QABEL
Ο πατέρας μου, η πόλη μου και τα τριάντα μου
Επιμέλεια, Νίκος Κουφάκης, Loggia
Μετά την τεράστια επιτυχία που γνώρισε ο Βιντσέντζο Λατρόνικο με την «Τελειότητα», ιδού άλλο ένα βιβλίο των ίδιων εκδόσεων που αναμένεται να μιλήσει στην καρδιά της Generation Z. Εδώ το τρίπτυχο είναι ο πατέρας, η πόλη, τα τριάντα, όπως λέει ο τίτλος, που είναι ουσιαστικά τρεις διαφορετικοί τρόποι να μιλήσει κανείς για τη δύσκολη στιγμή της ενηλικίωσης κατά την οποία αρχίζεις να αναθεωρείς όλα όσα μέχρι τότε θεωρούσες δεδομένα. Ο Qabel –άγνωστη, μέχρι στιγμής, η πραγματική ταυτότητα του Έλληνα συγγραφέα, ο οποίος εμφανίζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά γράμματα, με ψευδώνυμο– επιστρέφει στην προσωπική του ιστορία και στη σχέση με τον πατέρα του, αλλά ταυτόχρονα περιπλανιέται στην Αθήνα που τον μεγάλωσε, στους δρόμους, στις παρέες, στους έρωτες και στις διαψεύσεις της, μετατρέποντας την αυτοβιογραφική αφήγηση σε ένα πορτρέτο μιας ολόκληρης γενιάς. Πρόκειται για τη γενιά των τριαντάρηδων που βίωσε αλλεπάλληλες κρίσεις, που έμαθε να αλλάζει σχέδια και βεβαιότητες, να επαναπροσδιορίζει την έννοια της επιτυχίας και να αναρωτιέται τι ακριβώς σημαίνει, με σύγχρονους όρους, επιτυχία. Πάντα, βέβαια, σε αυτά τα ζητήματα, ειδικά όσον αφορά την αγωνία της καταξίωσης και της επιτυχίας, κυρίαρχη είναι η μορφή του πατέρα και μαζί της το αρχέγονο ερώτημα του κατά πόσο αυτό που γινόμαστε είναι απότοκο των οικογενειακών εμμονών και πεποιθήσεων και κατά πόσο συνιστά έναν ανοιχτό, ατελεύτητο διάλογο –ή μήπως μια διαρκή αντιπαράθεση;– με τους προγόνους. Με προσωπικό, σύγχρονο λόγο, ο Qabel συνδέει την οικογενειακή μνήμη με την εμπειρία της πόλης, και το ορόσημο των τριάντα με εκείνη την παράξενη συνειδητοποίηση πως η ενηλικίωση έρχεται όταν μπορείς επιτέλους να δεις τους γονείς σου και τον εαυτό σου όχι ως αυτό που περίμενες κάποτε να γίνουν, αλλά ως αυτό που είναι στην πραγματικότητα: θνητοί και άρα ατελείς.
