Του Strange Attractor
Στη μαγευτική χώρα της Γρεκίας, εκεί όπου η πραγματικότητα έχει προ πολλού παραιτηθεί, και έχει αφήσει στη θέση της έναν σωσία γνωστού Βρετανού κωμικού με κακή διάθεση, η κυβέρνηση των «αρίστων» συνεχίζει απτόητη το μεγάλο της έργο. Την καλλιέργεια σκανδάλων υψηλής ποιότητας, ακόμη και με εξαγωγικό χαρακτήρα.
Τα σκάνδαλα πλέον δεν είναι απλώς ειδήσεις, είναι πολιτιστικό προϊόν, κάτι σαν τον… μουσακά.
Έχουμε σκάνδαλα υποκλοπών, γιατί, όπως λένε, αν δεν σε παρακολουθούν, υπάρχει κίνδυνος να νομίσεις ότι είσαι ασήμαντος…
Έχουμε σκάνδαλα με μίζες, γιατί η οικονομία πρέπει να κινείται, έστω και σε φακέλους.
Έχουμε σιδηροδρόμους που πρώτα ξεπουλήθηκαν και μετά διαλύθηκαν, διότι η καινοτομία απαιτεί να απαξιώσεις ή να καταργήσεις ό,τι κρατικό λειτουργεί, έτσι ώστε ο λαός να επιλέγει τις ιδιωτικές εθνικές οδούς, με τσουχτερά διόδια, των φίλων εργολάβων, ή τις δυο κρητικές (σύμπτωση;) αεροπορικές εταιρίες φίλων «επιχειρηματιών»…
Και μιας και είπαμε για αεροπορικές εταιρίες, να μην ξεχνάμε πως (φυσικά), έχουμε και ιδιωτικά αεροδρόμια, που ανήκουν σε φίλους Γερμανούς επιχειρηματίες, χωρίς όμως κρατικούς ελέγχους, για να… απογειώνεται η επιχειρηματικότητα χωρίς βαρίδια!
Στο τιμόνι αυτής της δημιουργικής καταιγίδας βρίσκεται ένας «ανέμελος» πρωθυπουργός, ένας άνθρωπος με σπάνιο ταλέντο… μπορεί δηλαδή να μην ξέρει τίποτα για τα πάντα, και συνεχώς να πέφτει από τα σύννεφα.
Με ύφος αιώνιας έκπληξης, αναρωτιέται κάθε φορά «μα πώς έγινε αυτό;», ενώ ταυτόχρονα εκφωνεί λόγους και διαγγέλματα με τόσο μεγαλόπνοες φράσεις, που αν τις δέσεις μεταξύ τους, φτιάχνεις αερόστατο, και πετάς τη μπάλα κατευθείαν στην κερκίδα.
Δίπλα του, ένας (προγναθικός) υπουργός-μαντρόσκυλο, με φρέσκο μαλλί, που όταν ήταν σε άλλο κόμμα τα έριχνε καθημερινά στο σημερινό, επιτελεί το δικό του ιδιαίτερο και ιερό καθήκον… γαβγίζει, ή μάλλον τσιρίζει με πάθος, αφρίζει με αυταπάρνηση, και απειλεί την αντιπολίτευση πως «θα τα βγάλει όλα στη φόρα».
Μέχρι στιγμής, η φόρα παραμένει καθαρή, αλλά η απειλή αιωρείται σαν παλιό χαλί που δεν τολμά κανείς να τινάξει.
Τα ΜΜΕ, η τέταρτη εξουσία δηλαδή, που υποτίθεται ότι «ελέγχει τις άλλες τρεις, αλλά εδώ μιλάμε για Γρεκία, έχουν υιοθετήσει μια πιο φιλοσοφική στάση, αφού «πέφτει το μπακίρι ό,τι και να γίνει».
«Όλα είναι ψέματα», λένε…
«Δεν υπάρχει αδίκημα. Η αλήθεια θα λάμψει. Οι κατηγορίες είναι ανυπόστατες και θα καταπέσουν στα δικαστήρια».
Και πράγματι, η αλήθεια λάμπει… τόσο έντονα που κανείς δεν μπορεί να την κοιτάξει κατάματα.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συμφωνία αρμονικής άρνησης, υπήρξε και μια μικρή παραφωνία!
Ένας πρώην υπουργός, νυν βουλευτής, γόνος με βαρύ επώνυμο, και ακόμα βαρύτερες φιλοδοξίες, βρέθηκε ξαφνικά στη δύσκολη θέση να αντιμετωπίσει… συνέπειες. Άκου να δεις… πρωτοφανή πράγματα για τη Γρεκία!
Μέχρι πρότινος, είχε αποδείξει ότι η πολιτική ασυλία είναι σαν το αντηλιακό: αν βάλεις αρκετό, δεν σε καίει τίποτα. Ακόμα και ένα τραγικό δυστύχημα με 57 νεκρούς σε τρένο δεν στάθηκε αρκετό για να τον βγάλει από το παιχνίδι, αφού ο λαός της περιφέρειάς του, ευγνώμων για τους διορισμούς, τον επανεξέλεξε με αγάπη, ενθουσιασμό, και, κυρίως, με… ασυλία, αποκαλώντας τον μάλιστα και «νέο Εθνάρχη»!!!!!!
