Του Βασίλη Βέργη
Η τρέλα στον πλανήτη συνεχίζεται αδιάκοπα και κάθε φορά κρατάμε την ανάσα μας, προσδοκώντας να αποφευχθεί το μοιραίο. Δεν θυμάμαι άλλη 5ετία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όπως η τελευταία, στην οποία να ακούγεται τόσο έντονα -και να επαναλαμβάνεται δημοσίως στα ΜΜΕ- η ανατριχιαστική φράση «Ο Γ’ Παγκόσμιος είναι κοντά».
Ακόμα και την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, τότε που αιωρούνταν ο κίνδυνος «μη βρεθεί κάποιος παράφρονας στην ηγεσία του Λευκού Οίκου ή της Μόσχας και πατήσει το κόκκινο κουμπί», δεν υπήρχε τόσο έντονη η οσμή του κινδύνου της απόλυτης διάλυσης.
Κι όμως θυμηθείτε τι έχει συμβεί εσχάτως και αντιληφθείτε για ποιο λόγο ο Ψυχρός Πόλεμος μοιάζει τούτη την ώρα με… ψυχρούλα μπροστά στην απόλυτη κακοκαιρία. Πρώτα ήταν η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία, έπειτα η ισοπέδωση της Γάζας, εδώ και τρεις ημέρες οι φονικοί βομβαρδισμοί Αμερικανών και Ισραηλινών στο Ιράν το οποίο ανταποδίδει ρίχνοντας… παντού φονικές βόμβες και drones, με αποτέλεσμα την εμπλοκή στην πολεμική σύγκρουση σχεδόν της μισής Μέσης Ανατολής. Η απόλυτη τρέλα. Η οποία δεν γνωρίζεις πού μπορεί να οδηγήσει όταν, μετά τη δολοφονία του Χαμενεϊ, το θεοκρατικό καθεστώς των Φρουρών της Επανάστασης χτυπάει ανεξέλεγκτα στόχους όπου… γης.
Έχουμε χάσει τον αριθμό των «σερίφηδων» στον πλανήτη. Ένα -συγχωρείστε μου το αγοραίο της έκφρασης- ασύλληπτο νταβατζιλίκι που λειτουργεί με βάση τον «νόμο» της πάλαι ποτέ Άγριας Δύσης. Η διπλωματία μοιάζει με κορασίδα που τη διακόρευσαν, το Διεθνές Δίκαιο έχει γίνει κουρελόχαρτο και άπαντες εκπαιδεύονται στη σκοποβολή. Μόνο που τον ρόλο του πιστολιού έχουν πάρει οι πύραυλοι, τα drones και οτιδήποτε άλλο σύγχρονο όπλο σκορπάει τον θάνατο.
Από χθες υπάρχει σοβαρή ανησυχία και στην Κύπρο μετά το χτύπημα drone στη βρετανική βάση, γεγονός που έχει αναστατώσει το νησί και τα αδέρφια μας εκεί και άπαντες φυσικά βρίσκονται σε απόλυτη ετοιμότητα. Με τον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη να δηλώνει ορθά ότι η Κύπρος «δεν συμμετέχει και δεν σκοπεύει να λάβει μέρος σε στρατιωτικές επιχειρήσεις».
Σε όλο αυτό το γαϊτανάκι της παραφροσύνης η Ελλάδα προσπαθεί να βρει τη θέση της, ενώ κανονικά όφειλε να την έχει ξεκαθαρίσει προς όλους ως μία και αδιαπραγμάτευτη: υπέρ της ειρήνης και της μη στρατιωτικής συμμετοχής. Πολύ σωστά η πολιτική ηγεσία έστειλε τις φρεγάτες στην Κύπρο (μαζί με τη φυσική παρουσία εκεί του Νίκου Δένδια), για την αμυντική προστασία του νησιού έπειτα από τις απρόκλητες επιθέσεις. Αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και η Ελλάδα οφείλει να βρίσκεται στο πλευρό της Κύπρου κάθε ώρα και στιγμή.
Από εκεί και πέρα, όμως, η χώρα μας δεν πρέπει να εμπλακεί πουθενά, έμμεσα ή άμεσα, στρατιωτικά, δεν πρέπει να δώσει το παραμικρό δικαίωμα, αντίθετα η κυβέρνηση οφείλει να σηκώνει διαρκώς τη σημαία της ειρηνευτικής διαπραγμάτευσης. Ο διάλογος και η διπλωματία είναι τα ελληνικά «όπλα» τούτες τις πολύ κρίσιμες ώρες για την ανθρωπότητα.
Είναι τεράστια η ευθύνη του Κυριάκου Μητσοτάκη απέναντι στον λαό και στη χώρα. Ορθότατα του επισημαίνει η αντιπολίτευση τα αυτονόητα, που πολλάκις για τον πρωθυπουργό έχουν αποδειχθεί «βουλωμένα αυτιά».
Η Ελλάδα πρέπει να παίξει τον ρόλο της, όσο της αντιστοιχεί στην παγκόσμια σκακιέρα, για την άμεση κατάπαυση του πυρός, την προστασία της ζωής των εκατομμυρίων πολιτών σε όλες τις εμπλεκόμενες χώρες και των Ιρανών, φυσικά οι οποίοι είναι απέναντι στο θεοκρατικό καθεστώς που τους καταδυναστεύει.
Τούτες τις ώρες η Ιστορία μετράει το μπόι των ανδρών. Ας το έχει κατά νου ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
