Του Strange Attractor
Επτά χρόνια «αριστείας» είναι αρκετά. Αρκετά για να κριθεί μια κυβέρνηση.
Και με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση φτάσαμε στα όριά μας… μελανιάσαμε. Για πάρα πολλούς πολίτες, μη βολεμένους από το παρόν «καθεστώς», η ετυμηγορία είναι ήδη γραμμένη.
Η χώρα μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο ακρίβειας, διαφθοράς, ανασφάλειας, πολιτικών και οικονομικών σκανδάλων, και μιας διαρκούς, γενικευμένης φθοράς της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς.
Η κυβέρνηση επιμένει να αναμασάει τα ίδια και τα ίδια, και να μιλά για ανάπτυξη! Ανάπτυξη για τους λίγους φίλα προσκείμενους σε αυτήν (δήθεν) επιχειρηματίες.
Ο μέσος πολίτης όμως απλά βλέπει τον λογαριασμό στο σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο, τους φόρους, τα καύσιμα, και το κόστος της καθημερινότητας να αυξάνονται.
Από την πλευρά της η κυβέρνηση μιλά για επιτυχίες, που μόνο αυτή βλέπει. Οι πολίτες πάλι, όσοι δεν έχουν παραιτηθεί, ακούνε καθημερινά για νέα σκάνδαλα διαφθοράς, και για νέες πολιτικές αντιπαραθέσεις γύρω από βρώμικες υποθέσεις, που γεννούν ερωτήματα για τη διαφάνεια και τη λογοδοσία.
Η κυβέρνηση κάνει τον Κινέζο, και μιλά για ασφάλεια (και επιδόματα).
Ο κόσμος όμως ζητά να αισθανθεί ασφαλής στη γειτονιά του, και να δει αποτελεσματική αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης, του οργανωμένου εγκλήματος, και των πυρκαγιών…
Οι «άριστοι» μιλάνε για μεταρρυθμίσεις!
Το μεγαλύτερο πρόβλημα μιας εξουσίας δεν είναι τα λάθη της.
Είναι όταν δείχνει να πιστεύει ότι δεν λογοδοτεί σε κανέναν.
Και αυτό βλέπουμε να συμβαίνει, ειδικά μετά από εκείνο το μαύρο για τη χώρα 41%.
Όταν κάθε κρίση (και είναι πολλές οι άτιμες) βαφτίζεται επιτυχία, κάθε κριτική χαρακτηρίζεται υπερβολή, κάθε σκάνδαλο μπαίνει κάτω από το χαλί, και κάθε πολιτικό κόστος μετατίθεται για αργότερα, η απόσταση ανάμεσα στην κυβέρνηση και την κοινωνία μεγαλώνει επικίνδυνα. Γίνεται χαώδης.
Αλλά υπάρχει και ένα δεύτερο, εξίσου σοβαρό πρόβλημα.
Αν η κυβέρνηση έχει κουράσει, ποιος μπορεί να πείσει ότι αποτελεί καλύτερη λύση;
Η αντιπολίτευση μοιάζει συχνά περισσότερο απασχολημένη με τις εσωτερικές της ισορροπίες παρά με την κατάθεση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου για τη χώρα.
Οι πολίτες δεν ζητούν μόνο καταγγελίες. Ζητούν προτάσεις, αξιοπιστία, και ανθρώπους που να μπορούν να κυβερνήσουν ορθά και τίμια από την πρώτη κιόλας ημέρα.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς μια εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία… αυτό το έργο το είδαμε δεκάδες φορές από τη μεταπολίτευση και μετά.
Χορτάσαμε από δήθεν σωτήρες, που μοναδικό τους μέλημα είναι η αύξηση των ακινήτων και των… Ρόλεξ τους.
Η Ελλάδα χρειάζεται μια πραγματική αλλαγή πολιτικής κουλτούρας.
