχι μόνο λόγω χαμηλής εξειδίκευσης ή απουσίας μετεκπαίδευσης, αλλά και επενδύσεων. Οι μικρές και ατομικές επιχειρήσεις δεν έχουν τέτοιο προσανατολισμό. Οι τεχνολογικές επενδύσεις που φέρνουν υψηλή παραγωγικότητα με λιγότερα εργατικά χέρια, δεν είναι εφικτές σε μεγάλη κλίμακα στις μικρές επιχειρήσεις…
Και επειδή είναι μεγάλος ο αριθμός, κυρίως υπολογίσιμος στην κάλπη, των μικρών και ατομικών επιχειρήσεων, αντιδρούν και εισακούονται… Υπολογίζεται (εκλογικά) ο κλάδος των μικρών εργοδοτών γιατί είναι φορο-ημαγμένος, τόσο με τα τεκμήρια όσο και από την μαζική μετακίνηση του τζίρου προς τις μεγάλες επιχειρήσεις, τα πολυκαταστήματα και τα σούπερ μάρκετ…
Οι εργαζόμενοι “πληρώνουν” το (μικρό) μέγεθος των επιχειρήσεων, την απουσία επενδύσεων, την υψηλή φορολογία, τις… 3ετίες που επανέρχονται. Τα 920 ευρώ μεικτά το μήνα που θα λαμβάνουν οι ανειδίκευτοι εργάτες για τουλάχιστον άλλους έξι μήνες, σημαίνουν 756 ευρώ καθαρά.
Για δε την επιχείρηση 5,2% αυτό σημαίνει κόστος 1.105 ευρώ μήνα και 15.456 ευρώ το έτος.
Άρα, η φορολογία κλέβει το 1 στο 5 ευρώ των αυξήσεων (20% φόρος για μηνιαίο καθαρό εισόδημα πάνω από 714 ευρώ) και ο ΕΦΚΑ που παρακρατεί σχεδόν τα 4 στα 10 ευρώ είναι η μεγάλη πληγή των μισθωτών στην Ελλάδα.
