Ξεκίνησε και φέτος η παράνοια των Πανελλήνιων εξετάσεων. Χιλιάδες παιδιά που μεγάλωσαν σε έναν κόσμο γεμάτο οθόνες, που έμαθαν να χειρίζονται την τεχνητή νοημοσύνη από τα 12, μπαίνουν στο τρυπάκι ότι η ζωή τους όλη κρίνεται από το πως θα γράψουν ένα πρωί σε ένα μάθημα, στο ίδιο σύστημα που εξετάστηκαν οι γονείς τους. Το οποίο ήταν απαρχαιωμένο και εξίσου ψυχοφθόρο και τότε.
Κάθε χρόνο τα ίδια. Παιδια 17 χρονων με κρίσεις άγχους, κλάματα, στρές και ορισμένες φορές φτάνουμε σε τραγικά γεγονότα όπως στην περίπτωση των δυο κοριτσιών στην Ηλιούπολη. Παιδιά που πέρασαν τα χρόνια τους στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση σα να παίζουν παιχνίδι επιβίωσης με τελευταίο boss τις πανελλήνιες. Αντί για γνώση, μόρφωση και δεξιότητες, τα παιδιά μετατρέπονται σε μηχανές παπαγαλίσματος και διεκπαιρέωσης με φροντιστήρια και ιδιαίτερα ώστε να φτάσουν στο τέλος που, σύμφωνα με την λογική του συστήματος, θα καθορίσει όλη τους την ζωή.
Κι έρχονται οι πολιτικοί με τις προκάτ ευχές για «λιγότερο άγχος», για την ζωή που δεν τελειώνει ούτε αρχίζει στις εξετάσεις κι εάν σωρό κοινότυπες μπούρδες χωρίς αντίκρυσμα. Έλα όμως που κανείς δεν έχει προχωρήσει σε αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: Στην κατάργηση αυτού του παράλογου, αναχρονιστικού και εξοντωτικού συστήματος.
Βέβαια, δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Για την δεξιά της αριστείας των “μαϊμού” ξένων πανεπιστήμιων οι πανελλήνιες διασφαλίζουν πελατεία στους ιδιώτες κολλεγιάρχες της πλάκας. Για αυτό όχι μόνο δεν τις καταργούν αλλά ποντάρουν στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη «αποτυχία», όσο κι αν κλίνουν σε όλες τις πτώσεις ότι ένα αρνητικό αποτέλεσμα δεν είναι αποτυχία.
Για το άλλο στρατόπεδο, η διατήρηση των πανελλήνιων αποτελεί ακόμα ένα σύμπτωμα της ατολμίας και της έλλειψης στρατηγικής σύγκρουσης με συγκεκριένα συμφέροντα. Εκλογές έρχονται, περιμένουμε με ενδιαφέρον τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ και του Αλέξη Τσίπρα για την εκπαίδευση. Για το σύστημα εισαγωγής, το δημίσιο πανεπιστήμιο και την παιδεία ως αυταξία και όχι την μονόπλευρη και κυνική «σύνδεση με την αγορά εργασίας».
Καλή επιτυχία σε όλ@ που ξεκίνησαν σήμερα τον μικρό τους καλοκαιρινό γολγοθά. Και πράγματι, τίποτα δεν τελειώνει στις αίθουσες των εξεταστικων κέντρων, ούτε πάνω στις κόλλες αναφοράς. Η ζωή είναι πολλά περισσότερα από τις στείρες εξετάσεις. Το αποτέλεσμα δεν κρίνει και δεν καθορίζει τίποτα και κανέναν. Όλα ξεκινάνε, όλα είναι μπροστά.
