Μια ιστορική αναδρομή στην έννοια του θανάτου. Εκεί που η απώλεια γίνεται ο πιο συγκλονιστικός ύμνος στη ζωή. Από τα αρχέγονα ταφικά έθιμα και το μοιρολόι της μάνας, στην ανοιχτή πληγή των Τεμπών και στην ωμή πραγματικότητα των άδικων πολέμων. Ένα οδοιπορικό μνήμης που αφορά τη συλλογική ευθύνη για την απονομή της Δικαιοσύνης.
Ακούγονται τραγούδια και ύμνοι: Η Ζωή – Εκεί που κλαίνε η αετοί – Το Πέρασμα – Κοιμήσου Περσεφόνη – Η Ζωή εν τάφω – Μαρμαρένια Αλώνια – Είναι όμορφη η ζωή – Μέρα Μαγιού μου μίσεψες – Πόνοι της Παναγιάς – Μάνα μου – Ω Γλυκύ μου Έαρ – Βασίλεψες αστέρι μου – Κάπου πολέμαγαν μακριά – Μαμά Μπαμπά όταν φτάσω θα πάρω – Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ.
Απαγγέλλονται μοιρολόγια που πλαισιώνονται από χορογραφία.
Ανάλυση
Ο θάνατος είναι το μόνο βέβαιο γεγονός στη ζωή κάθε ανθρώπου. Δεν κάνει διακρίσεις, δεν διαπραγματεύεται, δεν καθυστερεί επ’ άπειρον. Κάθε εποχή προσπάθησε να τον ερμηνεύσει και να τον εντάξει σε ένα σύστημα σκέψης και αξιών. Στην αρχαιότητα θεωρούνταν φυσικό πέρασμα και κοινή μοίρα. Σταχριστιανικά χρόνια απέκτησε πιο έντονη ηθική και πνευματική διάσταση, καθώς συνδέθηκε με την ώρα της κρίσης της γήινης ζωής και την απόδοση δικαιοσύνης ή τιμωρίας,ενώ για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία αναδείχθηκε η έννοια της αιώνιας μεταθανάτιας ζωής μέσω της Ανάστασης του Θεανθρώπου. Στους νεότερους χρόνους, η φιλοσοφία και η ψυχανάλυση τον προσέγγισαν ως βασικό στοιχείο της ανθρώπινης συνείδησης. Παρά την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, η σύγχρονη κοινωνία εξακολουθεί να έρχεται αντιμέτωπη με την αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα: την απώλεια.
Τα ταφικά έθιμα, οι νεκρώσιμες ακολουθίες, τα μνημόσυνα και τα μοιρολόγια δεν αποτελούν απλώς παραδόσεις του παρελθόντος. Είναι τρόποι με τους οποίους οι κοινωνίες προσεγγίζουν το γεγονός του θανάτου και διατηρούν τη συνοχή τους. Η φροντίδα του νεκρού σώματος, η τελετουργία της ταφής, η συλλογική έκφραση του πένθους λειτουργούν ως πράξεις σεβασμού, μνήμης και μετάβασης. Μέσα από αυτές, ο θάνατος εντάσσεται σε ένα πλαίσιο νοήματος και η απώλεια μετατρέπεται σε κοινή εμπειρία που μοιράζεται και δεν πρέπει να βιώνεται απομονωμένα.
Η πραγματικότητα γίνεται ακόμα πιο σκληρή όταν ο θάνατος δεν προκύπτει από τη φυσική φθορά, αλλά από ανθρώπινα λάθη, αμέλεια ή βία. Τα δυστυχήματα που συγκλονίζουν μια ολόκληρη κοινωνία και οι πόλεμοι που μετατρέπουν τόπους σε πεδία καταστροφής, δεν αφήνουν μόνο πίσω το πένθος. Αφήνουν και ερωτήματα για ευθύνη και δικαιοσύνη. Η μνήμη των νεκρών δεν αφορά μόνο τη θλίψη. Αφορά τη διεκδίκηση ενός κόσμου που η ανθρώπινη ζωή θα προστατεύεται και η αδικία δε θα μένει αναπάντητη.
Συντελεστές
Συγγραφή κειμένου: Ανδριάνα Μαγιάκη – Φωτεινή Νικολοπούλου
Σκηνοθετική επιμέλεια: Γεράσιμος Ντάβαρης
Αφηγητές: Γεράσιμος Ντάβαρης – Έλενα Παλούμπη
Πιάνο: Γιώργος Αχιλλεόπουλος
Τραγούδι: Ιωάννα Ζιάκου
Χορογραφία: Γωγώ Γκιβέτση
Φωτισμοί: Κωνσταντίνος Θεοδωρόπουλος
Αφίσα:CONART
Σάββατο 4 Απριλίου 20.30
Εισιτήρια: 10 ευρώ κανονικό – 7 ευρώ μειωμένο – ομαδικό.
Πώληση στο ταμείο του θεάτρου
Τηλέφωνα επικοινωνίας – κρατήσεων : 6936 511 210
6938 260 072
Παραγωγή:ΑΝΤΙΜΕΤΡΟ ΑΜΚΕ
Ευμήλου 2 -4 Μηχανουργείο Πολυχώρος Πολιτισμού – Θέατρο Τέχνης
