Το 13ωρο ανέβηκε στη δημόσια συζήτηση της ΔΕΘ με την απορία του πρωθυπουργού γιατί θεωρείται αντεργατικό!
Η απορία από μόνη της είναι πολιτική απάντηση. Για χιλιάδες μισθωτούς η ημέρα έχει ήδη ξεχειλώσει με υπερωρίες, δεύτερες δουλειές και μετακινήσεις σε μποτιλιάρισμα.
Η θεσμοθέτηση μεγαλύτερης ευελιξίας υπέρ της επιχείρησης δεν ακούγεται ως πρόοδος. Ακούγεται ως νομιμοποίηση της εξάντλησης.
Η κυβέρνηση λέει ότι στοχεύει στην μεταρρύθμιση για εκατομμύρια εργαζομένους. Οι εργαζόμενοι μετρούν καθαρό χρόνο ζωής.
Ο μέσος μισθός που πλησιάζει λογιστικά τον στόχο των 1.500 ευρώ κρύβει την «ψαλίδα»: στις μικρές επιχειρήσεις οι αποδοχές μένουν κοντά στα 1.076 ευρώ μεικτά, ενώ η μερική απασχόληση κατεβάζει τον μέσο όρο στα 553.
Σε αυτό το τοπίο, περισσότερο ωράριο χωρίς πραγματική αύξηση ισχύος του εργαζομένου είναι δώρο στην αδυναμία του.
Η ανάπτυξη που δεν αφήνει ώρα για την οικογένεια δεν είναι κοινωνικό συμβόλαιο. Είναι ισολογισμός.
Όσο ο πρωθυπουργός απορεί δημοσίως με την κόπωση των άλλων, το μήνυμα προς τη μισθωτή Ελλάδα είναι ότι το κράτος βλέπει την εργασία ως μεταβλητή προσαρμογής. Όχι ως το όριο που προστατεύει τον άνθρωπο από την αγορά.
