Οι Έλληνες αγρότες και κτηνοτρόφοι βρίσκονται για άλλη μια χρονιά σε αδιέξοδο. Το κόστος παραγωγής παραμένει στα ύψη – ενέργεια, λιπάσματα, ζωοτροφές και καύσιμα ροκανίζουν κάθε περιθώριο κέρδους – ενώ οι τιμές που λαμβάνουν για τα προϊόντα τους μένουν καθηλωμένες ή πέφτουν.
Στο ράφι του σουπερμάρκετ, ωστόσο, οι καταναλωτές πληρώνουν ακριβά. Η διαφορά αυτή δεν εξαφανίζεται· καταλήγει στις τσέπες των μεσαζόντων και των μεγάλων αλυσίδων.Η κυβέρνηση περιορίζεται σε προσωρινές ενισχύσεις και ανακοινώσεις για «νέα εργαλεία».
Η Κάρτα Αγρότη καθυστερεί, οι πληρωμές ενισχύσεων σέρνονται και το νέο ΟΣΔΕ μετατρέπει τους παραγωγούς σε όμηρους γραφειοκρατίας μετά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αντί να σπάσει τα καρτέλ και να επιβάλει ουσιαστικούς ελέγχους στην αγορά, η πολιτική ηγεσία αρκείται σε επιδοτήσεις που δεν καλύπτουν ούτε το αυξημένο κόστος.
Το αποτέλεσμα είναι ορατό στην ύπαιθρο: εγκατάλειψη καλλιεργειών, συρρίκνωση κτηνοτροφικών μονάδων και νέοι που φεύγουν από τα χωριά.
Η διατροφική επάρκεια της χώρας υπονομεύεται, ενώ η κυβέρνηση παρουσιάζει αποσπασματικά μέτρα ως λύση. Χωρίς παρέμβαση στην αλυσίδα από το χωράφι μέχρι το ράφι, οι παραγωγοί θα συνεχίσουν να χάνουν και οι μεσάζοντες να κερδίζουν.
Η αγροτική πολιτική δεν χρειάζεται άλλη επικοινωνιακή διαχείριση· χρειάζεται πραγματική ανατροπή των όρων που πνίγουν τον πρωτογενή τομέα.
