Δεν θα επαναλάβω την κριτική για την απαξιωτική και αλαζονική αντιμετώπιση από την Κυβέρνηση (ακόμη και με απειλές για μηνύσεις) των νέων ερευνητών, για σοβαρά θέματα που προέκυψαν σε προγράμματα χρηματοδότησης της έρευνας τύπου trust your stars, που ανακοινώνονται και μετά ακυρώνονται…
Ούτε θα αναφερθώ στην σχεδόν μηδενική χρηματοδότηση των νέων ερευνητών τα τελευταία τέσσερα χρόνια, στα δύο εκ των οποίων ακόμη αναμένονται τα αποτελέσματα για προγράμματα Έρευνας & Καινοτομίας του Υπουργείου Ανάπτυξης…
Ούτε θα γράψω για την απαξίωση που δέχομαι από κυβερνητικούς βουλευτές όταν εκφράζω τη δυσαρέσκειά μου για την αδιανόητη αδιαφορία της κυβέρνησης για το ερευνητικό οικοσύστημα – εξάλλου είναι γνωστό ότι έχω πάντα λάθος και αυτοί, αλαζονικά εκφραζόμενοι, έχουν πάντα δίκιο – κάποιου τη συμπεριφορά μιμούνται…
Θα περιγράψω μόνον τα αισθήματα των νέων παιδιών – ερευνητών που απλά πλέον φεύγουν στο εξωτερικό ένας – ένας, μία – μία. Αυτών των παιδιών που εμείς σπουδάζουμε με τους φόρους μας, καταρτίζουμε με εξαιρετικές γνώσεις για να τις μεταφέρουν μετά σε ερευνητικά ινστιτούτα και εταιρείες του εξωτερικού. Δεν βλέπουν, ούτε καν αισθάνονται μία υποστήριξη ως νέοι ερευνητές στην Ελλάδα. Είναι απαξιωμένοι, νιώθουν απογοητευμένοι… Και απλά φεύγουν! Βρίσκουν δουλειές στο εξωτερικό, συνεισφέροντας στην παραγωγή καινοτόμων τεχνολογιών και προϊόντων, τα οποία θα εισάγουμε μετά στην Πατρίδα μας για να τα αγοράσουμε…
Είναι απλά τα πράγματα: θέλει ένα κράτος να παράγει καινοτομία μέσα και από την έρευνα; Πρέπει να την ενισχύσει! Και την τελευταία 4ετία αυτό δεν γίνεται. Τι να τα κάνω τα startups, τα spinoffs, τα Elevate κλπ., όταν το ίδιο το κράτος δίνει ελάχιστα έως μηδέν για την ενίσχυση της έρευνας και των νέων ερευνητών; Για να μείνουν στην Ελλάδα και να βοηθήσουν την Πατρίδα που τους σπούδασε; Έχουν δει οι κυβερνώντες σε ποια θέση είμαστε στην ΕΕ αλλά και παγκοσμίως στο θέμα της ενίσχυσης της έρευνας και της καινοτομίας;
Είναι πολύ κρίμα…
Και από την άλλη, ούτε στιβαρή βιομηχανία έχουμε, ούτε μπαίνουμε στον κόπο να δούμε τι κάνουν οι γύρω χώρες και να παραδειγματιστούμε. Αρκούμαστε στο να μιλάμε συνέχεια για την βαριά βιομηχανία του τουρισμού. Ποιος να ασχολείται τώρα με την τεχνολογία και τη βιομηχανία; Και το brain drain, brain gain;
…
Σήμερα το πρωί σηκώθηκα νωρίς. Έπρεπε να ετοιμαστώ γρήγορα για να πάω το ένα από τα δύο παιδιά μου στο αεροδρόμιο. Έφευγε για να συνεχίσει τη ζωή του, σε μία χώρα που σέβεται τη νέα γενιά και τους επιστήμονες. Σπούδασε στην Ελλάδα, επιλέγει συνειδητά να μείνει στο εξωτερικό. «Μπαμπά, δε θέλω να ξαναγυρίσω στην Ελλάδα… Θα βρω κάτι εκεί! Είτε να κάνω διδακτορικό, είτε να δουλέψω σε ένα πανεπιστήμιο κάνοντας έρευνα. Χρηματοδοτούν εκεί τα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με την έρευνα. Τα σέβονται, τα υποστηρίζουν, τα σπρώχνουν να πάνε μπροστά…»
Οδηγώντας από το αεροδρόμιο πίσω για το σπίτι, ήρθαν όλες οι εικόνες των νέων παιδιών ερευνητών που από το 2012, μέσα στην κρίση, ήταν μαζί μου. Που είχαν το μεράκι, είχαν την όρεξη να κάνουν τρελά πράγματα στην Πατρίδα τους. Και μετά, ένας – ένας, μία – μία, έφυγαν και φεύγουν… Στο εξωτερικό… Και δουλεύουν εκεί!
Και θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει τότε, το 2012, σε μία σύντομη συνάντηση, σε αυτό το αεροδρόμιο πάλι, ο πολιτικός που πάντα προχωρούσε και προχωρά σταθερά, σε ευθεία γραμμή, όχι σε καμπύλη, ο Αντώνης Σαμαράς:
«Νεύτων; Δράση – Αντίδραση! Ο 3ος Νόμος του!»
Μήπως ήρθε ο καιρός για την Αντίδραση και εδώ, Πρόεδρε; Για τη νέα γενιά που φεύγει και δεν ξαναγυρνά;
Νεύτων
