Του Strange Attractor
Οι πρώτοι πύραυλοι χτύπησαν με την αυγή.
Οι σειρήνες ούρλιαζαν, ακόμη και στην έρημο του Ιράν, οι κάτοικοι του οποίου ξύπνησαν έντρομοι βλέποντας τον ουρανό να φλέγεται.
Σύντομα, όλα τα παγκόσμια ΜΜΕ μετέδιδαν την τρομακτική είδηση: Το Ισραήλ εξαπέλυσε αιφνιδιαστική, και ιδιαίτερα σφοδρή επίθεση εναντίον των ιρανικών πυρηνικών και πυραυλικών εγκαταστάσεων. Εναντίον ενός ιστορικού έθνους, που όμως ήθελε διακαώς να εξαφανίσει από τον χάρτη.
Η Τεχεράνη αντέδρασε εξίσου γρήγορα.
Εκατοντάδες βαλλιστικοί πύραυλοι εκτοξεύτηκαν κατά του Ισραήλ. Κάποιοι αναχαιτίστηκαν, κάποιοι όχι.
Οι πόλεις έτρεμαν από τις εκρήξεις, η Χάιφα καίγονταν ολοσχερώς, με το Τελ Αβίβ να θυμίζει κόλαση…
Ο πόλεμος που όλοι απεύχονταν, είχε ξεκινήσει… για τα καλά.
Μόνο που δεν ήταν περιορισμένος, μιας και μέσα σε λίγες ώρες διάφορες παραστρατιωτικές οργανώσεις Ισλαμιστών μπήκαν στο παιχνίδι, με πυραύλους να εκτοξεύονται από τον Λίβανο, τη Συρία, ακόμη κι από το Ιράκ.
Το Ισραήλ ανταπέδωσε, χτυπώντας παντού όπου πίστευε πως κρύβονται οι εχθροί του, καταστρέφοντας πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στον Περσικό κόλπο, ενώ το ίδιο έκανε και το Ιράν, εξαπολύοντας με τη σειρά του πυραυλικές επιθέσεις εναντίον δεξαμενόπλοιων στα Στενά του Ορμούζ, και γειτονικών και μουσουλμανικών» χωρών, τις οποίες θεωρούσε όχι μόνο «άπιστες», αλλά και ταυτισμένες με τους εχθρούς του, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ!
Και τότε ήταν που μπήκε στον πόλεμο η Αμερική, βομβαρδίζοντας κι αυτή με τη σειρά της πυραυλικές εγκαταστάσεις των Ιρανών, καθώς και κρίσιμων εγκαταστάσεων αεράμυνας.
Σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο, η Αμερική ενεπλάκη προκειμένου να επαναφέρει τη σταθερότητα στην περιοχή. Έγινε όμως το αντίθετο.
Οι Ιρανοί έκλεισαν τα Στενά, ναρκοθετώντας τα, με δεκάδες δεξαμενόπλοια να ακινητοποιούνται, και την παγκόσμια μεταφορά πετρελαίου να παγώνει. Ακόμη και τα φορτηγά πλοία σταμάτησαν στα χνάρια τους, αφοί οι ασφαλιστικές εταιρίες δήλωσαν απροθυμία στο να καλύπτουν πλόες εν μέσω «πεδίων μάχης».
Τα απανταχού χρηματιστήρια ενέργειας πήραν φωτιά. Οι τιμές καυσίμων πενταπλασιάστηκαν μέσα σε λίγες ώρες, με τους πολίτες της Ευρώπης, που ακόμη να συνέλθουν από τη συνεχόμενη σύρραξη Ρωσίας-Ουκρανίας να βρίσκονται σε πανικό, περιμένοντας ακόμη χειρότερες οικονομικές εξελίξεις.
Και τότε ήταν που η Ρωσία δήλωσε την πλήρη συμπαράστασή της στο Ιράν, κατηγορώντας τις ΗΠΑ για αναίτια και παράνομη επιθετικότητα, απειλώντας να στείλει «συμβούλους» και οπλικά συστήματα στο χειμαζόμενο Ιράν.
Το ΝΑΤΟ αντέδρασε κινητοποιώντας τις ένοπλες δυνάμεις των χωρών μελών του.
Μέσα σε λίγες μέρες, ο πόλεμος εκτείνονταν πέρα από τη Μέση Ανατολή.
