Ενώ η κυβέρνηση προβάλλει συνεχώς την εικόνα φορολογικών ελαφρύνσεων και ανάπτυξης, οι ιδιοκτήτες ακινήτων βρίσκονται αντιμέτωποι με μία νέα δυσάρεστη έκπληξη.
Σύμφωνα με το σχέδιο του νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης που βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση, από την 1η Ιανουαρίου 2027 προβλέπεται η κατάργηση του Τέλους Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ) και του Φόρου Ηλεκτροδοτούμενων Χώρων. Στη θέση τους, όμως, δεν έρχεται η ελάφρυνση των πολιτών.
Έρχονται δύο νέα τέλη:
- Το Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης υπέρ των Δήμων.
- Το Τέλος Περιφερειακής Ανάπτυξης υπέρ των Περιφερειών.
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ιδιοκτητών Ακινήτων (ΠΟΜΙΔΑ) προειδοποιεί ότι οι νέες επιβαρύνσεις μπορεί να φτάσουν ακόμη και στο τριπλάσιο του σημερινού ΤΑΠ. Γι’ αυτό και κάνει λόγο για έναν νέο «Αυτοδιοικητικό ΕΝΦΙΑ».
Το ερώτημα είναι απλό:
Πόσες φορές πρέπει να φορολογείται το ίδιο ακίνητο;
Ο πολίτης πληρώνει ήδη ΕΝΦΙΑ.
Πληρώνει δημοτικά τέλη.
Πληρώνει φόρους εισοδήματος.
Πληρώνει αυξημένο κόστος ενέργειας.
Πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές και δεκάδες άλλες επιβαρύνσεις.
Και τώρα συζητείται η επιβολή δύο ακόμη τελών πάνω στην ακίνητη περιουσία.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι τα νέα τέλη προβλέπεται να εισπράττονται μέσω των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος. Σύμφωνα με το σχέδιο που βρίσκεται σε διαβούλευση, η μη πληρωμή τριών συνεχόμενων λογαριασμών μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε διακοπή ηλεκτροδότησης.
Αντί να μειώνεται η φορολογική πίεση στην ιδιοκτησία, δημιουργούνται νέοι μηχανισμοί επιβάρυνσης.
Η Ελληνική Λύση έχει ξεκάθαρη θέση. Η ιδιοκτησία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ανεξάντλητη πηγή φορολογικών εσόδων. Η κατοχή ενός σπιτιού δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα. Είναι ο κόπος μιας ζωής.
Η Ελλάδα χρειάζεται λιγότερους φόρους, όχι νέους φόρους με διαφορετικό όνομα.
Διότι όταν ο πολίτης πληρώνει ΕΝΦΙΑ στο κράτος και καλείται να πληρώσει επιπλέον «δημοτικό» και «περιφερειακό» ΕΝΦΙΑ, τότε δεν μιλάμε για μεταρρύθμιση.
Μιλάμε για ακόμη μεγαλύτερη επιβάρυνση της ελληνικής οικογένειας.
Όμως το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι φόροι.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι το κράτος έχει μάθει να ζητά συνεχώς περισσότερα χρήματα από τους πολίτες, χωρίς να λογοδοτεί επαρκώς για το πώς τα διαχειρίζεται.
Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα δεν είναι νέοι φόροι.
Χρειάζεται ένα κράτος μικρότερο, αποτελεσματικότερο και περισσότερο υπόλογο στους πολίτες.
Ένα κράτος που θα σέβεται τον κόπο του φορολογούμενου και θα αποδεικνύει ότι κάθε ευρώ που εισπράττει αξιοποιείται προς όφελος της κοινωνίας.
Όταν μια κυβέρνηση δεν έχει όραμα για ανάπτυξη, παραγωγή και δημιουργία πλούτου, επιλέγει συνήθως τον εύκολο δρόμο:
Την υπερφορολόγηση.
Αντί να ενισχύει την οικονομική δραστηριότητα, αφαιρεί συνεχώς ρευστότητα από την αγορά, αποδυναμώνει νοικοκυριά και επιχειρήσεις και τελικά επιβραδύνει την ανάπτυξη.
Η αγορά δεν χρειάζεται νέες επιβαρύνσεις.
Χρειάζεται οξυγόνο.
Χρειάζεται κεφάλαια για επενδύσεις.
Χρειάζεται σταθερό φορολογικό περιβάλλον.
Χρειάζεται εμπιστοσύνη.
Η Ελλάδα δεν θα βγει μπροστά με περισσότερους φόρους.
Θα βγει μπροστά με περισσότερη παραγωγή, περισσότερες επενδύσεις, περισσότερες καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας και ένα κράτος που θα υπηρετεί τον πολίτη αντί να τον αντιμετωπίζει ως μόνιμη πηγή εσόδων.
Οι πολίτες αξίζουν ειλικρίνεια.
Και η αλήθεια είναι μία:
Ο φόρος παραμένει φόρος, όποιο όνομα κι αν του δώσουν.
Δημήτρης Παλούμπης
Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών | Διεθνών Σχέσεων & Πολιτικής Οικονομίας
Πρώην Πρόεδρος, Σύλλογος Εμπόρων Ιστορικού Κέντρου Πάτρας
Πολιτευτής Ν. Αχαΐας – Ελληνική Λύση
