Ψηφίστηκε από την Εθνοσυνέλευση το νομοσχέδιο που επιτρέπει την υποβοηθούμενη αυτοκτονία
Από τη Μαρία Δεναξά
Υπό ένα ανθρωπιστικό περιτύλιγμα -προϊόν επικοινωνιακού μάρκετινγκ- ψηφίστηκε από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση το νομοσχέδιο που επιτρέπει την υποβοηθούμενη αυτοκτονία και την ευθανασία. Η τελική ψηφοφορία του νόμου θα γίνει στις 15 Ιουλίου.
Σύμφωνα με τα κυβερνητικά δελτία Τύπου που αναπαράγονται σε όλα τα συστημικά ΜΜΕ, το θεσμικό πλαίσιο και οι ιατρικές προϋποθέσεις για να προσφύγει κάποιος είναι ιδιαίτερα αυστηρό και αφορά μόνο ενήλικες ασθενείς με ανίατες ασθένειες σε προχωρημένο ή τελικό στάδιο που προκαλούν ανυπόφορο πόνο.
Αν ήταν έτσι όμως τα πράγματα, δεν θα υπήρχαν έντονες αντιδράσεις από φορείς και ανθρωπιστικές οργανώσεις, ούτε η επικαιρότητα θα επικεντρώνονταν επί μέρες με ιδιαίτερη επιμονή που αγγίζει τα όρια της τρομοκρατίας, στον καλοκαιρινό καύσωνα ή στη βομβιστική επίθεση κατά του Ουκρανού ολιγάρχη στο Μονακό, προφανώς για να μην ακουστεί ο αντίλογος.
Κι αυτό γιατί στο κείμενο που ψηφίστηκε από τους Γάλλους βουλευτές εισάγεται η αντίληψη ότι «ο θάνατος είναι θεραπεία», ιδίως εις βάρος των πιο ευάλωτων συνανθρώπων μας, όσο και να μην το παραδέχονται οι υπέρμαχοι της ευθανασίας. Βασικά πρόκειται για ένα σχέδιο νόμου που δεν αφορά μόνο τη Γαλλία.
«Καλός θάνατος»
Η ευθανασία που στα αρχαία ελληνικά σημαίνει «καλός θάνατος» προωθείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα ψηφιστεί από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, ώστε τα λευκά κολάρα των Βρυξελλών και οι πρωτεργάτες της παγκοσμιοποίησης να ξεφορτωθούν όσο περισσότερους «άχρηστους» γίνεται, καθώς κοστίζουν στα ασφαλιστικά ταμεία, στο σύστημα υγείας και στην παρηγορητική φροντίδα. Σημαντικές υπηρεσίες που οι κυβερνώντες αφήνουν να καταρρεύσουν, ώστε η δωρεάν υγεία να γίνει προϊόν άκρατης εκμετάλλευσης για λίγους κι έχοντες, γεγονός που το έχουν καταφέρει εν μέρει.
Το νομοσχέδιο για τη «βοήθεια στον θάνατο» στη Γαλλία δεν είναι μόνο για όσους δεν έχουν πλέον καμία ελπίδα να νικήσουν τη μάχη για τη ζωή, αλλά απευθύνεται και σε άτομα που η ζωτική τους πρόγνωση δεν απειλείται άμεσα. Για να αιτηθεί κάποιος ευθανασία ή υποβοηθούμενη αυτοκτονία, θα αρκεί μια χρόνια πάθηση, λοίμωξη ή σοβαρή ανίατη ασθένεια σε προχωρημένο στάδιο, παρόλο που ο ασθενής με την πρόοδο της επιστήμης θα μπορούσε να ζήσει για πολλά χρόνια ακόμη, όπως συμβαίνει με τα λεμφώματα non Hodgkin.
Την ίδια ώρα δικαίωμα στο αίτημα της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας αποκτούν όσοι αποδεικνύουν πως έχουν μια ψυχική πάθηση, συμπεριλαμβανομένου και όλα τα άτομα που αισθάνονται απελπισμένα, σε κατάσταση κατάθλιψης, που επίσης νιώθουν απομονωμένα εξαιτίας της κοινωνικής τους κατάστασης, π.χ., από τη φτώχεια που στις μέρες μας επιδεινώνεται, με αποτέλεσμα οι φτωχοί να γίνονται ολοένα και περισσότεροι. Οι γαλλικές Αρχές, λοιπόν, θα τους επιτρέψουν τον υποβοηθούμενο θάνατο.