Και δεν ήταν μόνο οι πύραυλοι και τα drones. Σε πολλές πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής οι κυβερνοεπιθέσεις έσπειραν το χάος, μπλοκάροντας τραπεζικές και χρηματιστηριακές διαδικτυακές (και όχι μόνο) συναλλαγές, ενώ δορυφόροι στο διάστημα φιμώθηκαν…
Τότε ήταν που ενεπλάκη η Κίνα!
Επισήμως το Πεκίνο έκανε εκκλήσεις για άμεση εκεχειρία και ειρήνη. Ανεπισήμως κινήθηκε άμεσα διασφαλίζοντας τις ενεργειακές διαδρομές της περιοχής της, καθώς και τις στρατιωτικές της θέσεις σε όλο το μήκος και πλάτος της Ασίας, βρίσκοντας την ευκαιρία να επιτεθεί και να καταλάβει μέσα σε λίγες ώρες την Ταϊβάν.
Κάτι ανάλογο έκαναν και η Ινδία με το Πακιστάν, ανησυχώντας για την πολιτική, στρατιωτική, και οικονομική αστάθεια που εξαπλώνονταν παντού, εμπλεκόμενες σε μεθοριακές συγκρούσεις μεταξύ τους
Μέσα σε δυο μόνο εβδομάδες μετά τον πρώτο πύραυλο, ο πλανήτης ήταν σε πλήρη αναταραχή, χωρισμένος σε πολλά (μπερδεμένα) στρατόπεδα. Κανείς δεν ήξερε ποιος είναι με ποιον, και ποιον να φοβάται…
Αερομαχίες γίνονταν πάνω από την Ευρώπη, μεταξύ όχι μόνο δυνάμεων του ΝΑΤΟ εναντίον των Ρώσων, αλλά και ΝΑΤΟϊκών συμμάχων μεταξύ τους, όπως φερειπείν πάνω από το Αιγαίο και την Κύπρο, όπου τουρκικά αεροσκάφη συγκρούονταν με ελληνικά.
Ρωσικοί πύραυλοι χτύπησαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην Πολωνία και την Ουγγαρία, ενώ ναυμαχίες διεξάγονταν στα τυφλά, τόσο στον Ινδικό όσο και στον Ειρηνικό Ωκεανό, με συμμετοχή ακόμη και της… Βραζιλίας και της Αργεντινής.
Η γονατισμένη παγκόσμια οικονομία κατέρρευσε για τα καλά.
Εργοστάσια έκλεισαν, και οι μεταφορές προϊόντων πάγωσαν.
Τα χρηματιστήρια έκλεισαν και αυτά μετά από αλλεπάλληλα και πρωτοφανή κραχ, όπως έκλεισαν και οι περισσότερες τράπεζες, με τους πολίτες να στρέφονται στη μαύρη αγορά για επιβίωση.
Οι κλυδωνιζόμενες κυβερνήσεις στράφηκαν στο δελτίο, ενώ σε ολόκληρο τον μέχρι πρότινος «πλούσιο» δυτικό κόσμο, παντού σχηματίζονταν ουρές για συσσίτια και λίγο πετρέλαιο, ενώ οργισμένα πλήθη διαδήλωναν στις πρωτεύουσες, καίγοντας ακόμη και το βρετανικό κοινοβούλιο!
Σε κάποιες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες χιλιάδες μουσουλμάνοι «πρόσφυγες», βγήκαν στους δρόμους δηλώνοντας συμπαράσταση στα αδέρφια τους στη Μ. Ανατολή, καίγοντας δημόσια κτίρια, σφάζοντας αδιάκριτα περαστικούς, καλώντας για επιβολή του νόμου της Σαρίας «εδώ και τώρα»!
Ο πόλεμος όμως συνεχίζονταν κανονικά, με τους διάφορους διεθνολόγους αναλυτές να έχουν χάσει τη μπάλα, και τους διπλωμάτες να είναι με… κομπρέσες. Κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς συμβαίνει, και πού θα οδηγήσει όλο αυτό το χάος. Ακόμη και ο ΟΗΕ ανέστειλε τη λειτουργία του….
Εν τω μεταξύ, σε ολόκληρη την Ευρώπη δεν υπήρχε ρεύμα, δεν υπήρχαν καύσιμα, δεν υπήρχαν τηλεπικοινωνίες, και δεν υπήρχε διαδίκτυο. Μόνο διαδηλωτές να συγκρούονται με την αστυνομία, και στρατός στους δρόμους, σε διαρκείς μετακινήσεις προς νέα μέτωπα στην Ανατολή.
Μετά από έναν μόλις μήνα, ο κόσμος όλος ήταν αγνώριστος.
