Πυρκαγιές, πλημμύρες, χιόνια, δυστυχήματα. Σε κάθε μεγάλη κρίση το επιτελικό κράτος αποδεικνύεται ανεπαρκές. Οι ευθύνες αναζητούνται μετά την καταστροφή. Η επταετής διακυβέρνηση δεν κατάφερε να δημιουργήσει αξιόπιστο μηχανισμό πρόληψης και διαχείρισης. Η επανάληψη των αποτυχιών δεν είναι τυχαία.
Το καλοκαίρι του 2026 το απέδειξε για άλλη μία φορά. Μεγάλες πυρκαγιές σάρωσαν τη χώρα, χιλιάδες στρέμματα κάηκαν και δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη σύγκρουση μισθωμένων ελικοπτέρων στην Ψάθα. Ο επίγειος συντονιστής είχε αποχωρήσει δεκαπέντε λεπτά νωρίτερα, τα πληρώματα δεν είχαν οπτική επαφή και το κράτος που δαπάνησε εκατοντάδες εκατομμύρια για εναέρια μέσα βρέθηκε ξανά αντιμέτωπο με τα ίδια κενά συντονισμού.
Η κυβέρνηση μιλούσε για «υψηλή ετοιμότητα» λίγες ημέρες πριν από τις καταστροφές. Η πραγματικότητα τη διέψευσε.Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σε κάθε δοκιμασία. Στην Αττική Οδό με τα χιόνια οι πολίτες έμειναν εγκλωβισμένοι για ώρες. Στις πλημμύρες της Θεσσαλίας οι υποδομές κατέρρευσαν.
Στα Τέμπη η τραγωδία αποκάλυψε συστημικές αδυναμίες που είχαν αγνοηθεί για χρόνια. Κάθε φορά η πολιτική ηγεσία αποδίδει τα αίτια σε «ανθρώπινο λάθος» ή σε ακραία καιρικά φαινόμενα.
Πολιτική ευθύνη δεν αναλαμβάνεται σχεδόν ποτέ.Το επιτελικό κράτος παρουσιάστηκε ως η μεγάλη μεταρρύθμιση που θα έβαζε τέλος στην πολυδιάσπαση και την αναποτελεσματικότητα. Στην πράξη δημιούργησε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο που λειτουργεί ικανοποιητικά στις καλές μέρες και καταρρέει όταν έρχεται η κρίση.
Η πρόληψη παραμένει υποβαθμισμένη. Τα δάση δεν καθαρίζονται ουσιαστικά, τα δίκτυα ηλεκτροδότησης προκαλούν πυρκαγιές, ο συντονισμός εναέριων και επίγειων δυνάμεων παρουσιάζει κενά και οι πολίτες βλέπουν τις ίδιες εικόνες καταστροφής κάθε χρόνο.
Η κυβέρνηση επενδύει περισσότερο στην επικοινωνιακή διαχείριση της κρίσης παρά στην αποτροπή της. Μετά από κάθε καταστροφή ακολουθούν συσκέψεις, υποσχέσεις αποζημιώσεων και δηλώσεις συμπαράστασης. Λίγους μήνες αργότερα όλα ξεχνιούνται μέχρι την επόμενη δοκιμασία.
Η επανάληψη των αποτυχιών αποδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό. Είναι δομικό.Επτά χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας, το επιτελικό κράτος παραμένει περισσότερο σύνθημα παρά λειτουργικός μηχανισμός.
Όσο οι ευθύνες αναζητούνται μόνο μετά την καταστροφή και όχι πριν από αυτήν, οι πολίτες θα συνεχίσουν να πληρώνουν το τίμημα με καμένα δάση, κατεστραμμένες περιουσίες και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με ανθρώπινες ζωές.