Νταβίντ Ουκλές
Η χερσόνησος με τα άδεια σπίτια
Μτφρ.: Αγγελική Βασιλάκου, Εκδόσεις Μεταίχμιο
Ο Νταβίντ Ουκλές χρειάστηκε δεκαπέντε χρόνια για να γράψει τη «Χερσόνησο με τα άδεια σπίτια», ένα ογκώδες, παράξενο και βαθιά αληθινό μυθιστόρημα που επισκοπεί τον Ισπανικό Εμφύλιο ως αλληγορική αφήγηση αλλά και ως τραύμα που εισχωρεί στα σπίτια, στα σώματα, στη μνήμη και τελικά στην ίδια την πραγματικότητα. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια πολυμελής οικογένεια ελαιοπαραγωγών από τη φανταστική Χάντουλα, μέσα από τη διάλυση της οποίας παρακολουθούμε τη σταδιακή εξάρθρωση μιας ολόκληρης χώρας. Από τις σελίδες της «Χερσονήσου» παρελαύνουν μυθικές φιγούρες, εμπνευσμένες από τις πραγματικές ιστορίες της οικογένειας του συγγραφέα, αλλά και πραγματικές μορφές του 20ού αιώνα, από τον Λόρκα, τον Ουναμούνο και τον Αλμπέρτι έως τον Χέμινγουεϊ, τον Όργουελ, τη Μαρία Θαμπράνο και τον Πικάσο, καθώς το ιδιωτικό και το ιστορικό γίνονται σταδιακά αξεχώριστα. Μόνο που ο Ουκλές αρνείται να αφηγηθεί έναν τόσο παράλογο πόλεμο με τους κανόνες του ορθολογισμού, καθώς ένας στρατιώτης σκίζει το δέρμα του για να βγει από μέσα του η στάχτη, ένας ποιητής ράβει ξανά τη σκιά ενός κοριτσιού ύστερα από έναν βομβαρδισμό, ένα τυφλό παιδί ξαναβρίσκει το φως του μέσα στο σκοτάδι, ένας ξένος φωτογράφος πατά μια νάρκη και μένει με το πόδι ακίνητο επί σαράντα χρόνια. Το φανταστικό εδώ δεν αναιρεί την ιστορική αλήθεια αλλά την καθιστά, με τον δικό του τρόπο, περισσότερο ορατή. Γιατί όταν η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει κάθε λογική, ίσως μόνο το παράλογο μπορεί να αποδώσει το αληθινό της μέγεθος. Κάπως έτσι, πίσω από την πληθωρικότητα και τον μαγικό ρεαλισμό του, το βιβλίο μετατρέπεται σε ένα μεγάλο μυθιστόρημα για τη μνήμη και τη λήθη: για όλα όσα κληρονομούν οι επόμενες γενιές άθελα τους, για τα σπίτια που αδειάζουν αλλά εξακολουθούν να κατοικούνται από τους νεκρούς τους, για έναν εμφύλιο που μπορεί να τελειώνει στις σελίδες της Ιστορίας αλλά όχι αναγκαστικά στη συνείδηση ενός λαού. Και ίσως γι’ αυτό η «Χερσόνησος» γνώρισε τόσο μεγάλη απήχηση στην Ισπανία –όπου απέσπασε σειρά σημαντικών διακρίσεων, ανάμεσά τους το Premio Cálamo Libro del Año 2024 και το Premio Andalucía de la Crítica– αλλά και στη χώρα μας. Στα περίσσεια ατού του βιβλίου, η εξαίσια μετάφραση της Αγγελικής Βασιλάκου.
Ντάνι Ρενς
Μαύρα Τετράγωνα
Μτφρ.: Χρήστος Καψάλης, Εκδόσεις Keybooks
Τα «Μαύρα Τετράγωνα« είναι η παράξενη, σκληρή και ενίοτε συναρπαστική αυτοβιογραφία ενός ανθρώπου που γεννήθηκε μέσα σε μια κλειστή θρησκευτική κοινότητα στην Αριζόνα, μεγάλωσε μαθαίνοντας ότι η υποταγή είναι αρετή και η αμφισβήτηση αμάρτημα, αποχωρίστηκε τραυματικά τη μητέρα του, γνώρισε την ψυχολογική και σωματική βία και βρήκε, σχεδόν από τύχη, έναν κόσμο στον οποίο οι κανόνες δεν άλλαζαν ανάλογα με τη βούληση εκείνου που είχε την εξουσία – κι αυτός δεν είναι άλλος από τον μαυρόασπρο κόσμο της σκακιέρας. Ο ίδιος ήταν εννέα ετών όταν είδε την ταινία για τον κορυφαίο σκακιστή Μπόμπι Φίσερ και έκτοτε