Η Μέση Ανατολή ήταν μια φλεγόμενη έρημος, γεμάτη από κατεστραμμένες πόλεις, καμένους αγωγούς, και φλεγόμενες πετρελαιοπηγές.
Κάτι ανάλογο ήταν και η ανατολική Ευρώπη, με ιστορικές πόλεις όπως η Βουδαπέστη να είναι πια μόνο βομβαρδισμένα ερείπια.
Τα λιμάνια της Ελλάδας της Ιταλίας, ακόμη και της Αμβέρσας είχαν και αυτά καταστραφεί, με την παγκόσμια ναυσιπλοΐα να έχει παγώσει οριστικά.
Η ίδια κατάσταση και στην Ασία, ενώ η Αμερική (βόρεια και νότια) βρίσκονταν σε οικονομικό χάος.
Κανένας δεν φαίνονταν να νικάει στον παράλογο αυτό πόλεμο. Τα περισσότερα κράτη είχαν απλά εξαντληθεί. Κι όμως οι συρράξεις συνεχίζονταν αμείωτες, με τους πυραύλους να φαντάζουν ατελείωτοι…
Το εμπόριο έπαψε να λειτουργεί, όχι μόνο το παγκόσμιο, αλλά και το τοπικό, με τους απανταχού κερδοσκόπους μαυραγορίτες να θησαυρίζουν… χωρίς όμως κανείς να ξέρει τι θα τα κάνουν όλα τα λεφτά που μάζευαν, μιας και ο πληθωρισμός είχε ήδη φτάσει στον ουρανό. Με μια παλαιάς κοπής χρυσή λίρα Αγγλίας, ένας Ιταλός μπορούσε να αγοράσει έπαυλη στην… Τοσκάνη!
Οι κυβερνήσεις πάλευαν (χωρίς αποτέλεσμα) να διατηρήσουν κάποιον έλεγχο, αλλά με τους δημοσίους υπαλλήλους και τους αστυνομικούς απλήρωτους στα όρια της πείνας, αυτό ήταν κάτι το αδύνατο.
Εκατομμύρια οι πρόσφυγες και οι λιμοκτονούντες, αφού πέρα από όλα τα άλλα είχε καταρρεύσει και η γεωργία λόγω της παντελούς έλλειψης καυσίμων και ενέργειας.
Ο πλανήτης ζούσε μια δυστοπία… έναν εφιάλτη.
Μέσα όμως σε όλο αυτό το γενικευμένο χάος, μια χώρα έμεινε αλώβητη! Η Βόρεια Κορέα…
Σε όλη τη διάρκεια του 3ου αυτού παγκόσμιου πολέμου, που συντάραξε κάθε ισορροπία, η απομονωμένη αυτή χώρα παρίας δεν ενεπλάκη πουθενά. Τα σύνορά της παρέμεναν σφραγισμένα και απαραβίαστα. Μέσα στο όλο διεθνές μπάχαλο, κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί της.
Η οικονομία της, αυτόνομη και αποκλεισμένη επί δεκαετίες από τον υπόλοιπο κόσμο, ουδόλως επηρεάστηκε από τη διεθνή κατάρρευση, ούτε καν από την κατάρρευση της οικονομίας της φίλης και συμμάχου Κίνας, η οποία ζούσε το δικό της δράμα, προσπαθώντας μάταια να ελέγξει και να ταΐσει εκατοντάδες εκατομμύρια πολιτών της, που τα τελευταία χρόνια είχαν εθιστεί στην «ευμάρεια».
Έτσι, με τον υπόλοιπο κόσμο να καίγεται, η Βόρεια Κορέα άντεξε.
Η ηγεσία της παρακολουθούσε προσεκτικά τις εξελίξεις, βλέποντας τη μια μεγάλη δύναμη να καταστρέφει την άλλη, και τη μια χώρα μετά την άλλη να βυθίζονται στη δυστυχία.
Και όταν οι μάχες, οι συγκρούσεις, και οι πύραυλοι άρχισαν δειλά δειλά να περιορίζονται, όχι για λόγους ειρήνευσης, αλλά λόγω εξάντλησης, τότε ήταν που οι Βορειοκορεάτες μπήκαν μπροστά.
Πλοία άρχισαν να εμφανίζονται στα κατεστραμμένα λιμάνια ερημωμένων χωρών, τόσο στην Ασία όσο και στην ανατολική Αμερική, μεταφέροντας σιτηρά και καύσιμα από μέχρι πρότινος «κρυμμένα» αποθέματα.
