Το νέο πολεμικό μέτωπο που άνοιξε στη Μέση Ανατολή δεν έχει καμία σχέση με έναν περιφερειακό πόλεμο που αφήνει αποτύπωμα μόνο στην περιοχή που εξελίσσεται. Όταν μάλιστα μιλάμε για την περιοχή συμβιώνουν- καθόλου ειρηνικά- οι μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγές χώρες οι επιπτώσεις είναι δραματικές ακόμα και αν βρίσκεσαι στην άλλη άκρη του πλανήτη. Πόσο μάλλον στη «γειτονιά»
Η ελληνική κυβέρνηση κλήθηκε να πάρει από τις πρώτες ώρες του πολέμου αποφάσεις που είναι σημαντικές, αλλά ήταν σχεδόν αυτονόητες τουλάχιστον όσον αφορά την προστασία της Κύπρου. Οι βρετανικές βάσεις που βρέθηκαν στο στόχαστρο σήμαναν συναγερμό και η ανταπόκριση της Αθήνας ήταν άμεση, στέλνοντας την φρεγάτα «Κίμων» και μαχητικά αεροσκάφη. Σύντομα ακολούθησαν και οι Γάλλοι και οι Ισπανοί, γεγονός που η κυβερνητική πλευρά πιστεύει ότι πιστοποιεί ότι έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και οδηγεί τους συμμάχους της με τις αποφάσεις της.
Ουσιαστικά η στρατιωτική αποστολή στην Κύπρο έγινε χωρίς αντιρρήσεις από την αντιπολίτευση, καθώς τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και με δηλώσεις του ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσαν σύμφωνη με την κίνηση, παρά την επί μέρους αντιρρήσεις στις τις κυβερνητικές επιλογές.
Η στραγητική της ηγετικής περιφερειακής δύναμης
Παράλληλα οι ανακοινώσεις Δένδια για πυραυλική προστασία της Βουλγαρίας από ελληνικούς patriot και ελληνικά μαχητικά ενισχύει την κυβερνητική θέση ότι η Ελλάδα παίζει ηγετικό ρόλο ως περιφερειακή δύναμη.
Όταν ξεσπά ένας πόλεμος αυτής της εμβέλειας το παιχνίδι στη διεθνή σκακιέρα γίνεται πιο σύνθετο. Όλοι θέλουν να μετέχουν στις κινήσεις. Μια μικρή χώρα δεν φιλοδοξεί φυσικά να παίξει το ρόλο του βασιλιά, αλλά δεν θέλει να περιορίζεται στο ρόλο του πιονιού. Και αυτή είναι μια δύσκολη και ενίοτε επικίνδυνη ισορροπία.
Σε αυτή τη φάση τουλάχιστον φαίνεται ότι η στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης έχει αποτύπωμα και ως προς την εσωτερική πολιτική σκηνή της δίνει ένα προβάδισμα καθώς οι όποιες αντιρρήσεις από την πλευρά της αντιπολίτευσης εύκολα μπορούν να αντιμετωπιστούν ως «αφελείς» και «εθνικά επικίνδυνες». Από την άλλη τα κόμματα της αντιπολίτευσης και κυρίως το ΠΑΣΟΚ μάλλον θα επιλέξουν χαμηλούς τόνους ως προς την ελληνική αρωγή στην Κύπρο, αλλά θα επαναλαμβάνουν τη θέση ότι είναι αντίθετα στην άμεση εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο. Όπως και τα κόμματα της Αριστεράς είναι αυτονόητα ότι επαναλάβουν τη θέση τους ότι και μόνο η λειτουργία της αμερικανικής βάσης στη Σούδα καθιστά τη χώρα στόχο.
Το άμεσο μέλλον που κρύβει πολύ… παρελθόν
Τα δύσκολα για την κυβέρνηση αρχίζουν από τις δευτερογενείς, αλλά εξίσου σημαντικές επιπτώσεις, του πολέμου στο Ιράν. Η περιοχή είναι ίσως η πιο κομβική του πλανήτη όσον αφορά το πετρέλαιο, το ίδιο το Ιράν, όσο και οι χώρες που βρέθηκαν στο στόχαστρο τους παράγουν εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και η αύξηση της τιμής του δεν είναι πλέον σενάριο, αλλά μία πραγματικότητα.
Κυβερνητικοί κύκλοι αναφέρουν ότι ο προϋπολογισμός συντάχθηκε με σενάρια που λαμβάνουν υπόψη τιμές πετρελαίου μέχρι και 100 δολάρια το βαρέλι. Αυτή τη στιγμή η τιμή βρίσκεται κάτω απ’ αυτό το όριο, αλλά υπάρχουν σενάρια που μιλούν για εκτόξευση της τιμής όσο η σύρραξη επιμένει.
«Φωτιά» από το πετρέλαιο
Αν η τιμή του πετρελαίου ξεπεράσει το ψυχολογικό όριο των 100 ευρώ οι τιμές στα βενζινάδικα θα θυμίζουν τις χειρότερες εποχές της ενεργειακής κρίσης που ξέσπασε με την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία. Οι βέβαιες ανατιμήσεις από την άλλη ουσιαστικά μπορεί να ακυρώσουν ενισχύσεις που βρίσκονταν στο τραπέζι όπως μία έκτακτη καταβολή στους χαμηλοσυνταξιούχους το Πάσχα.
Επειδή κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια το βάθος αυτού του πολέμου είναι λογικό να μην μπορεί να προβλέψει και τις επιπτώσεις του.
Οι αλυσιδωτές επιπτώσεις θα φέρουν αυξήσεις και σε άλλα προϊόντα εκτός των καυσίμων και κυρίως στα τρόφιμα. Και καθώς η ακρίβεια είναι η αχίλλειος πτέρνα της κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια νέες ανατιμήσεις θα δημιουργήσουν ένα ασφυκτικό περιβάλλον για τους πιο ευάλωτους πολίτες. Αν μάλιστα οι πολεμικές επιχειρήσεις επιμείνουν μπορεί να ενταθούν οι πληθωριστικές πιέσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε εκ νέου αυξήσεις των επιτοκίων, επιβράδυνση της ανάπτυξης και έναν οικονομικό κύκλο που τον έχουμε ξαναζήσει, με όχι τόσο καλές αναμνήσεις. Προφανώς η κυβέρνηση τα γνωρίζει όλα αυτά, όπως γνωρίζει ότι δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με ένα fuel pass. Σε τέτοιες καταστάσεις οι πολίτες μπορεί να έχουν αγωνίες και φόβους. Οι κυβερνήσεις πρέπει να έχουν σχέδιο. Και όλοι ελπίζουμε και το έχουν συντάξει ήδη.
