Νέα επιστημονικά δεδομένα από την Ιαπωνία φέρνουν στο προσκήνιο μια σημαντική πτυχή της αντικαρκινικής θεραπείας: ορισμένες μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την καταπολέμηση όγκων ενδέχεται, σε βάθος χρόνου, να συνδέονται με αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης άλλων μορφών καρκίνου του αίματος. Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό American Cancer Society, στο έντυπο Cancer.
Η μεγάλη πληθυσμιακή μελέτη καταγράφει μια σταθερή ανοδική τάση τις τελευταίες τρεις δεκαετίες στα περιστατικά οξεία μυελογενής λευχαιμία που σχετίζονται με προηγούμενη αντικαρκινική αγωγή. Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι το φαινόμενο αυτό φαίνεται να γίνεται ολοένα και πιο συχνό με την πάροδο του χρόνου.
Για τις ανάγκες της έρευνας, αναλύθηκαν στοιχεία από το Μητρώο Καρκίνου της Οσάκα, που περιλάμβαναν 9.841 ασθενείς οι οποίοι διαγνώστηκαν με οξεία μυελογενή λευχαιμία την περίοδο 1990–2020. Τα δεδομένα έδειξαν ότι η ετήσια συχνότητα εμφάνισης της νόσου μετά από θεραπεία αυξήθηκε αισθητά: από 0,13 περιπτώσεις ανά 100.000 κατοίκους στις αρχές της δεκαετίας του 1990, έφτασε στις 0,36 περιπτώσεις ανά 100.000 το 2020. Παράλληλα, το ποσοστό αυτών των περιστατικών σε σχέση με το σύνολο των διαγνώσεων σχεδόν διπλασιάστηκε.
Όσον αφορά το ιστορικό των ασθενών, οι πιο συχνές μορφές καρκίνου που είχαν προηγηθεί πριν την εμφάνιση της λευχαιμίας ήταν άλλοι αιματολογικοί καρκίνοι (23,1%), ακολουθούμενοι από τον καρκίνο του μαστού (14,6%), του παχέος εντέρου (11,5%) και του στομάχου (8,7%).
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η μεταβολή των τάσεων: με την πάροδο των ετών, αυξήθηκαν αισθητά οι περιπτώσεις όπου η λευχαιμία εμφανίστηκε μετά από θεραπεία για καρκίνο του μαστού, ενώ αντίθετα μειώθηκαν τα αντίστοιχα περιστατικά που σχετίζονταν με καρκίνο του στομάχου.
Οι ερευνητές τονίζουν ότι τα ευρήματα αυτά δεν αναιρούν τη σημασία των αντικαρκινικών θεραπειών, αλλά υπογραμμίζουν την ανάγκη για μακροχρόνια παρακολούθηση των ασθενών και περαιτέρω μελέτη των πιθανών επιπτώσεων τους στο μέλλον.