άρχισε να παίζει μανιωδώς σκάκι. Το ταλέντο του έγινε γρήγορα εμφανές, αλλά ακόμη κι αυτή η διέξοδος δεν ήταν απολύτως αθώα, αφού ο ηγέτης της κοινότητας αντιλήφθηκε ότι οι σκακιστικές επιτυχίες των παιδιών μπορούσαν να λειτουργήσουν ως απόδειξη της υποτιθέμενης ανωτερότητας του συστήματός του. Ο Ρενς, παιδί-θαύμα πλέον, βρέθηκε να κουβαλά στους ώμους του όχι μόνο τη δική του φιλοδοξία αλλά και τις προσδοκίες ενός ολόκληρου κόσμου. Αργότερα, μαθητεύοντας δίπλα στον ιδιοφυή και αυτοκαταστροφικό Ρώσο μετρ Ιγκόρ Ιβάνοφ, θα καταλάβει ότι ακόμη και η σωτηρία μπορεί να έχει το τίμημά της. Αυτό, ωστόσο, που αντιλήφθηκε από νωρίς ότι του προσφέρει πρωτίστως το σκάκι είναι η σκέψη ότι κάθε ήττα είναι αναστρέψιμη – το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από το αυθαίρετο σύμπαν της αίρεσης. Ο Ρενς θα γίνει Διεθνής Μετρ, θα εγκαταλείψει σταδιακά το όνειρο του Γκραν Μετρ και θα βρεθεί τελικά στην πρώτη γραμμή της ψηφιακής επανάστασης του παιχνιδιού, ως ένα από τα κεντρικά πρόσωπα του Chess.com, φτάνοντας μέχρι τη δίνη του διαβόητου σκανδάλου εξαπάτησης που συγκλόνισε τον σύγχρονο σκακιστικό κόσμο. Γι’ αυτό ακριβώς τα «Μαύρα Τετράγωνα» δεν είναι απλώς ένα βιβλίο για το σκάκι, αλλά για την εξουσία και τον έλεγχο, για τον τρόπο με τον οποίο ένα παιδί μαθαίνει να διακρίνει την πίστη από τη χειραγώγηση και, κυρίως, για τη δύσκολη κατάκτηση της προσωπικής ελευθερίας. Το παράδοξο είναι ότι για τον Ρένς η ελευθερία είναι ταυτόσημη με ένα παιχνίδι που ορίζεται από αυστηρούς και πολύ περιοριστικούς, πράγματι, κανόνες.
Πόλη από βροχή και σκιά
Μτφρ.: Χριστίνα Παναγιώτου, Εκδόσεις Μίνωας
Στη μεταιχμιακή περιοχή ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα φαίνεται να κινείται η Ναόμι Ισιγκούρο –κόρη του διάσημου συγγραφέα Καζούο Ισιγκούρο– στην «Πόλη από βροχή και σκιά», ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης που εστιάζει σε έναν ουδέτερο χώρο όπου το πραγματικό αρχίζει να παραχωρεί χώρο στο παράδοξο και τη φαντασία. Πρωταγωνίστρια η νεαρή Κλάρα, που φτάνει σε μια βροχερή, σχεδόν απόκοσμη πόλη αναζητώντας μια νέα αρχή, για να ανακαλύψει σύντομα ότι κάτω από την επιφάνεια της καθημερινότητας υπάρχει ένας κόσμος πολύ πιο ασταθής απ’ όσο φανταζόταν. Οι συναντήσεις της, οι φιλίες και οι απροσδόκητες σχέσεις που δημιουργεί μετατρέπουν σταδιακά την περιπλάνηση στον αστικό χώρο σε περιπλάνηση μέσα στον ίδιο της τον εαυτό. Η Ισιγκούρο, η γραφή της οποίας έχει κοινά αφηγηματικά στοιχεία με αυτή του πατέρα της, γράφει για τη μοναξιά των νέων ανθρώπων, για την ανάγκη του ανήκειν και για εκείνη την εύθραυστη περίοδο κατά την οποία καλούμαστε να επινοήσουμε όχι μόνο το μέλλον αλλά και την ταυτότητά μας. Με μια πρόζα που κινείται ανάμεσα στο σύγχρονο παραμύθι, τη μελαγχολία και έναν διακριτικό μαγικό ρεαλισμό, μεταμορφώνει τη βροχή και τη σκιά σε ψυχικά τοπία. Και τελικά, η μυστηριώδης πόλη της μεταμορφώνεται στον καθρέφτη μιας ηλικίας κατά την οποία ο κόσμος εξακολουθεί να φαίνεται απέραντος, τρομακτικός και, ακριβώς γι’ αυτό, γεμάτος δυνατότητες.
