Αύριο συμπληρώνονται 14 χρόνια από την ημέρα που ο Άκης Τσοχατζόπουλος συνελήφθη

Είχε γεννηθεί στην Αθήνα το 1939, δύο περίπου χρόνια πριν εισβάλλουν σε αυτήν οι Γερμανοί. Ποιος να το λέγε ότι 18 χρόνια μετά, θα έφευγε για τη Γερμανία και θα έμενε εκεί σχεδόν άλλα τόσα. Είχε φορέσει λίγο νωρίτερα τη φανέλα του ΠΑΟΚ, αλλά το όνειρο για καριέρα στο μπάσκετ δεν ήταν δα και τόσο μεγάλο. Σπούδασε, λοιπόν, πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο του Μονάχου και εκεί ολοκλήρωσε και τις μεταπτυχιακές του σπουδές ως οικονομολόγος – μηχανικός. Με βάση τη Γερμανία, εργάστηκε σε κατασκευές δημοσίων έργων και σε άλλες χώρες, όπως η Αυστρία, η Ελβετία και η Ιταλία.

Ωστόσο την Ελλάδα, δεν την ξέχασε ποτέ -αν και ήδη από το 1968 του είχε απαγορευτεί η είσοδος στη χώρα, μετά την αφαιρεση της ιθαγένειας από τη χούντα των Συνταγματαρχών, λόγω της αντιστασιακής του δραστηριότητας: Πρώτα στην «Δημοκρατική Άμυνα», και στη συνέχεια στο ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Μετά την πτώση της Δικτατορίας και τη δημιουργία του ΠΑΣΟΚ, η επιστροφή στα πάτρια εδάφη ήταν για τον ίδιο μονόδρομος.

Η αλήθεια είναι ότι δεν άργησε να ξεχωρίσει· κάτι το βαρύ ζεϊμπέκικο, κάτι οι λαϊκιστικές κορώνες, κάτι ο συγκρουσιακός λόγος, είχε αποκτήσει από νωρίς τους δικούς του υποστηρικτές. Μετά την παραίτηση του Ανδρέα Παπανδρέου τον Ιανουάριο του 1996, ο Άκης (το «Αθανάσιος-Απόστολος» δεν του άρεσε καθόλου) έθεσε υποψηφιότητα για την ανάδειξη του νέου πρωθυπουργού που θα εξέλεγε η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Ισοψήφησαν με τον Κωστα Σημίτη με 53 ψήφους ο καθένας, ενώ ακολούθησαν οι Γεράσιμος Αρσένης και Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Στην επαναληπτική ψηφοφορία έλαβε 75 ψήφους, έναντι 86 του Κώστα Σημίτη.

Δεν το έβαλε κάτω. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου και μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, διεκδίκησε στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το χρίσμα του προέδρου του κόμματος, αλλά απέτυχε και πάλι να εκλεγεί με αντίπαλο τον Κ. Σημίτη. Ευτυχώς για την χώρα, στο ΠΑΣΟΚ δεν επικράτησε τότε το συναίσθημα αλλά η λογική. Και αυτό δεν ήταν καθόλου δεδομένο.

Ήταν βέβαιος, σχολίαζαν κάποιοι, για την εκλογή του. Και μάλλον πήρε την ήττα κάπως βαριά. Τόσο βαριά, που αποφάσισε να «ξεσπάσει» αλλού. Όποιος δεν κερδίζει στην πολιτική, κερδίζει στο χρήμα, θα σκέφτηκε. Ή μπορεί και όχι. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι ακριβώς σκεφτόταν ο Άκης Τσοχατζόπουλος όταν «τυφλώθηκε» από τη ματαιοδοξία.

Επανεκλεγόταν ανελλιπώς ως το 2004 βουλευτής αλλά στις εθνικές εκλογές του 2007 απέτυχε. Σε εκείνες του 2009 δεν κατήλθε καν υποψήφιος. Λίγους μήνες αργότερα, αφότου η χώρα είχε μπει στο πρώτο μνημόνιο και δεν ήταν πια ξέφραγο αμπέλι, αποκαλύφθηκε ότι η σύζυγος του Άκη Τσοχατζόπουλου αγόρασε ένα διαμέρισμα στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Η «χιονοστιβάδα» που ακολούθησε δεν είχε προηγούμενο: προκαταρκτική εξέταση, έρευνα από το ΣΔΟΕ, 5,5 χρόνια φυλάκιση και χρηματική ποινή 210.000 ευρώ. Στη συνέχεια νέες αποκαλύψεις, αυτή την φορά για τα εξοπλιστικά.

Δύο χρόνια αργότερα, ο Άκης Τσοχατζόπουλος κρίθηκε προφυλακιστέος. Καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης 20 ετών (αν και αργότερα μειώθηκε στα 19) για νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα. Δεκάδες εκατομμύρια ευρώ υπολογίζεται ότι «έφαγε» ο πρώην υπουργός, εντούτοις, επέμενε μέχρι το τέλος ότι είναι αθώος και ότι η δίωξή του είναι πολιτική καθώς όπως έλεγε οι Κώστας Σημίτης και Γιώργος Παπανδρέου «σε συνεργασία με ελληνικές και ξένες υπηρεσίες, παρέδωσαν την χώρα στους ξένους και στους δανειστές».

Τελικά, αποφυλακίστηκε στις 2 Ιουλίου 2018 για λόγους υγείας. Δεν θύμιζε πια σε τίποτα τον «λεβέντη» που χόρευε βαρύ ζεϊμπέκικο. Πέθανε 3 χρόνια αργότερα από ανακοπή καρδιάς. Στο νεκροταφείο δεν πήγαν -όπως φαντάζεστε- πολλοί. Μονάχα, λίγοι, πιστοί. Ακόμη θυμάμαι τη λιτή και αποστασιοποιημένη ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ. Ήταν τουλάχιστον απαράδεκτη. Βέβαια, αν το κόμμα είχε μάθει να αποδέχεται την ιστορία του, δεν θα ήταν ακόμη στο 13%, αλλά αυτό είναι ανάλυση άλλου κειμένου.