Του Strange Attractor
Ο πόλεμος που διεξάγεται αυτό το διάστημα στη Μέση Ανατολή, μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ως μία από τις πιο σύνθετες και διχαστικές συρράξεις της σύγχρονης εποχής, που εύκολα θα μπορούσε να καταλήξει ακόμη και σε έναν γενικευμένο Γ’ Π.Π. εμπλέκοντας τους πάντες και τα πάντα.
Και ενώ το Ισραήλ, που βρίσκεται στο επίκεντρο των συγκρούσεων, παρουσιάζει τον εαυτό του ως ένα «θύμα» που απλά αμύνεται απέναντι στις απειλές των Ιρανών και των διαφόρων συμμάχων του, πολλοί είναι εκείνοι σε όλο τον κόσμο που το βλέπουν ως έναν ακραία επιθετικό θύτη, που κλιμακώνει τις εντάσεις σε επικίνδυνο για την ανθρωπότητα βαθμό.
Η ένταση με την οποία το Ισραήλ χτυπάει ταυτόχρονα το Ιράν, τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ, και οσονούπω τους Χούθι, χωρίς παύση, ή ένδειξη αποκλιμάκωσης, κάνει πολλούς να το θεωρούν ως «επιδρομέα», τροφοδοτώντας μακροχρόνιες «αντιεβραϊκές» και «αντισημιτικές» αντιλήψεις, συσπειρώνοντας ακροδεξιές και ακροαριστερές φωνές εναντίον του.
Τέτοιες φωνές υπάρχουν ουκ ολίγες και στη χώρα μας, ειδικά ανάμεσα σε εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως «αριστεροί» και «προοδευτικοί», που ασκούν αυστηρή κριτική στη δράση του Ισραήλ, ταυτίζονται με τους Παλαιστίνιους, και θεωρούν ότι οι Ισραηλινοί είναι «νεο-ιμπεριαλιστές», που μόνο σκοπό έχουν την αποσταθεροποίηση και τον αφανισμό των Αράβων της περιοχής, και μάλιστα με τη σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ και άλλων δυτικών δυνάμεων!
Για να μην αναφερθώ σε άλλες πιο ακραίες «συνωμοσιολογικές» θεωρίες περί Εβραίων…
Παράλληλα όμως, υπάρχουν κι εκείνοι που στηρίζουν το Ισραήλ, θεωρώντας δικαιολογημένες τις «εκρήξεις» του, μιας και επί δεκαετίες αντιμετωπίζει την οργή (ακόμη και με πυραύλους) των εχθρών του, κυρίως του Ιράν, επισημαίνοντας πως όσοι κατηγορούν τους Ισραηλινούς τείνουν να κλείνουν τα μάτια στην επιθετικότητα οργανώσεων όπως π.χ. η Χεζμπολάχ, που χρόνια τώρα χτυπάει το Ισραήλ, το οποίο αποτελεί μια όαση προόδου και δημοκρατίας μέσα σε μια έρημο θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, αναχρονισμού, και βαρβαρότητας που την περιβάλλει.
Σε χώρες όπως η δική μας, όπου ανέκαθεν οι Έλληνες τρώγονται μεταξύ τους για το παραμικρό, όντας πολιτικά όντα, η διαμάχη περί του καλού ή κακού Ισραήλ καλά κρατεί.
Οι «αριστεροί» το βλέπουν ως έναν μοχλό, ή ένα εξάρτημα τόσο των ΗΠΑ, όσο και του ΝΑΤΟ, που σκοπό έχει την επιβολή της «pax americana», του σκληρού νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, της παγκοσμιοποίησης, και όλων εκείνων των δεινών που η αριστερά πολεμάει (λέμε τώρα) επί δεκαετίες.
Και όσο οι συγκρούσεις συνεχίζονται και κλιμακώνονται, τόσο θα βαθαίνουν και οι αντιθέσεις μεταξύ εκείνων που αντιπαθούν ή συμπαθούν το Ισραήλ, ο καθένας για τους δικούς του ιδεολογικούς (ή ιδεοληπτικούς) λόγους.
Ιστορικά όμως, και παρά το μικρό μέγεθος του πληθυσμού των Εβραίων, ο ρόλος τους στη διαμόρφωση του σύγχρονου κόσμου, σε όλα τα επίπεδα, και όλα τα (επιστημονικά) πεδία, υπήρξε καθοριστικός και μοναδικός.
Ο μονοθεϊσμός είναι εβραϊκό δημιούργημα, όπως Εβραίος ήταν και ο Ιησούς, οι διδαχές του οποίου σχημάτισαν και διαμόρφωσαν τον σημερινό κόσμο όπως τον γνωρίζουμε. Άσχετα αν υπάρχουν πάμπολλοι Χριστιανοί (ειδικά στα καθ’ ημάς) που τα χώνουν στους Εβραίους!
Στην πολιτική οικονομία έχουμε τον Μαρξ, Εβραίος και αυτός, οι θεωρίες του οποίου έφεραν παγκόσμιες ανακατατάξεις, και συνεχίζουν και σήμερα να εμπνέουν, και να αποτελούν αφορμή συγκρούσεων (θεωρητικών, πολιτικών, οικονομικών, αλλά και στρατιωτικών).
Εβραίοι ήταν και πολλοί από τους πρώτους Κομμουνιστές, όπως η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η Έμα Γκόλντμαν, αλλά και Μπολσεβίκοι, όπως π.χ. ο Τρότσκι, με αποτέλεσμα να κυκλοφορεί και μια θεωρία πως ο «μπολσεβικισμός» ήταν μια ακόμη σιωνιστική συνωμοσία για τον έλεγχο του πλανήτη. Κάτι για το οποίο είχε γράψει και ένα διάσημο άρθρο (Zionism Versus Bolshevism) ο Τσόρτσιλ το 1920.