Γιούκιο Μισίμα
Σταρ
Μτφρ.: Μαρία Αρώνη και Kyoko Shibayama, Άγρα
Στο «Σταρ», μια μικρή, πυκνή και εντυπωσιακά σύγχρονη νουβέλα του 1960, ο Γιούκιο Μισίμα εξετάζει ενδελεχώς την εκτυφλωτική επιφάνεια της διασημότητας, ανιχνεύοντας έναν άνθρωπο παγιδευμένο μέσα στην ίδια του την εικόνα. Ο Ρίκιο Μιζούνο είναι ένας νεαρός κινηματογραφικός αστέρας, αντικείμενο λατρείας για το κοινό του, που μπροστά στην κάμερα μπορεί να μεταμορφώνεται σε σκληρό γκάνγκστερ, ενώ μόλις ακουστεί το «στοπ» επιστρέφει στις εμμονές, στις ανασφάλειες και στον φόβο της φθοράς. Βασισμένος σε τραυματικές προσωπικές εμπειρίες, ο σπουδαίος Μισίμα έγραψε το «Σταρ» λίγο μετά τη δική του πρωταγωνιστική εμφάνιση στην ταινία «Afraid to Die», μετατρέποντας την εμπειρία της έκθεσης σε μια σχεδόν ανελέητη μελέτη πάνω στο βλέμμα των άλλων. Η ομορφιά, η νεότητα, το σώμα, η μάσκα και ο τρόμος του χρόνου –μερικές από τις μεγάλες εμμονές ολόκληρου του έργου του–, εν προκειμένω, συμπυκνώνονται στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που υπάρχει μέσα από το αλλότριο βλέμμα και, ταυτόχρονα, ασφυκτιά ακριβώς επειδή το στερείται. Έτσι, πίσω από τον φαινομενικά λαμπερό κόσμο του σινεμά, ο Μισίμα γράφει ένα σκοτεινό κείμενο για την κατασκευή της εικόνας και την αλήθεια του εαυτού. Ένα παράξενα προφητικό βιβλίο για την εποχή της δημόσιας εικόνας και της διαρκούς αυτοέκθεσης, γραμμένο δεκαετίες προτού αυτές γίνουν σχεδόν καθημερινός τρόπος ζωής. Η καίρια και παράδοξα επίκαιρη αυτή νουβέλα κυκλοφορεί σε απευθείας μετάφραση από τα ιαπωνικά των Μαρίας Αρώνη και Kyoko Shibayama.
Ρίτσαρντ Πάουερς
Παιχνιδότοπος
Μτφρ.: Γιώργος Κυριαζής, Gutenberg
Στον «Παιχνιδότοπο», ο Ρίτσαρντ Πάουερς επιστρέφει στα μεγάλα ερωτήματα που διατρέχουν το έργο του –τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, την τεχνολογική ουτοπία, τα όρια της ανθρώπινης κυριαρχίας– μεταφέροντας αυτήν τη φορά το βλέμμα του από τα δάση του «Overstory» στον απέραντο και ακόμη ανεξερεύνητο κόσμο του ωκεανού. Στο μικρό νησί Μακατέα της Γαλλικής Πολυνησίας, ένας τεχνολογικός κολοσσός σχεδιάζει να δημιουργήσει πλωτές, αυτόνομες πόλεις και οι κάτοικοι καλούνται να αποφασίσουν αν θα παραδώσουν τον τόπο τους σε ένα τρομακτικό μέλλον. Στην καρδιά αυτού του μεγάλου οικολογικού και πολιτικού μυθιστορήματος βρίσκεται η ιστορία του Τοντ Κιν, ενός δισεκατομμυριούχου πρωτοπόρου της τεχνητής νοημοσύνης που βρίσκεται αντιμέτωπος με την άνοια. Όταν ξανασυναντά τον Ράφι Γιανγκ, τον παιδικό του φίλο και κάποτε αντίπαλό του στα παιχνίδια στρατηγικής, ο οποίος έχει εγκατασταθεί στο νησί με τη σύζυγό του, την Πολυνήσια καλλιτέχνιδα Ίνα Αρόταν, όλα φαίνονται να προσδιορίζονται εκ νέου. Παράλληλα, ξετυλίγεται η ιστορία της ωκεανογράφου Εβελίν Μπολιέ, που από παιδί είχε παραδοθεί στη μαγεία του υποθαλάσσιου κόσμου. Τέσσερις ζωές, λοιπόν, συναντιούνται σε έναν τόπο όπου συγκρούονται επίσης τέσσερις διαφορετικές ιδέες για το μέλλον: επιστήμη, τεχνολογία, τέχνη και φύση. Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ Πάουερς δεν γράφει, όμως, μια απλή δυστοπία για την τεχνητή νοημοσύνη, καθώς το «παιχνίδι» του τίτλου γίνεται η μεγάλη μεταφορά του βιβλίου: από τα αρχετυπικά παιχνίδια που ενώνουν τον Τοντ και τον Ράφι μέχρι το επικίνδυνο παιχνίδι της ανθρωπότητας με έναν ξένο, υπό κατάκτηση κόσμο. Και ανάμεσα στους αλγόριθμους, την κλιματική κρίση, την αποικιοκρατική ιστορία της Πολυνησίας και τις εκπληκτικές περιγραφές της θαλάσσιας ζωής, αναδύεται το αρχέγονο ερώτημα του τι αποκαλούμε πρόοδο σε έναν κόσμο διαρκών και απανωτών αδιεξόδων. Ένα φιλόδοξο, πολυφωνικό μυθιστόρημα, που βρέθηκε στη μακρά λίστα του Booker Prize 2024.
Γκιγέρμο Αριάγα
Να σώσουμε τη φωτιά
Μτφρ. Νάννα Πανανικολάου, Εκδόσεις Ίκαρος
Στο βραβευμένο με το Premio Alfaguara το 2020 «Να σώσουμε τη φωτιά», ένα ογκώδες, βίαιο και παθιασμένο μυθιστόρημα για το σύγχρονο Μεξικό, ο Γκιγέρμο Αριάγα αφορμάται από έναν φαινομενικά ανέφικτο έρωτα για να μιλήσει για μια ολόκληρη χώρα. Η Μαρίνα είναι χορογράφος, παντρεμένη, μητέρα τριών παιδιών, μια γυναίκα ανώτερης κοινωνικής τάξης που μοιάζει να έχει κατακτήσει όλα όσα υπόσχεται μια τακτοποιημένη ζωή. Ο Χοσέ Κουαουτέμοκ βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη πλευρά: είναι ένας άνδρας από τα άκρα της μεξικανικής κοινωνίας, καταδικασμένος σε πενήντα χρόνια φυλάκισης για φόνο. Οι δρόμοι τους συναντιούνται όταν η Μαρίνα συμμετέχει με την ομάδα χορού της σε ένα πρόγραμμα μέσα στη φυλακή και η έλξη που γεννιέται ανάμεσά τους δεν απειλεί απλώς έναν γάμο ή την οικογενειακή ισορροπία, αλλά ολόκληρο το σύστημα βεβαιοτήτων πάνω στο οποίο έχει οικοδομηθεί η ζωή της. Ο Αριάγα, ωστόσο, δεν γράφει μια ρομαντική παραβολή για έναν έρωτα που υπερβαίνει τις κοινωνικές αντιθέσεις, αλλά ένα πολύπτυχο έργο για την ταξική βία και μια κοινωνία όπου το οργανωμένο έγκλημα, η φυλακή, η διαφθορά και η ακραία ανισότητα αποκαλύπτουν τις διαφορετικές όψεις ενός κόσμου στον οποίο η ίδια η ανθρώπινη ζωή δεν έχει παντού την ίδια αξία. Το Μεξικό που αναδύεται από τις σελίδες του είναι ουσιαστικά δύο χώρες που συνυπάρχουν χωρίς να συναντιούνται – μέχρι τη στιγμή που δυο σώματα παραβιάζουν το σύνορό τους. Ο συγγραφέας της «Βαβέλ» και των «21 γραμμαρίων» ξέρει πολύ καλά να χειρίζεται τις διαφορετικές αφηγηματικές μετατοπίσεις αλλά και τις διασταυρούμενες ιστορίες, ξεδιπλώνοντας τις συγκρούσεις, τις ρωγμές και τις διαφορετικές χρονικότητες που χαρακτηρίζουν το σύγχρονο Μεξικό και τη λογοτεχνία, στήνοντας ένα μυθιστόρημα σχεδόν επικών διαστάσεων, πολυφωνικό και σωματικό, όπου η γλώσσα αλλάζει μαζί με τους ανθρώπους και τις κοινωνικές τάξεις που την εκφέρουν.
