Κακοπληρωμένοι δάσκαλοι αναλαμβάνουν τον ρόλο ξεναγών, αστυνόμων και σεκιουριτάδων σε εφήβους που έχουν θέσει ως μέγα στόχο τους να… κραιπαλιάσουν
Του Παναγιώτη Λιάκου
Ιδού μια… παραδοσιακή είδηση που διαβάσαμε προχθές και ο πυρήνας της οποίας επαναλαμβάνεται από καιρού εις καιρόν (σε διάφορες παραλλαγές): μαθητές Λυκείου από τη Θεσσαλονίκη, σε τριήμερη εκδρομή στα Ιωάννινα, κατανάλωσαν προϊόντα κάνναβης. Αποτέλεσμα; Ο ένας στο νοσοκομείο, ο άλλος περιπλανιόταν σαστισμένος στην πόλη σαν τουρίστας που χάθηκε. Συνελήφθησαν η αρχηγός της εκδρομής, η μαμά τού ενός (που βρισκόταν στα Ιωάννινα) και ο πωλητής του μαγαζιού με τα προϊόντα καννάβεως που τους εξυπηρέτησε.
Είναι καιρός πλέον να παραδεχτούμε ότι οι σχολικές εκδρομές (οι πολυήμερες, οι «χαλαρές», αυτές που δεν έχουν καμία σχέση με μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους ή κάτι που να θυμίζει έστω και από μακριά παιδαγωγικό χαρακτήρα) είναι η μεγαλύτερη, πιο περιττή και πιο επικίνδυνη πολυτέλεια του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Μια πολυτέλεια που πληρώνουμε όλοι μας, γονείς, φορολογούμενοι και εκπαιδευτικοί, για να μπορεί μια παρέα εφήβων να συμπυκνώσει σε 48 ή 72 ή περισσότερες ώρες όλη την καταπιεσμένη ορμή που συσσωρεύεται από Σεπτέμβριο μέχρι Μάιο μέσα σε αίθουσες που ζέχνουν από βαρεμάρα, καταναγκασμό και βαθμοθηρία.
Το μεγάλο «μυστικό» που γνώριζαν οι γονείς μας, γνωρίζουμε εμείς από τα μαθητικά μας χρόνια και που θα γνωρίζουν τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα μας είναι απλό: δεν πάμε κάπου για το φυσικό κάλλος του τόπου, για την ισχυροποίηση των κοινωνικών δεσμών με τους συμμαθητές μας. Πάμε για την κραιπάλη – όπως τη νοεί και δύναται να τη βιώσει κάποιος. Το πούλμαν φεύγει από το σχολείο με παιδιά που κρατάνε τα μπαγκάζια τους. Στον προορισμό τα παιδιά κρατάνε άλλα πράγματα. Και οι ουσίες σε πρώτο πλάνο. Είναι οι απαγορευμένοι αλλά σταθεροί καλεσμένοι της εκδρομής. Το αλκοόλ; Το εθνικό μας «παιδαγωγικό εργαλείο». Και οι εκπαιδευτικοί; Οι μοιραίοι μεροκαματιάρηδες που πρέπει να μετατραπούν σε νυχτερινούς φύλακες, νοσοκόμους, ψυχολόγους και αστυνομικούς, χωρίς καμία σχέση με το καθηκοντολόγιό τους. Πώς ακριβώς είναι εφικτό μια καθηγήτρια Μαθηματικών να… αστυνομεύει εφήβους που έχουν «συμπιέσει» δέκα μήνες καταπίεσης και θέλουν απλώς να εκτονωθούν;
Θυμάται κανείς τα μαθητικά χρόνια του όταν πήγαινε με το λύκειό του στη Ρόδο και κατέληγε να μετρά πόσες μπίρες χωράνε σε μια ντουλάπα ξενοδοχείου; Η ιστορία επαναλαμβάνεται, μόνο που κάθε φορά γίνεται λίγο πιο ακριβή σε νοσοκομειακές κλίνες και σε δικαστικά έξοδα.
Και η δικαιολογία που ακούμε πάντα; «Μα τα παιδιά μαθαίνουν να συνεργάζονται, να κοινωνικοποιούνται, να βλέπουν τον κόσμο!» Σοβαρά; Ποιος πιστεύει τούτη την μπαλαφάρα; Ποιος καταπίνει αμάσητο το μούσι περί εκπαιδευτικού χαρακτήρα των πολυήμερων εκδρομών; Η μόνη πραγματική εκπαίδευση που παίρνουν οι μαθητές είναι πώς να κρύβουν μπουκάλια από τους καθηγητές και πώς να παραμυθιάζουν στο τηλέφωνο τους γονείς τους ότι «προσέχουν».
Οι μονοήμερες εκδρομές σε μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους, πλανητάρια και εργοστάσια έχουν νόημα. Μία μέρα, συγκεκριμένος στόχος, περιορισμένη ζημιά. Όμως οι τριήμερες, τετραήμερες, πενθήμερες «εκπαιδευτικές» εξορμήσεις είναι απλώς μια επικίνδυνη, δαπανηρή περιπέτεια. Μια πολυτέλεια που κοστίζει σε χρήμα, σε άγχος, σε νοσοκομεία και σε καριέρες εκπαιδευτικών που παίρνουν για μηνιάτικο ένα χιλιάρικο για να έχουν περισσότερες ευθύνες από γκόλντεν μπόις του Κούλεως, που αμείβονται με δεκαχίλιαρα του μήνα. Κι είναι εξαιρετικά περίεργο που τα συνδικαλιστικά όργανα δασκάλων και καθηγητών δεν έχουν ξεσηκωθεί γι’ αυτό το θέμα.
Ήρθε η ώρα να καταργηθούν οι πολυήμερες σχολικές εκδρομές. Ας διατηρηθούν όσες επικεντρώνονται σε ό,τι πραγματικά αξίζει και σχετίζεται άμεσα με την παιδαγωγική διαδικασία. Εκτός αν όλοι μας δουλεύουμε για τους τουριστικούς πράκτορες και τους ξενοδόχους και τους επισήμους ή ανεπισήμους μεσάζοντες.
