Του Strange Attractor
Κάποτε, λένε, η Ελλάδα ήταν η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Σήμερα είναι η χώρα που την ψάχνει… με GPS, αλλά χωρίς σήμα.
Εδώ και επτά χρόνια κυβερνάται από έναν γόνο, και όχι απλώς γόνο, αλλά από αυτούς που αν τους βάλεις σε γλάστρα, φυτρώνουν… υπουργεία και μίζες.
Η κυβέρνησή του; Το κόμμα των «Αρίστων», δηλαδή η Νέα Δικογραφία, όπως την αποκαλούν κάποιοι ποταποί…
Ένα μπουκέτο από επιτήδειους, καρεκλοθήρες, τυχάρπαστους, καιροσκόπους, επαγγελματίες μιζαδόρους, και αλλεπάλληλα σκάνδαλα.
Λίγο ΟΠΕΚΕΠΕ για άρωμα εκρηκτικής αγροτικής ανάπτυξης, με μπόλικες Φερράρι στα μαντριά, και μπανανοφυτείες στις απάτητες κορφές του Ολύμπου, μια πρέζα υποκλοπών για να ξέρουμε τι λέει η γιαγιά του τάδε υπουργού μας στο τηλέφωνο, και τι γεύση πίτσα παραγγέλνουν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι, και φυσικά η τραγωδία των Τεμπών, που θυμίζει ότι σε αυτή τη χώρα τα λάθη δεν διορθώνονται, απλώς ξεχνιούνται με τον καιρό, όπως οι ευθύνες και τα passwords.
Από την άλλη, η αντιπολίτευση. Όχι μία, αλλά πολλές.
Τόσες πολλές, που αν τις βάλεις όλες μαζί, ίσως (ίσως λέμε) φτιάξεις μία κανονική. Κατακερματισμένη, αποδυναμωμένη, ασαφής, και συχνά σε κατάσταση «θα τα πούμε μετά τις εκλογές».
Σαν δεκανίκι της κυβέρνησης, η οποία με τέτοιες εναλλακτικές λύσεις παίζει χωρίς αντίπαλο.
Είναι σαν παρέα που κανονίζει να βγει για καφέ και καταλήγει να μην πάει κανείς γιατί δεν συμφώνησαν στο μαγαζί.
Ο ένας με την ίδια κασέτα από το 1974, για να μην πω από το 1917, ο άλλος σε (εμπορική) συνεργασία με τον ίδιο τον Ιησού, η μία για δέσιμο και εγκλεισμό σε θάλαμο με λαστιχένιους τοίχους, ή άλλη σε μόνιμη λαϊκίστικη φρενίτιδα, και πάει λέγοντας…
Εκτός δηλαδή από την κυβέρνηση, έχουμε και την αντιπολίτευση που μας αξίζει.
Και ο λαός; Α, ο λαός…
Ο «πάντα σοφός» λαός έχει βρει την απόλυτη ισορροπία μεταξύ απελπισίας και απάθειας. Ζει με ακρίβεια, πληθωρισμό, και φτώχεια, αλλά με αξιοπρέπεια… δηλαδή με επιδόματα. Έχει γίνει τόσο εξοικειωμένος με τα «ψίχουλα, που αν του δώσεις ψωμί, θα ρωτήσει αν είναι ληγμένο, και αν έχει φορολογηθεί.
Στο μεταξύ, στον υπόλοιπο κόσμο μαίνονται δύο μεγάλοι πόλεμοι. Εδώ, όμως, έχουμε τον δικό μας πόλεμο, με τους λογαριασμούς. Και εκεί δεν υπάρχει εκεχειρία, ούτε φως στο τέλος του τούνελ.
Οπότε, ποια είναι η λύση; Άλλα επτά χρόνια αριστείας και μίζας;
Το πιο πιθανό, αν κρίνω από την απάθεια που λέγαμε, και το μεγάλο πλήθος των βολεμένων (μετακλητοί, διορισμένοι, επιδοματούχοι, φερέλπιδες, κλπ).
Εδώ όμως μπαίνει το μεγάλο σχέδιο. Η ελπίδα. Η ανατροπή…
Ένα νέο κόμμα.
Ένα κόμμα που δεν θα είναι σαν τα άλλα. Θα είναι… διαφορετικό. Φρέσκο.
