Του Strange Attractor
Ο πρόεδρος Τραμπ, που στην πρώτη θητεία του δεν είχε ξεκινήσει κανέναν πόλεμο, κάτι πρωτοφανές για Αμερικανό πρόεδρο, στην τωρινή θητεία του έχει ξεσαλώσει.
Και μέσα στη μάλλον επιτηδευμένη απροβλεψιμότητά του, γίνεται προβλέψιμος.
Ειδικά όταν, όπως αυτές τις μέρες, τη μια λέει το ένα και την άλλη το άλλο, με τις αγορές (και όχι μόνο) να έχουν πάθει γενικευμένο πατατράκ.
Τη μια μέρα λοιπόν ο Ντόναλντ μας λέει πως η σύρραξη οδεύει προς το τέλος της, έχοντας ολοκληρωθεί(!), και την άλλη πως τίποτα δεν θα τελειώσει αν το Ιράν δεν παραδοθεί άνευ όρων.
Φάσκει και αντιφάσκει δηλαδή, ή μήπως όχι;
Ο Τραμπ έχει σκοπό και να τελειώσει το Ιράν, και να καθησυχάζει τις αγορές, ειδικά εκείνες της ενέργειας. Συνεπώς πρέπει να λέει και το ένα και το άλλο.
Μια δύσκολη αποστολή, ειδικά όταν έχει στον νου του τις επερχόμενες (ενδιάμεσες) εκλογές για το Κογκρέσο, και ειδικότερα όταν ο μέσος Αμερικανός δεν θέλει να ξαναδεί στρατιώτες να επιστρέφουν σε φέρετρα από μια περιοχή που ούτε καν την έχει ακουστά…
Εν τω μεταξύ, ο Τραμπ θέλει να συνεχίσει να στηρίζει το Ισραήλ, το οποίο όμως βλέπει την όλη πολεμική προσπάθεια διαφορετικά από τις ΗΠΑ.
Για τους Ισραηλινούς, που σε συντριπτικό ποσοστό (πάνω από 90%) στηρίζουν τον πόλεμο, η όλη προσπάθεια έχει να κάνει με την επιβίωσή τους ως έθνος, μιας και δεν έχουν τίποτα να χάσουν αν ποτέ υποχωρήσουν ή ηττηθούν σε κάποιον πόλεμο με τα μιλιούνια των Αράβων (και Ιρανών) γύρω τους, που έχουν ως σκοπό την εξόντωση του Ισραήλ. Γι’ αυτό, όπως έχω γράψει κι άλλοτε, πολεμούν με την πλάτη τους στο Άουσβιτς.
Για το Ισραήλ, το Ιράν είναι μια διαχρονική και υπαρκτή απειλή, και όχι μια μακρινή εξωτική χώρα που την ξέρουν από κάποια ταινία, ή από τις ειδήσεις.
Στην Αμερική δεν ισχύει το ίδιο. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, μόνο ένα 40% στηρίζουν τον πόλεμο, κι αυτοί είναι κυρίως οπαδοί του Τραμπ.
Βέβαια, μιλάμε για έναν πληθυσμό γενικά απολιτίκ, που λίγοι ψηφίζουν, κι ακόμη λιγότεροι ασχολούνται με την πολιτική, άσχετα αν βγάζουν «πλανητάρχη».
Να μην ξεχνάμε κατά καιρούς «δημοσκοπήσεις», όπου πάνω από 30% των Αμερικανών δεν ξέρουν καν ποιος είναι πρόεδρος, ή πιστεύουν πως ο Ποπάι είναι υπαρκτό πρόσωπο! Και για να μη βιαστούμε να κρίνουμε, κάτι ανάλογο συμβαίνει και στα καθ’ ημάς, ειδικά τα τελευταία χρόνια με μια ολόκληρη γενιά να είναι καρφωμένη στα κινητά της, ξέροντας τα πάντα για τον Σνίκ, ή τον Οικονομόπουλο, νομίζοντας ταυτόχρονα πως ο Απόστολος Γκλέτσος κατέβασε τη σημαία των Τούρκων από το Πολυτεχνείο την 28η Οκτωβρίου του 1973…
Οπότε, οι Ισραηλινοί πολίτες αντιμετωπίζουν (και υπομένουν καρτερικά) τον πόλεμο ως ζήτημα εθνικής επιβίωσης, ενώ οι Αμερικάνοι ως κάτι μακρινό, που το μόνο στο οποίο τους επηρεάζει είναι η πιθανή αύξηση στην πάμφθηνη βενζίνη στην αντλία της γειτονιάς τους.
Και έχουμε και το Ιράν, που τελικά αποδεικνύεται σκληρό καρύδι, με ενέργειες που πιο πολύ είναι συμβολικές, εμπλέκοντας πολλές χώρες (που δεν το περίμεναν), έτσι ώστε να αυξηθεί η πίεση κατά των ΗΠΑ. Μάλιστα, οι πυραυλικές επιθέσεις εναντίον των Εμιράτων, του Μπαχρέιν, της Σαουδικής Αραβίας, ακόμη και της Κύπρου, είναι πολλαπλάσιες εκείνων εναντίον του Ισραήλ.
