Το 4ο Τακτικό Συνέδριο του κόμματος που κατέστρεψε την Ελλάδα έχει πανηγυρικές ομιλίες, χειροκροτήματα και αναρίθμητα συνθήματα για «εκλογική νίκη» και «πολιτική αλλαγή». Όμως πίσω από τα φώτα και τις κάμερες το συνέδριο είναι ανούσιο, πολιτικά «άδειο». Δεν υπάρχει ούτε μία ουσιαστική πρόταση διακυβέρνησης ή διαφοροποίηση από τον μητσοτακισμό. Μόνο λόγια για «κοινωνικό εγερτήριο» και «ήττα της Ν.Δ.». Καμία αυτοκριτική, καμία ανάληψη ευθύνης για τα εγκλήματα που διέπραττε επί δεκαετίες το κόμμα. Ουδεμία συγγνώμη για το Μνημόνιο που υπέγραψαν, για την οικονομική καταστροφή που επέβαλαν. Ουδεμία παραδοχή για τα πολιτικά σκάνδαλα που σημάδεψαν την ιστορία τους. Ούτε κουβέντα για τους Άκηδες, τους Γιάννους, τους Μαντέληδες και τους άλλους υπουργούς της μίζας και της παρακμής. Τα θηριώδη «κόκκινα» δάνεια στις τράπεζες, που πλησιάζουν το μισό δισεκατομμύριο ευρώ και βαραίνουν ακόμα τους πολίτες, δεν αναφέρθηκαν καν. Ούτε λέξη για τις εθνικές ντροπές όπως τα Ίμια και η υπόθεση Οτσαλάν.
Το ΠΑΣΟΚ δεν ενδιαφέρεται για την Αριστερά, τη σοσιαλδημοκρατία, την κοινωνία. Μόνο για την εξουσία. Αυτή είναι η μοναδική του σταθερή αξία. Κι όμως, ακόμα και αυτή τους έχει γυρίσει την πλάτη. Το κόμμα που κάποτε κυβερνούσε τη χώρα υπερεκπροσωπείται πλέον στο υπουργικό συμβούλιο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Πρώην στελέχη, υπουργοί και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ βρίσκονται κοντά στον πρωθυπουργό, υπηρετώντας μια πολιτική ατζέντα που υποτίθεται ότι κάποτε πολεμούσαν. Αυτό είναι ο ορισμός της πολιτικής χρεοκοπίας. Ένα κόμμα που ούτε στην αντιπολίτευση δεν μπορεί να σταθεί αξιόπιστα.
Αυτό το συνέδριο είναι η τελική απόδειξη της παρακμής του. Ήταν και παραμένει κόμμα χωρίς μνήμη, χωρίς πρόταση, χωρίς εντιμότητα και χωρίς στελέχη που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Το ΠΑΣΟΚ αποτελεί πλέον μια σκιά του παρελθόντος που προσποιείται ότι έχει μέλλον.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από ομάδες φιλόδοξων ανθρώπων που έχουν ανάγκη την… καρέκλα. Χρειάζεται πολιτικές προτάσεις και λύσεις που θα ωφελήσουν τον λαό και θα υπηρετήσουν το έθνος.
