Πολλοί άνθρωποι, που έχουν κοινό στόχο και αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, μπορούν να καταφέρουν πολλά. Αυτό μας διδάσκει η πρόσφατη συγκλονιστική είδηση από την Καλλιθέα, όπου μια 75χρονη γυναίκα σώθηκε πέφτοντας από το μπαλκόνι της φλεγόμενης οικίας της μόλις άκουσε τις φωνές των περαστικών που της φώναζαν «πήδα».
Έκανε άλμα πίστεως και σωτηρίας, επειδή τους εμπιστεύτηκε. Και τα κατάφεραν όλοι μαζί. Το γεγονός μάς υπενθυμίζει τη δύναμη που κρύβει η ανθρώπινη αλληλεγγύη. Αποτελεί τρανή απόδειξη για το πώς η εμπιστοσύνη στις προθέσεις και τις ικανότητες των άλλων μπορεί να νικήσει τον ίδιο τον θάνατο. Σε μια εποχή όπως η δική μας, η οποία συχνά χαρακτηρίζεται από ατομικισμό, καχυποψία και απομόνωση, η ηλικιωμένη γυναίκα πήρε μια απόφαση ζωής μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Δεν εγκλωβίστηκε στον φόβο ούτε αμφισβήτησε τους αγνώστους που είχαν συγκεντρωθεί από κάτω. Εμπιστεύτηκε τους γείτονές της, τους περαστικούς, τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους οι οποίοι έσπευσαν να βοηθήσουν προτάσσοντας τα χέρια τους.
Το ατομικό καλό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το συλλογικό. Όταν οι μονάδες ενώνονται κάτω από έναν κοινό, ευγενή σκοπό, δημιουργούν ένα δίχτυ ασφαλείας ικανό να αντέξει κάθε βάρος και να ξεπεράσει κάθε κρίση. Η εικόνα αυτή φέρνει αναπόφευκτα στον νου τη βαθιά σοφία που συναντάμε στον κλασικό μύθο του Αισώπου «Γεωργού παίδες στασιάζοντες» («Οι γιοι του γεωργού που καβγάδιζαν»). Ένας πατέρας ζητά από τους γιους του να σπάσουν ένα δεμάτι από βέργες. Όσο οι βέργες παραμένουν δεμένες μαζί, κανείς δεν μπορεί να τις λυγίσει. Όταν όμως χωρίζονται, σπάνε μία προς μία με μικρή προσπάθεια. Το μήνυμα είναι διαχρονικό: η απομόνωση φέρνει αδυναμία, ενώ η ένωση επιτυγχάνει το φαινομενικά ακατόρθωτο. Αυτή ακριβώς η «ισχύς εν τη ενώσει» μετουσιώθηκε σε πράξη στους δρόμους της Καλλιθέας.
Όταν το «εγώ» υποχωρεί μπροστά στο «εμείς» και, όταν τολμάμε να εμπιστευτούμε τον συνάνθρωπό μας, τότε το θαύμα της συλλογικής σωτηρίας γίνεται η καθημερινή μας πραγματικότητα.
