Νομίζεις ότι ρωτάει για αξιοθέατα, εστιατόρια και τιμές; Σε γελάσανε, φίλ@.
«Φαίνεται πως η Μανίλας είναι καλύτερη για ποιοτικές, μορφωμένες γυναίκες, αλλά έχει και περισσότερο ανταγωνισμό. Συγκεκριμένα, λένε πως οι γυναίκες στην περιοχή αυτή δίνουν βάση στα λεφτά, την εμφάνιση και το ύψος. Άλλοι λένε πως ολόκληρη η χώρα είναι εύκολη πίστα».
Γυναίκες ψάχνει, λοιπόν. Δεν είναι ο μόνος, δεν είναι μόνος. Είναι πολλοί, ζουν ανάμεσά μας, αυτοαποκαλούνται Passport Bros και έχουν μία -το λιγότερο επικίνδυνη- ιντερνετική κοινότητα.
Δίνουν συμβουλές: Αν σου αρέσουν οι πιο εύσωμες γυναίκες, μην πας στη Βραζιλία και την Κολομβία. Πώς να γνωρίσεις γυναίκες στην Ιαπωνία, αν είσαι μαύρος. Ρωτάνε γνωμούλα για Βολιβία, Γεωργία και Ουκρανία, ανεβάζουν screensots από τα προφίλ γυναικών σε dating apps, προφανώς χωρίς συγκατάθεση.
Οι passport bros είναι άντρες που ταξιδεύουν σε άλλες χώρες για να βρουν «παραδοσιακές» συντρόφους. Πίσω από όλο αυτό κρύβονται, όχι και τόσο καλά, ο μισογυνισμός, οι νεοαποικιακές φαντασιώσεις και η νοσταλγία για έναν κόσμο όπου οι γυναίκες «ξέρουν τη θέση τους».
Στην επίσημη ιστοσελίδα (υπάρχει, δεν κάνω πλάκα) γράφουν ξεκάθαρα: «Ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια συγκεκριμένη νοοτροπία και επιλογή τρόπου ζωής που υιοθετούν άνδρες οι οποίοι έχουν αποφασίσει να αναπτύξουν σχέσεις με ξένες γυναίκες από διαφορετικά πολιτισμικά υπόβαθρα, συχνά σε χώρες εκτός της δικής τους. Ένα από τα βασικά κίνητρα για πολλούς από αυτούς είναι η επιθυμία να βρουν μια γυναίκα που ενσαρκώνει αυθεντικά τη θηλυκότητα, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Η έννοια των Passport Bros πηγάζει από την αντίληψη ότι οι παραδοσιακές αξίες και οι αρμονικές (οικογενειακές) συμπεριφορές είναι πιο διαδεδομένες μεταξύ των ξένων γυναικών σε σύγκριση με τις πολιτισμικές αλλαγές που παρατηρούνται στις δυτικές κοινωνίες. Ο όρος αυτός βασίζεται στην πεποίθηση ότι ορισμένες δυτικές γυναίκες έχουν αρχίσει να υιοθετούν αυτό που θεωρείται μια επιθετική και εχθρική σύγχρονη «τοξική» φεμινιστική φιλοσοφία που μισεί τους άνδρες».
Και συνεχίζει: «Οι Passport Bros καθοδηγούνται από την επιθυμία για ειρήνη, εκτίμηση, σεβασμό, ευγένεια και αγάπη στις σχέσεις, αξίες που θεωρούν ότι γίνονται ενδέχεται να σπανίζουν όλο και περισσότερο στο δικό τους πολιτισμικό πλαίσιο. Αντιμετωπίζουν την τάση των δημογραφικών μεταβολών και των πολιτισμικών αλλαγών στις δυτικές κοινωνίες ως λόγο ανησυχίας, πιστεύουν ότι τα παραδοσιακά θεμέλια των σχέσεων απειλούνται. Ως απάντηση σε αυτά τα προβλήματα, οι Passport Bros επιλέγουν να εξερευνήσουν σχέσεις με ξένες γυναίκες, οι οποίες συχνά θεωρούνται πιο αυθεντικά θηλυκές και σύμφωνες με τις αξίες και τις προσδοκίες τους».