Κόλιν Μπάρετ
Αγριόσπιτα
Μτφρ. Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, Στερέωμα
Παρασκευή βράδυ στην Μπαλίνα, μια μικρή πόλη στην κομητεία Μάγιο της δυτικής Ιρλανδίας, και τίποτα δεν προμηνύει ότι αρκεί ένα Σαββατοκύριακο για να εκτροχιαστούν οι ζωές μιας χούφτας ανθρώπων. Ο Ντεβ, μοναχικός, αδέξιος, κλεισμένος σ’ ένα σπίτι που μοιάζει να έχει απορροφήσει και τη δική του ακινησία, ανοίγει την πόρτα και βλέπει τους διαβόητους αδελφούς Φέρντια να έχουν μαζί τους τον νεαρό Ντολ. Όλα δείχνουν πως η απαγωγή του οφείλεται στην ανάμειξη του αδελφού του στον κόσμο της παρανομίας. Κάπως έτσι αρχίζει, με τον πλέον απροσδόκητο τρόπο, μια ιστορία ομηρίας, εκδίκησης και κακοσχεδιασμένης εγκληματικότητας, όπου οι δράστες μοιάζουν εξίσου καταδικασμένοι με τα θύματά τους. Ταυτόχρονα, η δεκαεπτάχρονη Νίκι, η κοπέλα του Ντολ, καταλαβαίνει ότι κάτι έχει συμβεί και αρχίζει να τον αναζητά. Και είναι κυρίως μέσα από εκείνη και τον Ντεβ –δύο ανθρώπους που βρίσκονται για διαφορετικούς λόγους στο περιθώριο– που ο Κόλιν Μπάρετ χρησιμοποιεί την αστυνομική πλοκή για να μιλήσει για την ασφυξία της μικρής κοινότητας, μια συνήθης λογοτεχνική αναφορά για τους Ιρλανδούς αλλά και για τις παλιές ιστορίες που στιγματίζουν για πάντα οποιοδήποτε ενδεχόμενο ελευθερίας. Ο Μπάρετ γράφει φαινομενικά ένα θρίλερ, που ωστόσο ασπάζεται υψηλές λογοτεχνικές αξιώσεις, επιδεικνύοντας ένα ταλέντο στο οποίο έχει αναφερθεί επανειλημμένως και ο Κολμ Τόιμπιν, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό του τον επόμενο σπουδαίο Ιρλανδό συγγραφέα. Απόδειξη του ταλέντου του τα διαφορετικά βραβεία αλλά και η υποψηφιότητά του για το Booker του 2024.