Σκανδαλώδες
Αλήθεια ποιος δεν είχε κάποια στιγμή στη ζωή του την επιθυμία να πεθάνει και μετά του πέρασε; Το πιο σκανδαλώδες όμως είναι πως αίτημα για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία μπορεί να το υποβάλει και ενήλικος που τελεί υπό καθεστώς πλήρους νομικής προστασίας, υπό δικαστική συμπαράσταση, επιτροπεία ή κηδεμονία. Δηλαδή άτομα που δεν είναι ικανά να βάλουν κάπου μια υπογραφή, όπως τα άτομα με νοητική στέρηση και δεν είναι υπεύθυνα για τις πράξεις τους, αλλά, σύμφωνα με τον νόμο που ψηφίστηκε, θα μπορούν να ζητήσουν να θανατωθούν.
Την ίδια ώρα το άρθρο 12 του νόμου θεσπίζει ένα εξαιρετικά περιορισμένο δικαίωμα προσφυγής: αν ο μελλοθάνατος αλλάξει γνώμη, μπορεί να ανακαλέσει μόνο μέσα σε 48 ώρες, αλλά η ευθανασία ή η υποβοηθούμενη αυτοκτονία ακυρώνεται μόνο αν ο θεράπων γιατρός δεχτεί το αίτημα! Κανείς άλλος (οικογένεια, συγγενείς ή άλλος γιατρός) -εκτός από τον ασθενή ή τον νόμιμο εκπρόσωπό του, εφόσον πρόκειται για προστατευόμενο ενήλικο- δεν μπορεί να παρέμβει για να σταματήσει τη διαδικασία της ευθανασίας ή της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας ή να προσβάλει την απόφαση του θεράποντος γιατρού στην περίπτωση που αυτός απορρίψει την ανάκληση.
Ο νέος νόμος για την ευθανασία θα επιτρέψει την αυτοκτονία χιλιάδων. Πρόκειται για μια οπισθοδρόμηση ναζιστικού τύπου. Η επερχόμενη γενοκτονία στην Ευρώπη είναι σχεδόν εγγεγραμμένη στον νόμο.
Τι γίνεται σε άλλες χώρες, όπως ο Καναδάς, η Ολλανδία και το Βέλγιο
Ο Καναδάς νομιμοποίησε την ευθανασία το 2016. Στην αρχή επρόκειτο να εφαρμόζεται μόνο σε ενήλικες σε περίπτωση μη αναστρέψιμου και εξαιρετικά επώδυνου θανάτου. Το 2021 επεκτάθηκε σε όλες τις «χρόνιες ασθένειες ή σοβαρές αναπηρίες», ακόμη και χωρίς ο θάνατος να απειλεί άμεσα τη ζωή του ατόμου. Στη συνέχεια εφαρμόστηκε και για όλες τις «ψυχικές ασθένειες». Ήδη η ευθανασία αντιπροσωπεύει το 5% του συνόλου των θανάτων στον Καναδά.
Στην Ολλανδία δεν απαιτείται πάντα να είναι κάποιος στο τελικό στάδιο. Για να γίνει ευθανασία, θα πρέπει να υπάρχουν σοβαρές ασθένειες, αλλά και ψυχιατρικές παθήσεις, άνοια ή πολλαπλά προβλήματα εξαιτίας της μεγάλης ηλικίας, εφόσον πληρούνται τα αυστηρά κριτήρια.
Το Βέλγιο επιτρέπει την ευθανασία από το 2002. Ο γιατρός δεν διαπράττει αδίκημα όταν πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου. Ο ασθενής πρέπει να έχει την ικανότητα λήψης της απόφασης όταν ζητεί ευθανασία, να βρίσκεται σε ιατρικά αδιέξοδη κατάσταση, να υποφέρει από συνεχή και αφόρητη σωματική ή ψυχική ταλαιπωρία που δεν μπορεί να ανακουφιστεί και προέρχεται από σοβαρή και ανίατη πάθηση. Στο Βέλγιο υπάρχει επίσης δυνατότητα ευθανασίας ή υποβοηθούμενης αυτοκτονίας για ανηλίκους σε εξαιρετικά περιορισμένες περιπτώσεις, με ειδικές προϋποθέσεις (π.χ. σοβαρή ανίατη πάθηση και ανυπόφορη σωματική οδύνη). Και στις δύο χώρες η αιτιολογία για να γίνει ευθανασία ή υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι η αβάσταχτη ιατρικά τεκμηριωμένη ταλαιπωρία, όχι η ηλικία.
