Του Μανώλη Κοττάκη
Την περασμένη Παρασκευή ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη. Κατά την παρουσία του στην Ακολουθία των Χαιρετισμών στον καθεδρικό ναό Της του Θεού Σοφίας, όπου χίλιοι μαθητές από σχολεία της πόλης έψαλαν τον Ακάθιστο Ύμνο, ο κύριος Ιερώνυμος, ενώπιον του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεου και του Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, έστειλε αυστηρό μήνυμα προς την πολιτική ηγεσία της χώρας να μην προχωρήσει σε βιαστικές αλλαγές οι οποίες αλλοιώνουν την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα της χώρας.
Συγκεκριμένα, εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για τις συζητήσεις περί απομάκρυνσης των εικόνων από δημόσια κτίρια και δικαστήρια, ενώ έθεσε το ερώτημα «αν στις προθέσεις ορισμένων περιλαμβάνεται ακόμα και η αμφισβήτηση του τρόπου με τον οποίο κυματίζει σήμερα η ελληνική σημαία»,. καθώς και το γεγονός ότι προωθείται η αντικατάσταση του μαθήματος των Θρησκευτικών από το ουδέτερο μάθημα της Ηθικής. Έφτασε μάλιστα να πει ότι όσοι σχεδιάζουν τέτοιες κινήσεις θα οδηγηθούν «σε σκληρή μεταμέλεια» στο μέλλον και έδωσε έμφαση στην απουσία από τις σχολικές αίθουσες των εθνικών ηρώων, όπως ο Κολοκοτρώνης, οι μορφές των οποίων έχουν εξαφανιστεί ακόμη και από τις αποθήκες των σχολείων. Η έκρηξη του Αρχιεπισκόπου δεν ήταν τυχαία. Υπάρχει υπόβαθρο.
Όπως αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα «Εστία», αναπτύσσεται στο παρασκήνιο, με αφορμή την προσφυγή της Ένωσης Αθέων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ισχυρή διεργασία ώστε η χώρα μας να υιοθετήσει το γαλλικό μοντέλο της ουδετεροθρησκείας και να οδηγηθεί στην κατάργηση των θρησκευτικών συμβόλων από τον δημόσιο χώρο. Κάτι που συνδυάζεται και με την πονηρή πρωτοβουλία που λαμβάνει το υπουργείο Μετανάστευσης και ο υπουργός Θάνος Πλεύρης για το ανύπαρκτο ζήτημα της κατάργησης της μπούρκας στην Ελλάδα, καθώς τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχει. Απλώς τίθεται ως άλλοθι, αντιστάθμισμα τόσο στον σχεδιασμό για τις εικόνες όσο και για την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Όπως αποκαλύπτουμε σήμερα, η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων ανακάλυψε ότι για κάποιον περίεργο λόγο το υπουργείο Παιδείας δεν ενημερώθηκε για τις προπαρασκευαστικές ενέργειες που γίνονται στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους για τη διαμόρφωση των θέσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας στη δίκη που θα διεξαχθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με αντικείμενο το θέμα των εικόνων από τα δικαστήρια και κατ’ επέκταση από όλα τα δημόσια κτίρια. Με δωδεκασέλιδο κείμενό της λοιπόν, με το οποίο αντικρούει τα σαθρά επιχειρήματα της Ένωσης Αθέων πως τάχα παραβιάζεται η πρόβλεψη της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για δίκαιη δίκη όταν οργανώσεις αθέων εκδικάζουν υποθέσεις τους στα ελληνικά δικαστήρια με την εικόνα του Ιησού Χριστού πάνω από την έδρα, διατυπώνονται ισχυρότατα επιχειρήματα για τη διατήρηση των εικόνων οι οποίες είναι συνδεδεμένες με την ελληνική παράδοση (και όχι μόνο με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του ελληνικού λαού) και συνδέεται ευθέως το ζήτημα της κατάργησης των εικόνων με το ζήτημα της κατάργησης του σταυρού από την ελληνική σημαία. Όπως τονίζεται στο έγγραφο: «Η καθαίρεση των εικόνων θα δημιουργήσει κλίμα διχασμού του ελληνικού λαού και θα προκαλέσει ευρύτερες συγκρούσεις, καθώς, αν γίνει δεκτό ότι η εικόνα του Χριστού από μόνη της συνιστά παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας ή της αρχής της δίκαιης δίκης, αναπόφευκτα θα τεθούν κι άλλα ζητήματα, όπως η ύπαρξη του σταυρού στην ελληνική σημαία, καθώς η ελληνική σημαία βρίσκεται, όπως και οι εικόνες, σε κάθε δημόσιο κτίριο».
Το γεγονός ότι ο Αρχιεπίσκοπος εξερράγη για την ύπαρξη του εγγράφου σημαίνει ότι οι εθνομηδενιστές που βρίσκονται στους κόλπους της Νέας Δημοκρατίας απεργάζονται κινήσεις οι οποίες θα οδηγήσουν σε ήττα της Ελληνικής Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και στην κατάργηση των εικόνων!