Πρόκειται για στρατηγικές επιλογές (αεροδρόμια, τάνκερ, διυλιστήρια, κλπ.) που το χτύπημά τους επηρεάζει άμεσα τις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου (και αερίου), την εμπορική ναυσιπλοΐα, τα ασφαλιστικά κόστη, τις τιμές των προϊόντων, και άλλα πολλά.
Άρα, σκοπός της Τεχεράνης είναι να στείλει το μήνυμα στην Ευρώπη πως ο πόλεμος εναντίον του θα επηρεάσει άμεσα και αυτήν, μιας και οι οικονομίες της στηρίζονται στην ομαλή ροή της ενέργειας από τη φλεγόμενη περιοχή, επομένως καλά θα κάνουν οι Ευρωπαίοι όχι μόνο να μη στηρίξουν ή συμμετάσχουν στο «αμόκ» του Τραμπ, αλλά να τον πιέσουν να βάλει ένα τέλος όσο το δυνατόν συντομότερα.
Το αν μπορούν, ή αν έχουν τη δύναμη οι Ευρωπαίοι, που ο Τραμπ λοιδορούσε μέχρι πρότινος, να του ασκήσουν πίεση για να τερματιστεί ο πόλεμος, πολύ αμφιβάλλω. Εδώ ο δικός μας, ο ανέμελος, που από την εκλογή του Τραμπ και μετά έγινε ο Νο1 «τραμπικός» και πρόθυμος σύμμαχος, μόνο στρατό δεν έστειλε ακόμη για να καταλάβει την Τεχεράνη… τι να λέμε; Ίσως όμως το κάνει κι αυτό, αν οι δημοσκοπήσεις συνεχίσουν να τον ανεβάζουν ως «σώφρονα», «σοβαρό» ηγέτη, και πρωταγωνιστή(!) στη γεωπολιτική σκηνή της περιοχής μας.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τώρα ο Τραμπ έχει βάλει στο μάτι και την Κούβα!
Απειλώντας να επαναλάβει αυτό που έγινε στη Βενεζουέλα, με αποτέλεσμα οι Κουβανοί να σέρνονται σε συνομιλίες με τις ΗΠΑ, την πίεση των οποίων αντιμετώπιζαν με σκληρές θυσίες και γενναιότητα επί δεκαετίες ολόκληρες!
«Η Κούβα θα πέσει, και μάλιστα σύντομα», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος, με αξιωματούχους του να συζητούν το μέλλον της χώρας με τον εγγονό του Ραούλ, και ανεψιό του Φιντέλ Κάστρο, τα κόκκαλα του οποίου τρίζουν στον τάφο του.
Η αλήθεια είναι ότι η Κούβα δεν έχει και πολλές επιλογές, μιας και οι ΗΠΑ ελέγχουν πλέον ολοκληρωτικά τη ροή καυσίμων προς το νησί στραγγαλίζοντάς το οικονομικά. Όμως το να επαναληφθεί το προηγούμενο της Βενεζουέλας είναι κάπως δύσκολο, αφού στην Κούβα δεν υπάρχει αντιπολίτευση (τουλάχιστον οργανωμένη) ούτε πετρέλαιο, ούτε φυσικοί πόροι, που θα προσέλκυαν επενδύσεις, ή θα βοηθούσαν την αμερικανική οικονομία.
Άρα η νίκη επί της Κούβας έχει μάλλον συμβολικό σκοπό και τίποτα άλλο, είναι μια κίνηση αντιπερισπασμού απέναντι στις δυσκολίες στο Ιράν, με τον Ρούμπιο, και άλλους κουβανικής καταγωγής γερουσιαστές να ζουν το όνειρο, και να προβλέπουν πως το καθεστώς θα πέσει πριν λήξει η τρέχουσα θητεία του Τραμπ το 2029.
Σίγουρα πάντως δεν προβλέπεται στρατιωτική επέμβαση στο νησί, με τον Τραμπ να περιμένει το καθεστώς να πέσει σαν μαραμένο σύκο, πιεζόμενο από την οικονομική ανέχεια που ζει ελλείψει ενεργειακών συμμάχων (όπως ήταν η ΕΣΣΔ, κι αργότερα η Βενεζουέλα). Η ανάπτυξη της χώρας είναι στο μηδέν, και μάλιστα οι Κουβανοί αντιμετωπίζουν πλέον και σοβαρή ανθρωπιστική κρίση.
Εκτός κι αν αγριέψει ο δικός μας, ο ανέμελος που λέγαμε, και προλάβει τον Τραμπ, στέλνοντας καμιά φρεγάτα στην Αβάνα… αναγκάζοντας την Αμερική να συρθεί πίσω του. Όλα τα περιμένω από αυτόν προκειμένου να μη χάσει την εξουσία, ήτοι τη μαρμίτα, για την οποία ζει και πολιτεύεται οικογενειακώς περισσότερες δεκαετίες κι από τους… Κάστρο!