Με περισσότερη διαφάνεια, αυστηρότερο έλεγχο στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, αποτελεσματικότερο κράτος, στήριξη της παραγωγής, ουσιαστική αντιμετώπιση της ακρίβειας, περήφανη εθνική εξωτερική πολιτική, και γενικά πολιτικές που θα αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο «να φύγει η κυβέρνηση». Για όσους πιστεύουν ότι ο κύκλος της έχει κλείσει, αυτό είναι το εύκολο μέρος. Το δύσκολο είναι το επόμενο βήμα: ποιος διαθέτει το σχέδιο, τα στελέχη, και την αξιοπιστία για να κυβερνήσει καλύτερα; Χμ;
Οι εκλογές δεν είναι δημοψήφισμα οργής. Είναι επιλογή πορείας.
Αν η σημερινή κυβέρνηση έχει εξαντλήσει το πολιτικό της κεφάλαιο, τότε η αντιπολίτευση οφείλει να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς «η επόμενη», αλλά η καλύτερη. Διαφορετικά, η χώρα κινδυνεύει να αλλάξει διαχειριστή χωρίς να αλλάξει κατεύθυνση.
Οι πολίτες δεν ψάχνουν άλλους σωτήρες.
Ψάχνουν σοβαρότητα, λογοδοσία και αποτελέσματα…
Και όποιος πιστεύει ότι μπορεί να διαδεχθεί τη σημερινή κυβέρνηση, οφείλει πρώτα να αποδείξει ότι έχει αυτά τα τρία.
Ποιος όμως;
Ο ανυπόληπτος Αλέξης, που επανέρχεται δριμύτερος και πιο «προσγειωμένος»; Ποντάροντας στην κοντή μνήμη των πολιτών, και στο γεγονός ότι θα ψηφίσουν για πρώτη φορά εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, που όταν αυτός διέλυε τη χώρα εκείνοι ήταν στο δημοτικό;
Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη; Ένα κάποτε κραταιό ΠΑΣΟΚ, σκιά του άλλοτε εαυτού του, που από το 44% πήγε στο 4%, και κατέληξε δεκανίκι των «γαλάζιων ακρίδων»; Με τους νέους, που λέγαμε, να μην το έχουν καν ακουστά;
Ο Σύριζας; Εδώ γελάμε, και μιλάμε για Θεία Δίκη… 2% και πολύ του είναι (εξάλλου τόσοι είναι οι καραγκιόζηδες στον γενικό πληθυσμό).
Το ΚΚΕ; Με την ίδια πάντα κασέτα για λαϊκούς αγώνες, πόλεμο στον ιμπεριαλισμό, και… Ρόλεξ στον καρπό του Κουτσούμπα;
Ο άλλοτε Γ.Γ. της ΚΝΕ, ο Θεοδωρικάκος, που σήμερα αποτελεί μια από τις «ψυχές» της γαλάζιας παράταξης, πιο σώφρων και πιο συνεπής ακούγεται…
Η Ζωζώ; Που το μόνο που ξέρει είναι να κάνει τα νεύρα μας τσατάλια; Αυτή θα μας σώσει;
Ο Κεν Κάσελ με τον Τάιλερ και τη Φάρλει; Χλωμό…
Ο Δρ. Μπαρουφάκης; Ο άνθρωπος που κόντεψε να μας στείλει στα συσσίτια με τις ιδεοληπτικές εμμονές του;
Ο (φαλακρός) πωλητής κηραλοιφών για τη… φαλάκρα, διαβασμένων από τους γέροντες του όρους, που παλαιότερα πουλούσε χειρόγραφες επιστολές του Ιησού;
Η Καρυστιανού; Που ένα ένα τα στελέχη της εγκαταλείπουν το νεοσυσταθέν κόμμα της, με καταγγελίες για «αυτοκρατορισμό»;
Ποιος;
Ποιος έχει τη γνώση, την πείρα, την έξωθεν καλή μαρτυρία, την εντιμότητα, τον πατριωτισμό, την ανιδιοτέλεια, το ηθικό και πολιτικό ανάστημα για να μας κυβερνήσει;
Για να μας ξαναφέρει στις πατροπαράδοτες εργοστασιακές ρυθμίσεις πριν είναι πολύ αργά;
Το αφήνω στη φαντασία σας, αφήνοντας ένα μόνο hint (που λένε και οι Κροάτες).
Είναι «αψηλός», και πάνω απ’ όλα έντιμος!
Αυτά…