Άλλοι Εβραίοι επηρέασαν άμεσα τη φιλοσοφία, τη ψυχολογία, την κοινωνιολογία, κλπ.
Π.χ. ο Φρόιντ, που έφερε επανάσταση στον τρόπο κατανόησης της ανθρώπινης ψυχής και συμπεριφοράς, επηρεάζοντας ακόμη και τη λογοτεχνία, τις τέχνες, και τον πολιτισμό μας γενικότερα.
Ή η Χάνα Άρεντ, δημοσιογράφος-φιλόσοφος, που ανέλυσε και ερμήνευσε τον ολοκληρωτισμό, την εξουσία, και τη φύση του κακού, και που άφησε ανεξίτηλο στίγμα στη σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία, οδηγώντας στα περίφημα πειράματα του Στάνλει Μίλγκραμ, του Φίλιπ Ζιμπάρντο του πανεπιστημίου Στάνφορντ, κ.ά. που άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε πλέον τη φύση του κακού. Εβραία και αυτή.
Μαξ Βέμπερ, πατέρας της κοινωνιολογίας. Εβραίος…
Πάμε και στις θετικές επιστήμες, εκεί όπου κυριαρχεί το όνομα Αϊνστάιν, ενός Εβραίου φυσικού, που με τις θεωρίες του περί σχετικότητας άλλαξε θεμελιωδώς τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο, τον χώρο, και την ενέργεια!
Νιλς Μπορ, θεμελιωτής της πιο σύγχρονης φυσικής, εκείνης των κβάντων, Εβραίος. Όπως Εβραίος ήταν και ο Σολκ, που ανέπτυξε το πρώτο εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας, σώζοντας εκατομμύρια ζωές… και άλλοι πολλοί.
Στις τέχνες έχουμε τον Γκούσταβ Μάλερ, μαέστρο της συμφωνικής, τον Φρανς Κάφκα, που επηρέασε γενιές λογοτεχνών, ενώ στον κινηματογράφο (πέραν των Εβραίων παραγωγών, σχεδόν όλοι δηλαδή) έχουμε τον Στίβεν Σπίλμπεργκ, και όχι μόνο, που μας χάρισε στιγμές μοναδικές μέσα από τις ταινίες που σκηνοθέτησε.
Το αποτύπωμα των Εβραίων είναι παντού, και όχι μόνο στην οικονομία ή στην τραπεζική, αλλά ακόμη και στη σύγχρονη τεχνολογία, με πάμπολλους Εβραίους να παίζουν σημαντικό ρόλο στο χτίσιμο της ψηφιακής εποχής, στις επικοινωνίες, στην ιατρική, κλπ.
Και όλα αυτά οι Εβραίοι τα κατάφεραν κόντρα στο κύμα, αφού διαχρονικά είχαν να αντιμετωπίσουν διώξεις, εξορίες, και ακραίο μίσος με αποκορύφωμα το ολοκαύτωμα των Ναζί. Και όμως άντεξαν, και επανήλθαν…
Ό,τι και να λέμε, ένας μικρός πληθυσμός, όχι μεγαλύτερος του δικού μας, χωρίς καν τα πρωτοφανή και γερά θεμέλια των δικών μας αρχαίων προγόνων, κατάφερε παρ’ όλες τις αντιξοότητες να διαμορφώσει θετικά τους θεσμούς και τις ιδέες του σύγχρονου δικού μας κόσμου, με επιτεύγματα που όλοι μας θεωρούμε δεδομένα.
Όσον αφορά στη σκληρή κριτική κατά των Εβραίων, που εστιάζει στο ότι εδώ και μερικούς αιώνες Εβραίοι ήταν και είναι οι μεγάλοι τραπεζίτες και κεφαλαιοκράτες που ελέγχουν παρασκηνιακά την παγκόσμια οικονομία, η εξήγηση είναι απλή και καθόλου συνωμοσιολογική.
Προσωπικά επ’ αυτού, εκείνος που μου άνοιξε τα μάτια ήταν ο μεγάλος Βασίλης Ραφαηλίδης, ο οποίος έγραψε για το πώς ξεκίνησε αυτή η μισαλλοδοξία.
Επί αιώνες ολόκληρους λοιπόν, όταν οι Εβραίοι ήταν στη διασπορά, κυνηγημένοι από παντού, πηγή πλούτου ήταν η γη, καθότι κυρίαρχο σύστημα ήταν η φεουδαρχία. Στους Εβραίους όμως απαγορευόταν η κατοχή και εκμετάλλευση γης. Άρα τι τους απέμενε για να επιβιώσουν; Δευτεροκλασάτες (για την εποχή) εργασίες, όπως τεχνίτες, μικροέμποροι, και… αργυραμοιβοί. Οι πρώτοι τραπεζίτες δηλαδή, ένα καταφρονεμένο πάρεργο της εποχής.
Έτσι, όταν ο κόσμος πέρασε στον καπιταλισμό, εκείνοι ήταν οι πρώτοι που είχαν την τεχνογνωσία, ήτοι οι πρώτοι κεφαλαιοκράτες. Με τους λοιπούς, που τους απαγόρευαν να έχουν το δικό τους χωράφι, να τους παρακαλάνε για κανένα δάνειο.
Έτσι ξεκίνησε ο σύγχρονος αντισημιτισμός…