Με έναν ηγέτη, που είναι όντως ηγέτης, και όχι μονοσήμαντος, ή ευκαιριακός.
Που είναι δοκιμασμένος, έμπειρος, αυτοδημιούργητος, πατριώτης, και πάνω απ’ όλα καθαρός. Τόσο καθαρός που αν τον βάλεις δίπλα σε απορρυπαντικό, θα ζηλέψει το απορρυπαντικό. Κι ας λένε διάφορα οι «οχτροί»του… και όλοι όσοι τον απαρνήθηκαν για μια καρέκλα στο κλαμπ των διεφθαρμένων «αρίστων».
Αυτός ο ηγέτης λοιπόν, δεν θα έχει σχέση με τις ρεμούλες του συστήματος. Ή, τέλος πάντων, θα έχει μόνο όση χρειάζεται για να ξέρει πού είναι τα κουμπιά, και πώς να τα απομονώσει.
Θα μιλά απλά, θα υπόσχεται λίγα (αλλά καλά), και θα έχει βλέμμα που λέει: «Μπορεί να μην τα καταφέρω, αλλά τουλάχιστον θα το προσπαθήσω…».
Το κόμμα του θα έχει πρόγραμμα. Όχι απλώς bullet points, αλλά κανονικό πρόγραμμα, με αρχή, μέση και τέλος. Θα λέει πράγματα που ακούγονται λογικά, κάτι που από μόνο του θα θεωρηθεί επαναστατικό.
Θα συγκεντρώσει ανθρώπους που δεν είναι επαγγελματίες πολιτικοί, και αν είναι τότε θα πρέπει να είναι καθαροί.
Δηλαδή ανθρώπους που δεν έχουν μάθει να λένε ναι, ενώ εννοούν ίσως, και όχι ενώ εννοούν θα δούμε. Αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό μπορεί να αλλάξει μετά τον πρώτο μήνα… και πολύ λέω.
Και ο λαός; Ο λαός θα ενθουσιαστεί. Για λίγο. Θα πει «επιτέλους, ένας καθαρός», και θα αρχίσει να ελπίζει ξανά. Μέχρι που θα θυμηθεί ότι το έχει ξαναπεί αυτό. Αλλά δεν πειράζει, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, που λένε και οι μαϊντανοί στα πάνελ, και είναι σαν το Wi-Fi… πέφτει, αλλά πάντα ξανασυνδέεται.
Τελικά, η λύση ίσως δεν είναι ένα νέο κόμμα. Ίσως είναι ένα νέο… mindset, μια νέα αντίληψη των πραγμάτων, κι ας έρχεται από κάποιον «γέροντα» πολιτικό.
Ή, πιο απλά, να σταματήσουμε να περιμένουμε τον «σωτήρα» και να αρχίσουμε να ψάχνουμε τον «άνθρωπο», που με την εμπειρία του (και την εντιμότητα) θα φέρει λύσεις… δύσκολο, πλην όμως εφικτό.
Μέχρι τότε, όμως, και μέσα στη γενικευμένη ανέχεια και δυστυχία, σε μια χώρα που οι μίζες και τα σκάνδαλα πέφτουν σαν χαλάζι, με τις δικογραφίες για τους «άριστους» να διαδέχονται η μία την άλλη, ας κρατήσουμε την ιδέα ενός νέου κόμματος, σαν ένα σωσίβιο την ώρα που θαλασσοδερνόμαστε, και είμαστε ένα κλικ από τα βράχια.
Γιατί, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός: «Αν δεν έχεις λύση στα προβλήματα, κάνε κόμμα».
Καλή μας τύχη. Θα τη χρειαστούμε…
ΥΓ- Αυτός ο «Νέος εθνάρχης» από τας Σέρρας, είναι, λένε, και πάλι εμπλεκόμενος σε δικογραφία, αυτή τη φορά για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Μα καλά, πότε τα πρόλαβε όλα;
Τόση δουλειά έχει το υπουργιλίκι. Όλο το 24ωρο δούλευε; Έπαιρνε φακέλους και στο σπίτι;
Και όχι τίποτα άλλο, δεν πρόλαβε να υλοποιήσει και εκείνο το όραμα που είχε για ιπτάμενα τρένα υδρογόνου ως το 2024. Τον φάγανε (και αυτόν) τα ξένα και ντόπια συμφέροντα… μάλλον.
