Σε έναν πόλεμο όπου η διάρκεια μετρά όσο και η ισχύς, το παιχνίδι παραμένει ανοιχτό
Παρά τη συντριπτική αεροπορική υπεροχή των ΗΠΑ και του Ισραήλ, το Ιράν εξακολουθεί να δείχνει ότι δεν είναι αντίπαλος που λυγίζει εύκολα. Και αυτό γιατί η επιβίωσή του στο πεδίο δεν βασίζεται στην κλασική στρατιωτική ισορροπία, αλλά σε μια στρατηγική μακροχρόνιου πολέμου φθοράς, όπου το ζητούμενο δεν είναι η άμεση υπεροχή, αλλά η εξάντληση του αντιπάλου σε χρόνο, χρήμα και πολιτική αντοχή.
Στην καρδιά αυτής της στρατηγικής βρίσκεται το ιρανικό πυραυλικό οπλοστάσιο. Η Τεχεράνη έχει επενδύσει στη μαζική παραγωγή συγκριτικά φθηνών βαλλιστικών πυραύλων, ποντάροντας στο γεγονός ότι η αναχαίτισή τους κοστίζει πολλαπλάσια. Το πρόβλημα για τον αμυνόμενο δεν είναι μόνο επιχειρησιακό, αλλά και οικονομικό: για κάθε επιθετικό πύραυλο απαιτούνται συχνά περισσότεροι από ένας αναχαιτιστές, με αποτέλεσμα το κόστος να ανεβαίνει διαρκώς για την άλλη πλευρά.
Αυτή είναι η λογική των επιθέσεων κορεσμού που επιχειρεί το Ιράν. Με μαζικές ταυτόχρονες εκτοξεύσεις πυραύλων και drones προσπαθεί να φθείρει ακόμη και τα πιο προηγμένα αμυντικά συστήματα. Το Ισραήλ διαθέτει μια πολυεπίπεδη ασπίδα με Arrow-3, Arrow-2, «Σφενδόνη του Δαυίδ», Iron Dome και Iron Beam, όμως ακόμη και ένα τόσο εξελιγμένο δίκτυο δεν μπορεί να εξασφαλίσει απόλυτη επιτυχία όταν δέχεται μαζικές επιθέσεις μέσα σε λίγα λεπτά.
Σημαντικό ρόλο παίζουν και οι υπόγειες εγκαταστάσεις, η κινητικότητα των εκτοξευτήρων και η τακτική παραπλάνησης. Το Ιράν γνωρίζει ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί ευθέως την αμερικανική και ισραηλινή αεροπορία, γι’ αυτό επιχειρεί να διασώσει το πυραυλικό του δυναμικό με διασπορά, απόκρυψη και συνεχή μετακίνηση. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να κερδίσει χρόνο και να διατηρήσει ενεργή την ικανότητα πλήγματος, ακόμη και μέσα σε συνθήκες έντονων βομβαρδισμών.
Κρίσιμο εργαλείο στη συνολική στρατηγική του Ιράν παραμένουν επίσης οι πληρεξούσιες δυνάμεις και τα λεγόμενα «σημεία στραγγαλισμού». Μέσω οργανώσεων που δρουν σε περιοχές όπως η Υεμένη, η Τεχεράνη επιδιώκει να απλώσει το κόστος του πολέμου πολύ πέρα από το άμεσο μέτωπο. Η πίεση σε θαλάσσιες οδούς όπως το Μπαμπ ελ Μαντέμπ και τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι απλώς στρατιωτική επιλογή, αλλά κίνηση με ευθεία οικονομική στόχευση: να επηρεαστεί το εμπόριο, η ναυσιπλοΐα, οι μεταφορές και συνολικά η παγκόσμια οικονομική σταθερότητα.
Η μεγάλη αλλαγή, πάντως, είναι ότι το Ιράν δεν πολεμά πλέον όπως τα προηγούμενα χρόνια. Από έναν πιο έμμεσο πόλεμο μέσω συμμάχων και πληρεξουσίων, έχει περάσει σε μια πιο άμεση και πιο απελπισμένη μορφή αντιπαράθεσης, όπου ο σκοπός είναι να αυξήσει στο μέγιστο βαθμό το κόστος της σύγκρουσης για όλους τους εμπλεκομένους. Με απλά λόγια, η Τεχεράνη προσπαθεί να πείσει ότι, ακόμη κι αν δεν μπορεί να νικήσει στρατιωτικά, μπορεί να κάνει τον πόλεμο τόσο ακριβό και τόσο μακρύ ώστε να καταστεί πολιτικά δυσβάστακτος.