Γυναίκα από την Κεντρική Ευρώπη, η οποία συνειδητοποίησε πως το Αμερικανός σύντροφός της είναι ένας από εκείνους, μοιράστηκε την εμπειρία της. Έψαχνε κάτι στο λάπτοπ του κι εμφανίστηκαν ιστοσελίδες που της φάνηκαν περίεργες -σάιτ με συμβουλές για το πώς να βρεις trad wife και οδηγίες για τη χώρα που θα τις ψάξεις. Ξέρεις, πού έχει τις πιο όμορφες.
«Αισθάνομαι πως μου πήρε την αξιοπρέπεια», έγραψε. «Επίσης, ολόκληρη η σχέση μας είναι βασισμένη σένα ψέμα, γιατί μου είπε πως θα μετακόμιζε εδώ επειδή του έγινε πρόταση για δουλειά.»
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί η ιδέα των passport bros έχει βρει τόση απήχηση σε συγκεκριμένες γωνιές του ίντερνετ. Σε μια εποχή όπου οι γυναίκες διεκδικούν ολοένα και περισσότερο χώρο, αυτονομία και ίσα δικαιώματα, κάποιοι άντρες ζορίζονται.
Στα φόρουμ τους επαναλαμβάνεται συχνά το ίδιο αφήγημα: ότι οι γυναίκες στη «Δύση» είναι υπερβολικά απαιτητικές, πολύ φεμινίστριες, πολύ ανεξάρτητες. Ότι «δεν ξέρουν πια να είναι γυναίκες». Και κάπου εκεί εμφανίζεται η φαντασίωση της trad wife: της «παραδοσιακής» συντρόφου που θα είναι πιο «θηλυκή», πιο «υποστηρικτική», πιο πρόθυμη να βάλει την καριέρα και τις φιλοδοξίες της σε δεύτερη μοίρα.
Η λύση, λένε, βρίσκεται αλλού. Στη Νοτιοανατολική Ασία, στη Λατινική Αμερική, στην Ανατολική Ευρώπη. Σε χώρες που παρουσιάζονται σχεδόν σαν κατάλογος επιλογών: εδώ οι γυναίκες είναι πιο «οικογενειακές», εκεί πιο «υπάκουες», παραπέρα «λιγότερο υλιστικές».
Η γλώσσα που χρησιμοποιούν θυμίζει λιγότερο αναζήτηση συντρόφου και περισσότερο τουριστικό οδηγό.
Πίσω από αυτήν τη λογική, όμως, είναι κάτι που υπάρχει από πάντα: η ιδέα ότι οι γυναίκες είναι ανταλλάξιμες και ότι ορισμένες κοινωνίες προσφέρουν «καλύτερα» -δηλαδή πιο υποτακτικά- μοντέλα θηλυκότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι συζητήσεις των passport bros γεμίζουν συχνά με σχόλια για χώρες «όπου οι γυναίκες σέβονται ακόμα τους άντρες» ή «δεν έχουν χαλάσει από τον φεμινισμό».
Με άλλα λόγια, το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν βρίσκουν σύντροφο. Είναι ότι δεν βρίσκουν τη σύντροφο που φαντάζονται: κάποια που θα αποδεχθεί χωρίς πολλή συζήτηση την ανισότητα ως φυσική κατάσταση.
Κι εδώ μπαίνει και η νεοαποικιακή διάσταση του φαινομένου. Γιατί το αφήγημα των passport bros στηρίζεται συχνά στην ιδέα ότι σε χώρες με χαμηλότερο εισόδημα ή διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες οι γυναίκες θα είναι πιο πρόθυμες να μπουν σε μια τέτοια σχέση. Η οικονομική ανισότητα μετατρέπεται έτσι σε «πλεονέκτημα» στο ερωτικό παιχνίδι.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Από τον σεξουαλικό τουρισμό μέχρι τις διεθνείς «αγγελίες νυφών», η αναζήτηση μιας «υπάκουης» συντρόφου στο εξωτερικό έχει βαθιές ρίζες. Το ίντερνετ απλώς έκανε το φαινόμενο πιο ορατό, πιο οργανωμένο και -για όσους συμμετέχουν- πιο εύκολο.
