Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ολοκληρώνει σχεδόν επτά χρόνια στην εξουσία με ένα σταθερό μοτίβο: Κάθε κρίση αντιμετωπίζεται ως εξωγενής, κάθε κριτική ως συκοφαντία και κάθε αποτυχία ως «συλλογική ευθύνη» ή κλιματική αλλαγή.
Από τις πυρκαγιές που άφησαν πίσω τους νεκρούς πυροσβέστες και καμένα τοπία μέχρι τα προβλήματα στο ΕΣΥ και τα σκάνδαλα επιδοτήσεων, η αντίδραση παραμένει η ίδια. Επίθεση στην αντιπολίτευση και επικοινωνιακή διαχείριση.
Ο πρωθυπουργός επιμένει ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027 και προετοιμάζει το πακέτο της ΔΕΘ ως απόδειξη κοινωνικής ευαισθησίας.
Ωστόσο, οι πολίτες βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες μιας πολιτικής που προτεραιοποίησε την εικόνα της «σταθερότητας» έναντι της ουσιαστικής ενίσχυσης κρίσιμων τομέων.
Η απομόνωση στην συνταγματική αναθεώρηση και οι εσωτερικές εντάσεις στη ΝΔ δείχνουν ότι το αφήγημα της κυριαρχίας ραγίζει.
Η άρνηση αυτοκριτικής δεν είναι απλώς τακτική, είναι ένδειξη πολιτικής αλαζονείας.
Η απόσταση μεταξύ κυβέρνησης και κοινωνίας μεγαλώνει. Η χώρα δεν αντέχει άλλη τετραετία χωρίς ουσιαστική λογοδοσία.
