Του Βασίλη Βέργη
Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι «πόσο πιο χαμηλά;». Και η απάντηση που παίρνεις από την ίδια τη ζωή είναι ότι δεν υπάρχει πάτος…
Αυτά που βιώνει η ελληνική κοινωνία από τη μοιραία νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023 μέχρι σήμερα δεν έχουν τελειωμό. Και, δυστυχώς, είμαι σίγουρος με όσα παρακολουθούμε ότι θα συνεχίσουμε να γινόμαστε μάρτυρες αποκρουστικών συμπεριφορών, αποφάσεων, ενεργειών.
Ότι δεν υπάρχει κανένας σεβασμός στον αβάστακτο πόνο των ανθρώπων που θρηνούν για τον χαμό 57 αθώων ψυχών προφανώς το έχουμε δει να εκτυλίσσεται από τις κυβερνητικές πρακτικές εδώ και τρία χρόνια. Ότι στο σκαμνί δεν κάθεται ουδείς πολιτικός το βλέπουμε και προκαλεί τη νοημοσύνη -και την οργή- όλων. Ότι παλεύουν να κρύψουν, να μπαζώσουν, να παραποιήσουν το ζούμε καθημερινά από τότε.
Αλλά ότι θα προσπαθούσαν ακόμη και να «μπαζώσουν» τις πραγματικές συνθήκες μιας δίκης που την περιμένει ολόκληρη η χώρα φωνάζοντας για «δικαιοσύνη» είναι από κείνα που προστίθενται στο «πόσο πιο χαμηλά;».
Ξόδεψαν 1,5 εκατομμύριο ευρώ για να δημιουργήσουν, υποτίθεται, μια αίθουσα η οποία θα υποστηρίξει τη δυνατότητα ώστε να βγουν στο φως όλα όσα πρέπει για να αποδοθεί δικαιοσύνη. Γνώριζαν, φυσικά, από την πρώτη στιγμή ότι αυτή η αίθουσα θα έπρεπε να φιλοξενήσει πολλούς. Τους συγγενείς των θυμάτων του εγκλήματος, σε ακόμη μία πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής τους, όπου θα πρέπει να σφίξουν τα δόντια και να ακούν ξανά και ξανά πως τα παιδιά τους οδηγήθηκαν στον θάνατο. Τους κατηγορουμένους (όχι όλους, αφού κάποιοι παραμένουν πολιτικά «θωρακισμένοι»), τους εκατοντάδες δικηγόρους ένθεν κακείθεν και, βέβαια, τους δημοσιογράφους. Μιλάμε για την πιο σημαντική δίκη της Μεταπολίτευσης. Η οποία γίνεται για να πληρώσουν οι ένοχοι (όχι όλοι, επαναλαμβάνω, δυστυχώς) και να δικαιωθεί η μνήμη των 57 νεκρών.
Κι όμως. Την πρώτη ημέρα της διαδικασίας άπαντες διαπίστωσαν ότι οι συνθήκες ήταν ασφυκτικά άθλιες και επ’ ουδενί μπορούσαν να συμβάλουν σε μία αξιόπιστη δίκη. Το υπουργείο Δικαιοσύνης είχε πολλούς μήνες στη διάθεσή του για να προβλέψει τα πάντα και να δώσει τη δυνατότητα σε όλους να υπερασπιστούν καθένας τον ρόλο του. Και βέβαια στην κοινή γνώμη να ενημερώνεται λεπτό προς λεπτό.
Πόσο άθλιο είναι να αναγκάζονται γονείς να βρίσκονται δίπλα με κάποιους που κατηγορούνται για τον θάνατο των παιδιών τους; Πόσο υποκριτικό είναι να λες ότι δεν μπορούσες να προβλέψεις τον αριθμό των δικηγόρων; Πόσο πια θέλεις να εμποδίσεις την αλήθεια, όταν αφαιρείς ουσιαστικά τη δυνατότητα από τον Τύπο να παρακολουθεί και να μεταφέρει αυτολεξεί όσα θα ειπωθούν; Πόσο αστείο είναι να αφήνεις να διαρρεύσει ότι το… πρόβλημα ήταν πως υπήρχε «δολιοφθορά από κάποιους που ανεβοκατέβαζαν τους διακόπτες του ρεύματος»;
Η φετινή Πρωταπριλιά θα είναι «ώρα αλήθειας» για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Θα κριθεί από τις συνθήκες στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας αν αντέχουν να δουν την αλήθεια να ξετυλίγεται, αν αντέχουν να αποδοθεί δικαιοσύνη ή αν θα συνεχίσουν να αναλώνονται σε «μπαζώματα». Κι αυτή τη φορά δεν θα υπάρξει καμία γελοία δικαιολογία «δεν ήξερα, δεν πρόβλεψα».
