Του Strange Attractor
Οι σφοδρές επιθέσεις που εξαπέλυσαν οι Αμερικάνοι και οι Ισραηλινοί εναντίον του Ιράν εδώ και μια βδομάδα, καλά κρατούν.
Με αποτέλεσμα να έχει ήδη σκοτωθεί ο Ιρανός «υπέρτατος ηγέτης» Αγιατολαχ Ali Khamenei, και να έχει αποδεκατιστεί η ιρανική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.
Παράλληλα, μεγάλο μέρος των στρατιωτικών εγκαταστάσεων (πυραυλικών, κλπ.) της χώρας έχει ήδη καταστραφεί.
Ο σκοπός όμως της επίθεσης, τουλάχιστον για τον Τραμπ ήταν και είναι η αλλαγή του καθεστώτος, με τον Αμερικανό πρόεδρο να επιθυμεί μια επανάληψη του τι έγινε στη Βενεζουέλα.
Το Ιράν όμως δεν είναι Βενεζουέλα, και έτσι παρά την πολυήμερη επίθεση που δέχεται, το ιρανικό καθεστώς αντέχει, και δεν δείχνει σημάδια παράδοσης.
Επί δεκαετίες τώρα έχει αντέξει σε σκληρές οικονομικές κυρώσεις, πολέμους, βομβαρδισμούς, και διπλωματική διεθνή απομόνωση.
Μάλιστα, η αντίδρασή του στην αμερικανο-ισραηλινή επίθεση ήταν εξίσου σφοδρή, αφού κατάφερε και εξαπέλυσε εκατοντάδες βαλλιστικούς πυραύλους (και drones), σε διάφορους στόχους στα γύρω κράτη (ακόμη και φιλικά μουσουλμανικά), φτάνοντας ως και στην Κύπρο!
Άρα, για να ολοκληρώσει τον στόχο του ο Τραμπ, μάλλον θα χρειαστούν «αρβύλες στο έδαφος», και κυρίως μια ιρανική συγκροτημένη και οργανωμένη αντιπολίτευση, που θα σπεύσει να ανατρέψει το καθεστώς εκ των έσω, αναλαμβάνοντας την εξουσία.
Και τα δυο αυτά όμως, κάθε άλλο παρά εύκολο είναι να πραγματοποιηθούν, μιας και η αμερικανική κοινή γνώμη δεν θέλει άλλους νεκρούς Αμερικάνους στα μακρινά πεδία της Μ. Ανατολής, ενώ τα 45 χρόνια του θεοκρατικού και άκρως αυταρχικού καθεστώτος της Τεχεράνης δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ένοπλη και ικανή εσωτερική αντίδραση.
Στο Ιράν δεν υπάρχει ένας «χαρισματικός» δικτάτορας που ελέγχει τα πάντα, και που αν έφευγε από τη ζωή θα άλλαζαν όλα, ούτε μια «κλεπτοκρατική» ομάδα ολιγαρχών, που κι αυτή θα εξαφανίζονταν με τις πρώτες βόμβες.
Στο Ιράν υπάρχει μια θεσμική θρησκευτική πολυπρόσωπη «δικτατορία» με γερά θεμέλια, που δύσκολα ανατρέπεται από τον… αέρα.
Παράλληλα, σε αντίθεση με τις άλλες (αποτυχημένες) επεμβάσεις των ΗΠΑ, π.χ. στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, κλπ. η περίπτωση του Ιράν είναι ιδιαίτερη λόγω του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.
Κι αυτό διότι το Ιράν ελέγχει τα στενά του Ορμούζ, στα οποία είναι ήδη αποκλεισμένα εκατοντάδες πλοία (τάνκερ και φορτηγά), πολλά εκ των οποίων είναι ελληνικών συμφερόντων. Μια δύσκολη κατάσταση δηλαδή, με διεθνείς αρνητικές προεκτάσεις, αν κρίνουμε από τις ήδη τεράστιες αυξήσεις στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο στα πρατήρια της γειτονιάς.
Τι απομένει λοιπόν στον απρόβλεπτο Τραμπ, που μερικές όμως φορές είναι προβλέψιμος, εξαιτίας αυτής της απροβλεψιμότητάς του;
Να βρει, όπως στη Βενεζουέλα, έναν πρόθυμο και χρήσιμο «ηλίθιο», που θα διαθέτει αρκετή εξουσία και πειθώ, ώστε να στρέψει το καθεστώς προς τη «σωστή» κατεύθυνση.
Κάτι που έκανε στη Βενεζουέλα, όπου η άλλοτε φανατική και σκληροπυρηνική υποστηρίκτρια του Μαδούρο , η Delcy Rodríguez, έσπευσε να αναλάβει τη διακυβέρνηση, σαν κανίς του καναπέ, ξεπερνώντας ακόμη και τις προσδοκίες των Αμερικανών, που δεν περίμεναν τόση αφοσίωση από εκείνην…
Στο Ιράν, μετά το θάνατο του Khamenei, αμέσως ανέλαβε ο γιος του, ο Mojtaba Khamenei, που όμως δεν είναι ανώτερος κληρικός, και άσχετα αν τον επέλεξαν οι στρατιωτικά ισχυροί Φρουροί της Επανάστασης, θα πρέπει να τον αποδεχτούν και να τον αναγνωρίσουν οι εξίσου πανίσχυρες θρησκευτικές αρχές της χώρας, κάτι που φαντάζει δύσκολο.
Ποιος απομένει; Ή ο Masoud Pezeshkian, πρώην καρδιοχειρουργός, «μεταρρυθμιστής», και πρόεδρος του Ιράν εδώ και δυο χρόνια, που μέχρι στιγμής παραμένει ζωντανός, αν βέβαια και ο ίδιος θέλει να παίξει αυτόν τον ρόλο της Delcy Rodríguez , ή ο γιος του άλλοτε Σάχη, που οι Μουλάδες ανέτρεψαν το μακρινό 1979, και που τώρα φαντάζει σε πολλούς ως ο ιδανικός διάδοχος, που θα φέρει την πολυπόθητη δημοκρατία στη χώρα (το ακούσαμε κι αυτό) με τον ίδιο να υπόσχεται τα πάντα στους πάντες προκειμένου να ζήσει και αυτός το όνειρο, που κάποτε ζούσε ο μπαμπάς του
Τι μέλλει γενέσθαι; Κανείς δεν ξέρει… ειδικά ο Τραμπ, που έχει εκλογές (κογκρέσου) μπροστά του, και το τελευταίο που θα ήθελε θα ήταν να στείλει τα παιδιά των ψηφοφόρων για μια ακόμη φορά στα πεδία των μαχών σε μια περιοχή που ο μέσος Αμερικανός (ψηφοφόρος και μη) δεν έχει καν ακουστά… ούτε ξέρει που βρίσκεται.
Χώρια που εξελέγη με το σύνθημα «ποτέ ξανά πόλεμος»…