Αλλά, όπως λένε οι ποταποί, η απληστία τρώει τον αφέντη.
Το νέο σκάνδαλο με τις μαϊμού αγροτικές επιδοτήσεις φαίνεται πως ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ή για να είμαστε πιο ακριβείς, το βαρέλι, που μερικές φορές φαίνεται πως όντως έχει πάτο.
Ο ίδιος λοιπόν, που άλλοτε το παίζει Ναπολέων κουνώντας αυστηρά το δάκτυλο, κι άλλοτε «κλαμέν ντε μούν» δείχνοντας συντετριμμένος, ανακοίνωσε ότι δεν θα ξαναβάλει υποψηφιότητα, μια πράξη που παρουσιάστηκε ως πολιτική ευθιξία, αλλά έμοιαζε περισσότερο με εγκατάλειψη πλοίου που ήδη μπάζει νερά.
Οι φήμες λένε πως αν δεν προλάβει να «μονάσει», μιας και όλο εκκλησιάζεται τελευταία, κι αν λειτουργήσουν οι θεσμοί, ίσως, ίσως λέμε (αν υπάρχει Θεός) πληρώσει για τα ανομήματά του!
Κάποιοι κακοπροαίρετοι μιλούν ακόμη και για «θεία δίκη».
Άλλοι, πιο μετριοπαθείς και ρεαλιστές μιλάνε για κακή διαχείριση ρίσκου.
Σε κάθε περίπτωση, η Γρεκία μάλλον γλίτωσε από έναν ακόμη πολιτικό τσαρλατάνο, και εν πάση περιπτώσει είναι καθησυχαστικό να βλέπεις ότι το σύστημα λειτουργεί, έστω και περιστασιακά, σαν παλιό ρολόι που χτυπά τη σωστή ώρα μόνο δύο φορές τη μέρα.
Και ο πρωθυπουργός που λέγαμε; Ο επονομαζόμενος και «μεγάλος τιμονιέρης»;
Παραμένει ανέμελος…
Κρυμμένος πίσω από στρατιές επικοινωνιολόγων, που κοστίζουν στους φορολογούμενους όσο… όλες οι πετσοκομμένες συντάξεις, συνεχίζει να σφυρίζει αδιάφορα.
Η στρατηγική του διαχρονικά είναι απλή, αν δεν κοιτάξεις το πρόβλημα, ίσως βαρεθεί και φύγει από μόνο του.
Στο μεταξύ, οι φήμες για την αυξανόμενη προσωπική του περιουσία, τα δεκάδες ακίνητά του δηλαδή, αντιμετωπίζονται με την ίδια σοβαρότητα που αντιμετωπίζονται και τα υπόλοιπα, δηλαδή καθόλου.
«Επιτυχία του είναι, αφού είναι οικονόμος», λένε κάποιοι.
«Έχει πλούσια σύζυγο», λένε άλλοι.
«Ας βγάζει λεφτά, τουλάχιστον μας δίνει επιδόματα» λένε οι περισσότεροι.
«Αν δεν πλουτίσεις κυβερνώντας, πότε θα το κάνεις, και εν πάση περιπτώσει γιατί να πολιτευτείς; Για την ψυχή της μάνας σου», λένε οι πιο ρεαλιστές…
Κάπως έτσι λοιπόν, η Γρεκία προχωρά μπροστά, ή τουλάχιστον κάνει θόρυβο που μοιάζει με κίνηση.
Οι πολίτες παρακολουθούν το θέαμα, άλλοι εξοργισμένοι, άλλοι παραιτημένοι, άλλοι μελανιασμένοι, και άλλοι απλώς μπερδεμένοι, προσπαθώντας να καταλάβουν αν πρόκειται για τραγωδία, ή κωμωδία.
Η απάντηση, φυσικά, είναι απλή… είναι και τα δύο μαζί, ή απλά μια φαρσοκωμωδία…
Μόνο που στη Γρεκία, η κωμωδία έχει πάντα το τελευταίο γέλιο, και συνήθως το πληρώνει ο λαός, ο οποίος απτόητος συνεχίζει την πορεία που επέλεξε, και ψηφίζει νέο σωτήρα… μέχρι να ξαναμελανιάσει για τα καλά, και φτού και πάλι απ’ την αρχή… σε δουλειά δηλαδή να βρισκόμαστε…
Τελικό συμπέρασμα; Τα σκυλάδικα να μένουν ανοικτά, και ας πάει και το παλιάμπελο!
ΥΓ- Πώς το έλεγε ο Μαρξ; Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα.
Και επειδή η ιστορία της Γρεκίας είναι ιδιαιτέρως μακραίωνη, ο λαός της ζει μόνο φάρσες εδώ και χιλιάδες χρόνια…
