Οταν πριν από μερικά χρόνια η κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας ανακοίνωσε ότι θα μετέφερε αιτούντες άσυλο στη Ρουάντα, με την οποία μάλιστα είχε συνάψει σχετική συμφωνία συνεργασίας, ώστε να γίνεται από εκεί η επεξεργασία των αιτήσεών τους και από εκεί να δρομολογείται η απέλασή τους, είχε προκληθεί μεγάλος σάλος. Το μέτρο είχε θεωρηθεί ότι αποτελούσε παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς με βάση όλες τις σχετικές διεθνείς συμβάσεις αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα μια αίτηση ασύλου να μπορεί να υποβληθεί στη χώρα εισόδου, με την παράτυπη είσοδο – που συχνά είναι η μόνη πρακτικά εφικτή μορφή άφιξης στη χώρα προορισμού με τον τρόπο που έχουν αυστηροποιηθεί παγκοσμίως οι προϋποθέσεις χορήγησης νομότυπης εισόδου – να μη θεωρείται παράγοντας απαγορευτικός για την αίτηση ασύλου.
Ομως, παρότι τότε είχαν υπάρξει σφοδρές επικρίσεις για την απόφαση της βρετανικής κυβέρνησης εντός και εκτός Βρετανίας, με αποτέλεσμα τελικά το σχέδιο να εγκαταλειφθεί, και παρότι η αντίστοιχη εμπειρία της Αυστραλίας είχε δείξει ότι τέτοιες πρακτικές οδηγούν σε σημαντικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κακές συνθήκες, τώρα είναι η σειρά της Ευρώπης να σχεδιάσει τέτοιες πρακτικές, με τη χώρα μας να είναι από αυτές που πρωτοστατούν σε αυτά τα σχέδια, τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να περιλαμβάνει στην καθιερωμένη κυριακάτικη επισκόπηση των κυβερνητικών επιτευγμάτων και την «ίδρυση κέντρων κράτησης εκτός της ΕΕ», αλλά και τον αρμόδιο υπουργό Μετανάστευσης να πανηγυρίζει για αυτό στους λογαριασμούς του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η προώθηση τέτοιων μέτρων στηρίζεται στην εκτίμηση ότι η μεταφορά των προσφύγων και μεταναστών που διεκδικούν την είσοδο στην Ευρώπη σε χώρους εκτός συνόρων θα επιτρέψει να ολοκληρώνονται πιο γρήγορα οι απελάσεις και σε κάθε περίπτωση θα καθιστά όλες και όλους αυτούς που το μόνο τους «έγκλημα» είναι ότι θέλησαν να αποφύγουν τον πόλεμο, τη βία και την εξαθλίωση «αόρατους» στις ευρωπαϊκές χώρες και άρα θα περιορίζουν την όποια πολιτική πίεση προκαλεί το γεγονός ότι η θεσμοθέτηση της κακομεταχείρισης και της βαναυσότητας μάλλον δεν συμβαδίζει με τα «ευρωπαϊκά ιδεώδη» (παρότι βεβαίως συντονίζεται με τις χειρότερες παραδόσεις της ευρωπαϊκής ιστορίας).
Ολα αυτά καταδεικνύουν ταυτόχρονα και την πλήρη μετατόπιση της ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς στο πολιτικό έδαφος της Ακροδεξιάς, κάτι που εκτός όλων των άλλων καταδεικνύεται και από τη σύμπραξη για αυτά τα ζητήματα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανάμεσα στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και τις διάφορες παραλλαγές της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς. Ουσιαστικά, θέσεις που κάποτε θα στιγματίζονταν ως ακραίες, πλέον αντιμετωπίζονται ως αυτονόητα τμήματα της κυβερνητικής εργαλειοθήκης. Μια ματιά, άλλωστε, και στη ρητορική και στη θεσμική πρακτική και της ελληνικής κυβέρνησης, του αρμόδιου υπουργού προεξάρχοντος, το καθιστούν αυτό παραπάνω από σαφές, γεννώντας ταυτόχρονα και τη μάλλον μελαγχολική σκέψη ότι αυτή τη στιγμή θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα θυσιάζονται στον βωμό γενικών εκλογικών επιδιώξεων για απόσπαση ψήφων από την Ακροδεξιά και ειδικότερων προσπαθειών αυξημένης σταυροδοσίας στην Α’ Αθηνών.
