Ο Νίκος Ανδρουλάκης υπενθυμίζει στον Κυριάκο Μητσοτάκη την υπόσχεση για μείωση 30% στη χονδρική τιμή του ρεύματος και ρωτά ποιος τον εμπόδισε επί επτά χρόνια να συγκρατήσει τις τιμές.
Το ερώτημα του ΠΑΣΟΚ είναι εύλογο. Η ίδια κυβέρνηση επικαλούνταν ως τώρα τη λειτουργία της «ελεύθερης αγοράς».
Τώρα λέει ότι μπορεί να παρέμβει.
Αν μπορεί, το ερώτημα δεν σταματά στην κιλοβατώρα. Φτάνει και στο ράφι.Επτά χρόνια το Μαξίμου παρουσίαζε τις αυξήσεις στο ρεύμα ως εξωτερικό σοκ, ως χρηματιστήριο ενέργειας, ως γεωπολιτική.
Οι λογαριασμοί ανέβαιναν, οι ρήτρες άλλαζαν όνομα και η πολιτική απάντηση ήταν επιδόματα και προσωρινές εκπτώσεις.
Η διαρθρωτική παρέμβαση στη χονδρική έμεινε σύνθημα. Αν ο πρωθυπουργός μπορούσε να ρίξει τη χονδρική κατά 30%, όφειλε να το έχει κάνει όταν τα νοικοκυριά πλήρωναν την κρίση στην πρίζα.
Αν δεν μπορούσε, η νέα εξαγγελία είναι προεκλογική αριθμητική.Το ίδιο δόγμα εφαρμόστηκε στα τρόφιμα.
Η κυβέρνηση δεν όρισε κανόνες. Παρακάλεσε αλυσίδες, ανακοίνωσε λίστες κωδικών, πανηγύρισε μειώσεις που σε προϊόντα είχαν ανέβει λίγες μέρες πριν. Από γκάφα σε γκάφα, το κράτος εμφανίζεται ως ικέτης των επιχειρηματιών του κλάδου. Όταν θέλει ψήφους, μιλά για παρέμβαση στην αγορά.
Όταν έρχεται ο λογαριασμός του μήνα, θυμάται την ελεύθερη αγορά.Η αντίφαση είναι πολιτική, όχι τεχνική.
Ή η κυβέρνηση έχει εργαλεία και δεν τα χρησιμοποίησε επί επτά χρόνια, οπότε ευθύνεται για την ακρίβεια που άφησε να ροκανίσει μισθούς και συντάξεις.
Ή δεν έχει εργαλεία και τώρα πουλάει στον πολίτη μια δυνατότητα που η ίδια θεωρούσε αδύνατη. Και στις δύο περιπτώσεις ο Ανδρουλάκης πιάνει τον Μητσοτάκη στα πράσα της ρητορικής του.