Νάιαλ Γουίλιαμς
Αυτό είναι ευτυχία
Μτφρ. Κίκα Κραμβουσάνου, Δώμα
Όσο παράξενο και να ακούγεται, η ευτυχία δεν βρίσκεται ούτε στα μεγάλα γεγονότα ούτε στις αξέχαστες στιγμές, αλλά σε μια βροχή που περνάει, σχεδόν ανεπαίσθητα, στον πρώτο, σχεδόν ξεχασμένο έρωτα, στην αίσθηση ότι ο κόσμος αλλάζει γύρω σου αλλά εσύ παραμένεις για πάντα ριζωμένος στον ίδιο τόπο. Στη Φάχα της δυτικής Ιρλανδίας, όπου η βροχή μοιάζει με υπαρξιακή θέση, ανάλογη με τον ψυχισμό, παρά με μετεωρολογικό φαινόμενο, συμβαίνουν ταυτόχρονα δύο συμπτώσεις: την ίδια στιγμή που η βροχή σταματά, έρχεται, για πρώτη φορά, ο ηλεκτρισμός. Σε αυτό το μέρος επιστρέφει λοιπόν, μεγάλος πλέον σε ηλικία, ο Νόου, για να ανασυστήσει την ιστορία της ζωής του από το σημείο που κάποτε, σε ηλικία 17 ετών, έχοντας εγκαταλείψει τις ιερατικές σπουδές του, είχε αποφασίσει να επανέλθει στην εστία του, στη Φάχα, για να μείνει με τους παππούδες του και να βρεθεί, σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, στο κατώφλι της ενήλικης ζωής. Η άφιξη του Κρίστι, ενός μεγαλύτερου άνδρα που συμμετέχει στις εργασίες για την ηλεκτροδότηση του χωριού αλλά κουβαλά μαζί του και μια παλιά, ανολοκλήρωτη ερωτική ιστορία, θα ενώσει δύο διαφορετικές ηλικίες και δύο διαφορετικούς τρόπους να ανατρέχει κανείς το παρελθόν. Ο Νάιαλ Γουίλιαμς γράφει ένα μυθιστόρημα για τον πρώτο έρωτα και τον τελευταίο, για τη μνήμη, τη μετάνοια, την κοινότητα και τον χρόνο που περνά αθόρυβα, σε εποχές αδυσώπητου εκσυγχρονισμού.
Σονάλα Ιμπραχίμ
Αυτή η μυρωδιά και άλλες ιστορίες
Μτφρ. Βίκυ Μπούτρη, Σάλτο
Εμβληματική μορφή της αραβικής διανόησης και του λογοτεχνικού μοντερνισμού στα αραβικά γράμματα, ο Σονάλα Ιμπραχίμ έγραψε ιστορία όταν το 2003 αρνήθηκε να παραλάβει το κορυφαίο Βραβείο Αραβικής Λογοτεχνίας από το αιγυπτιακό υπουργείο Πολιτισμού, καταγγέλλοντας την κρατική καταπίεση και την έλλειψη ελευθερίας του λόγου. Αλλά, όπως έδειξε η ζωή του και η δράση του, δεν φοβήθηκε ποτέ να τα βάλει με το καθεστώς, καθώς είχε φυλακιστεί λόγω της κομμουνιστικής και αντιστασιακής του δράσης σε στρατόπεδα στην έρημο, ενώ έζησε για αρκετά χρόνια στο Βερολίνο και τη Μόσχα, για να επιστρέψει τελικά στην Αίγυπτο το 1974. Διαθέτει πλούσια εργογραφία με μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτων, με την παρούσα εξαίσια συλλογή να είναι η πιο αντιπροσωπευτική και να διαβάζεται, πραγματικά, απνευστί. Κυκλοφόρησε το 1966 και απαγορεύτηκε αμέσως λόγω των αντικαθεστωτικών, ελεύθερων ιδεών στις οποίες αναφέρεται συνομιλώντας άμεσα με τον Τζόις, αλλά με το επαναστατικό πνεύμα να διαπνέει κάθε του λέξη. Όπως γράφει και το οπισθόφυλλο του βιβλίου, πρόκειται για «μια ψυχρή καταγραφή της σεξουαλικής απογοήτευσης, της πολιτικής προδοσίας και της πνιγηρής ατμόσφαιρας μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση». Ο Ιμπραχίμ έφυγε πέρυσι από τη ζωή, τον Αύγουστο του 2025, σε ηλικία 88 ετών.
