Του Κώστα Πρώιμου
Επανήλθαμε. Μα, καλά, πώς είναι δυνατόν να κυβερνά αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος; Επί σειρά επτά ετών; Όσα πολιτικά εγκλήματα δεν έγιναν από την έναρξη της μεταπολιτευτικής περιόδου μέχρι εκείνη την αποφράδα μέρα του 2019 κατά την οποία έλαβε το πρωθυπουργικό αξίωμα, δυστυχώς έχουν συμβεί έκτοτε μέχρι σήμερα.
Στάθηκε ιδιαιτέρως τυχερός ο κύριος Μητσοτάκης, διότι του «έκατσε» με το καλημέρα το πολιτικό λαχείο μιας επί δικαίω αμφισβητούμενης πανδημίας (κλείστε τα παράθυρα θα πεθάνουμε όλοι ως κυρίαρχο τρομο-μότο), η οποία με την αμέριστη συμβολή του ενιαίου μιντιακού συστήματος φάνταζε ως η νέα πανώλη που ήρθε από τα παλιά και απειλούσε σαν άλλοτε με αποδεκατισμό τους πληθυσμούς της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και όχι μόνο.
Με το σύστημα του νεομητσοτακισμού να μοιράζει δισεκατομμύρια ανενδοίαστα σε φοβικούς ψηφοφόρους. Αν μη τι άλλο οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι είναι ανυπέρβλητα γαλαντόμο και γενναιόδωρο, αρκεί να σκορπάει ασφαλώς όχι λεφτά από την τσέπη του παρά τα χρήματα του δημοσίου κορβανά, τα οποία σε μεγάλο ποσοστό αποτελούν το υστέρημα μεγάλης μερίδας πολιτών που βιώνουν μια άνευ προηγουμένου φτωχοποίηση από το ’10 κι εντεύθεν.
Μα καλά, πώς είναι δυνατόν να κυβερνά αυτός ο τύπος, όταν και ο ιδρυτής της Intellexa ως πλασιέ του Predator τον απειλεί ευθέως με αποκαλύψεις για το σκάνδαλο των υποκλοπών, δίνοντας συνεντεύξεις στα ίσα σε μεγάλα τηλεοπτικά μέσα; Ειδικά όταν εμφανώς από την εξέλιξη της ανωτέρω υπόθεσης έχει προκύψει συνεργασία και εμπλοκή της ΕΥΠ της οποίας με νόμο που ο ίδιος έφερε προΐσταται; Εντούτοις, θεσμικοί παράγοντες, πολιτικοί αρχηγοί και δημοσιογράφοι παρακολουθούνταν αναντίλεκτα κατά το σχετικό πόρισμα της κυρίας Α-δειλίνη από ιδιώτες. Καλό!
Πώς είναι δυνατόν να κυβερνά ακόμη αυτός ο τύπος, ο οποίος προκειμένου να παίξει τα δικά του «σκοτεινά» αλλά γνωστά στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ οικογενειακά παιχνίδια στη διεθνή σκακιέρα της γεωπολιτικής διαταράσσει φιλικές σχέσεις αιώνων με τη Ρωσία; Ένας τύπος ο οποίος ανερυθρίαστα θεωρεί ως προσωπική του ιδιοκτησία μια ολάκερη χώρα; Από πού και ως πού;
Πώς είναι δυνατόν να κυβερνά ακόμη αυτός ο τύπος, όταν το αφήγημα του άμεσου μπαζώματος στο έγκλημα των Τεμπών μπάζωσε και το τελευταίο ψήγμα λογικής αλλά και έθαψε κάτω από τους τόνους φερτών υλικών μπαζώματος κάθε φωνή η οποία εκ της θεσμικής της ιδιότητας (δικαστικοί λειτουργοί) θα μπορούσε ευκόλως να τυλίξει ακόμη και τον ίδιο σε μια κόλλα χαρτί;
Πώς είναι δυνατόν να κυβερνά ακόμη αυτός ο τύπος, όταν διά του διαβόητου «σχεδίου Πισσαρίδη» που εξοντώνει τη μεσαία τάξη οι πολυεθνικές έχουν αποκτήσει ζωτικής σημασίας τομείς για τη χώρα την οποία ο ίδιος με τους συν αυτώ διαφεντεύει και λυμαίνεται ποικιλοτρόπως;
Πώς γίνεται ρε παιδιά να κυβερνά αυτός ο τύπος δέκα εκατομμύρια πολίτες οι οποίοι παρατηρούν μέρα με τη μέρα τις οικογένειές τους να καταστρέφονται βασανιστικά από την επέλαση μιας «φτιαχτής» φτώχειας και να μην ανοίγει ρουθούνι;
Μήπως τελικά, επειδή αυτός ο τύπος βρήκε επί της ουσίας όχι έναν λαό συγκροτημένο, εμποτισμένο και εμπνευσμένο από κοινά συμφέροντα και πολυετείς συλλογικές μνήμες παρά μια μάζα, έναν όχλο με ενεργά ΑΦΜ για να διαπραγματεύεται στα διεθνή παζάρια;