Κατά τούτο δικαιώνεται έπειτα από 30 ολόκληρα χρόνια ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ο οποίος πρώτος έθεσε το ζήτημα της σημαίας επί κυβερνήσεως Σημίτη έχοντας αντιληφθεί τις προθέσεις των εθνομηδενιστών από τότε. Η διαφορά είναι πως οι εθνομηδενιστές από το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη μετακόμισαν στη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ακολουθεί το επίμαχο απόσπασμα από το δωδεκασέλιδο έγγραφο της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων που απέστειλε ο επικεφαλής της Γιώργος Καλαντζής στις 12 Φεβρουαρίου στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους με εξαιρετικά επείγον έγγραφο: «Κανείς δεν δικαιούται να ξεχάσει ότι οι Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι υπήρξαν θύματα της γενοκτονίας της περιόδου 1914-1922 ακριβώς γιατί ήταν Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Οι επιζώντες που διασώθηκαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα έφερναν πάντοτε μαζί τους τις εικόνες από τις εκκλησίες τους. Κατά την τουρκική εισβολή και κατοχή του 37% της Κύπρου υπάρχουν μαρτυρίες σύμφωνα με τις οποίες οι Τούρκοι χάριζαν ζωές Ελλήνων σε περίπτωση που γίνονταν μουσουλμάνοι και απαρνούνταν τις εικόνες. Συνεπώς οι εικόνες που αποτέλεσαν πάντοτε το πρώτο υλικό σημείο καταστροφής κατά την περίοδο της δουλείας και της γενοκτονίας των Ελλήνων από τους Τούρκους που ακολουθούν μιαν ανεικονική θρησκεία, συνδέονται βαθύτατα και αδιάρρηκτα με τη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας, του ελληνικού πολιτισμού και των ελληνικών εθίμων.
Το θέμα των εικόνων ως θρησκευτικών συμβόλων στον χριστιανισμό και ιδιαίτερα στον ελληνικό κόσμο είναι κεφαλαιώδους σημασίας, όπως προκύπτει εξάλλου και από το γεγονός της Εικονομαχίας που ταλάνισε επί έναν αιώνα την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία καθιέρωσε το έτος 843 να εορτάζεται κάθε πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαροκοστής η επέτειος της αναστήλωσης των εικόνων. Η Κυριακή της Ορθοδοξίας (όπως ονομάζεται η συγκεκριμένη εορτή) το έτος 2026 συμπληρώνει 1.183 χρόνια κατά τα οποία εορτάζεται ανελλιπώς. Η πολιτισμική σημασία της αναστήλωσης των εικόνων είναι ένα ταυτοτικό ζήτημα για τον ελληνικό πολιτισμό, καθώς σήμαινε την κατίσχυση της ελληνικής κοσμοαντίληψης (η οποία είναι κρίσιμη συνιστώσα της ευρωπαϊκής συνείδησης και ταυτότητας) έναντι της ανεικονικής Ανατολής.
Επομένως, η καθαίρεση των εικόνων αποτελεί μια πράξη η οποία δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση της θρησκευτικής ελευθερίας ή της δίκαιης δίκης, αλλά στρέφεται ευθέως κατά της ιστορίας και της ταυτότητας του Ελληνισμού και του ελληνικού πολιτισμού, αγνοεί επιδεικτικά την πολιτισμική σημασία των εικόνων και επιδεικνύει ασυγχώρητη ασέβεια ιδίως προς τα θύματα της γενοκτονίας της περιόδου 1915-1922.
Επιπλέον η καθαίρεση των εικόνων θα δημιουργήσει κλίμα διχασμού μεταξύ του ελληνικού λαού, ενώ είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει ευρύτερες συγκρούσεις, καθώς, εάν γίνει δεκτό ότι η εικόνα του Χριστού από μόνη την ύπαρξή της συνιστά παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας ή της αρχής της δίκαιης δίκης και της αμεροληψίας των δικαστών, αναπόφευκτα θα τεθούν και άλλα ζητήματα, όπως, π.χ., η ύπαρξη του σταυρού στην ελληνική σημαία. Εάν γίνει δεκτό ότι η ύπαρξη της εικόνας του Χριστού στα δικαστήρια από μόνη την ύπαρξή της παραβιάζει τη θρησκευτική ελευθερία ή την αρχή της δίκαιης δίκης και της αμεροληψίας των δικαστών, τότε γιατί να μη θεωρηθεί με την ίδια ακριβώς συλλογιστική ότι και η ύπαρξη του σταυρού (που είναι το κύριο σύμβολο του χριστιανισμού) στην ελληνική σημαία και στο εθνόσημο δεν συνιστά παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας ή της αρχής της δίκαιης δίκης και της αμεροληψίας των δικαστών (ιδιαίτερα αφού η ελληνική σημαία βρίσκεται σε κάθε δημόσιο κτίριο, συμπεριλαμβανομένων των δικαστηρίων, ενώ το εθνόσημο αποτελεί το κεντρικό όλων των σφραγίδων του κράτους».