Μηχανικοί και εξειδικευμένοι εργάτες έκαναν ξαφνικά την εμφάνισή τους σε γειτονικά κράτη στην αρχή, και σε άλλα πιο μακρινά στη συνέχεια, επιδιορθώνοντας σιδηροδρομικές γραμμές, εργοστάσια ενέργειας, κλπ.
Νηοπομπές στη θάλασσα, και φάλαγγες φορτηγών στην ξηρά, έσπευδαν για προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας, διασχίζοντας αφύλακτα, και ανύπαρκτα πλέον σύνορα.
Όμως αυτή η σημαντική, άκρως απαραίτητη, και καίρια βοήθεια, αυτή η ανθρωπιστική αλληλεγγύη από πλευράς της Β. Κορέας, ήρθε με πολλά και πανάκριβα ανταλλάγματα.
Οι ευάλωτες κυβερνήσεις του κόσμου, που μετά βίας μπορούσαν πλέον να ταΐσουν τους λαούς τους, υπέγραφαν συμφωνίες για βοήθεια και στήριξη στα τυφλά.
Τους Κορεάτες μηχανικούς ακολούθησαν σε λίγο καιρό στρατιωτικοί και πολιτικοί-οικονομικοί σύμβουλοι, και λίγο αργότερα και ο στρατός (για διατήρηση της τάξης).
Οι οικονομίες της Δύσης, της Ανατολής, της Αφρικής, της Ευρώπης, ακόμη και της άλλοτε πανίσχυρης Αμερικής, άρχισαν να αναδιοργανώνονται από την αρχή, με βάση τις επιθυμίες, αλλά και τις αρχές της… Πιονγιάνγκ. Η επιρροή της οποίας ήταν καταλυτική, με τους εξαθλιωμένους πολίτες του υπόλοιπου κόσμου να βλέπουν σε αυτήν, και στο «κομμουνιστικό» σύστημά της τη μόνη ελπίδα για ανάκαμψη, το μόνο εφικτό μέλλον!
Για αρκετά χρόνια μετά τη λήξη των εχθροπραξιών, η Αμερική, η Κίνα, η Ρωσία, η Ε.Ε, δεν ήταν παρά απλά θλιβερές σκιές των άλλοτε εαυτών τους, με τη Βόρεια Κορέα να κυριαρχεί σε παγκόσμιο επίπεδο, οργανώνοντας, συντονίζοντας, και υλοποιώντας το χτίσιμο του νέου κόσμου.
Με ένα σύστημα κεντρικό, εστιασμένο, πειθαρχημένο, πάνω απ’ όλα αυστηρό και συνηθισμένο στις ελλείψεις, που όμως αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματικό σε έναν κατεστραμμένο κόσμο.
Οι ιστορικοί, δεκαετίες αργότερα, συζητούσαν πώς συνέβη αυτό. Πώς άλλαξε ο κόσμος; Πώς περάσαμε σε μια απρόβλεπτη νέα παγκόσμια αυτοκρατορία; Πώς φτάσαμε στην Pax Koreatika;
Πάντως όχι μέσω της πειθούς, ούτε της οικονομικής ισχύος, ούτε κάποιας κομμουνιστικής επανάστασης, ή έστω μιας στρατιωτικής κατάκτησης. Αλλά μέσω του αρχικού παραλογισμού, και της μετέπειτα άμεσης ανάγκης για επιβίωση.
Με όλα τα πανίσχυρα κράτη του κόσμου να ψάχνουν τρόπους να πολεμήσουν για την κυριαρχία, να βγάλουν το ένα το μάτι του άλλου, η Βόρεια Κορέα απλά έκατσε στην άκρη, στο παρασκήνιο, περιμένοντας τον υπόλοιπο πλανήτη να αυτοαναφλεγεί.
Και μόλις κατακάθισε ο κουρνιαχτός πάνω από τα συντρίμμια και τα ερείπια του Γ’ Π.Π., το κράτος αυτό, που επί δεκαετίες ήταν «αλλού», απομονωμένο και καταφρονεμένο, ήταν τώρα αυτό που κρατούσε στα χέρια του το πηδάλιο ενός εύθραυστου νέου κόσμου, μιας νέας παγκόσμιας τάξης, κληρονομώντας τις στάχτες του παλιού… που πνίγηκε μέσα στην αλαζονεία και την πλεονεξία του.
Με τους πολίτες του νέου αυτού κόσμου να βλέπουν σε αυτό τον πραγματικό σωτήρα τους… τη μόνη ελπίδα.
