Αυτή την στιγμή στην Ελλάδα συμβαίνουν οξύμωρα πράγματα.
Ο Κ.Μητσοτάκης δεν ανησυχεί καθόλου για την αντιπολίτευση, πράγμα που είναι από μόνο του πρωτοφανές, αλλά ενοχλείται από την διατήρηση των μεγάλων σκανδάλων και των αποτυχιών (που προκάλεσαν τραγωδία έτσι;) της κυβέρνησής του στην επικαιρότητα ακόμα και μετά από την παρέλευση αρκετών ετών.
Πρώτον, οι υποκλοπές: Το κυβερνητικό επιτελείο θεωρεί ότι υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια να κλιμακωθεί το θέμα από συγκεκριμένα κέντρα. Το ότι το θέμα υπάρχει και μάλιστα οριοθετήθηκε από δίκη, δεν τους απασχολεί καθόλου!
Δεύτερον, στον ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς φτάνει οσονούπω στη Βουλή η περίφημη δεύτερη δικογραφία. η κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσει εάν θα γίνουν δεκτές όλες οι αιτήσεις για άρση ασυλίας των γαλάζιων (και άλλων χρωμάτων βέβαια) βουλευτών.
Ή, πώς θα γίνει η οποιαδήποτε επιλογή απαλλαγής κάποιων. Εδώ το θέμα είναι με πόσους υπό κατηγορία βουλευτές μπορεί να αντέξει μία κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Βέβαια είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν πολλές συναλλαγές υπόγειου χαρακτήρα με τα άλλα κόμματα που έχουν εμπλεκόμενους βουλευτές σε αυτή την υπόθεση.
Και τρίτον, η δίκη των Τεμπών:
Μάλλον, πρέπει να το αντιληφθούν και να το συνηθίσουν στο Μαξίμου, ότι οι εκλογές θα γίνουν με τη δίκη αυτή σε πλήρη εξέλιξη.
Η υπόθεση διαμορφώνει κοινωνικό κλίμα και πολιτικό. Αυτό σημαίνει πως πάντα θα υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες.
Όπως έχουμε πει άπαντες εισηγούνται στον Μητσοτάκη, ότι πρέπει να πάει σε πρόωρες εκλογές.
Και μάλιστα αρκετά πρόωρες κι ο νοών νοείτω και μέχρι το καλοκαίρι.
Ο πόλεμος στο Ιράν θεωρείται «χρυσή ευκαιρία».
Μέχρι τώρα ο Μητσοτάκης αρνούνταν να το κάνει. Δεν άλλαξε ακόμα στάση αλλά πλέον ακούει…
Αυτό μπορεί και να σημαίνει κάτι.
