Ερευνητές καλλιέργησαν ρεβίθια σε σεληνιακό χώμα κάνοντας ένα σημαντικό βήμα στην… εξωγήινη γεωργία.
Αν η ιδέα του χούμους από τη Σελήνη φαίνεται τραβηγμένη, ξανασκεφτείτε το. Επιστήμονες που εργάζονται για την ανάπτυξη της εξωγήινης γεωργίας κατάφεραν να καλλιεργήσουν ρεβίθια σε χώμα που αποτελείται κυρίως από προσομοιωμένο σεληνιακό έδαφος ένα βήμα προς το να μπορούν οι αστροναύτες σε μακροχρόνιες αποστολές στη Σελήνη να παράγουν τη δική τους τροφή.
Οι ερευνητές δήλωσαν ότι τα ρεβίθια καλλιεργήθηκαν σε μείγματα εδάφους που αποτελούνταν κυρίως από προσομοιωμένη «σεληνιακή σκόνη» η οποία έχει δημιουργηθεί με βάση δείγματα που έφεραν πίσω οι αποστολές του προγράμματος Apollo της NASA πριν από περισσότερο από μισό αιώνα.
Ρεβίθια της ποικιλίας Myles καλλιεργήθηκαν σε θάλαμο ανάπτυξης με ελεγχόμενο κλίμα στο Πανεπιστήμιο του Τέξας. Οι σπόροι καλύφθηκαν με ωφέλιμους μύκητες και φυτεύτηκαν σε μείγμα προσομοιωμένου σεληνιακού εδάφους που δημιούργησε από την εταιρεία Space Resource Technologies στη Φλόριντα και ενός θρεπτικού υλικού που ονομάζεται vermicompost το οποίο παράγεται όταν οι γαιοσκώληκες διασπούν οργανικά απόβλητα.
Όσο αυξανόταν το ποσοστό του προσομοιωμένου σεληνιακού εδάφους τόσο μειωνόταν η ποσότητα της σοδειάς αν και το μέγεθός των ρεβιθιών παρέμενε σταθερό. Οι σπόροι που φυτεύτηκαν σε 100% σεληνιακό προσομοιωμένο έδαφος δεν κατάφεραν να παράγουν άνθη ή σπόρους και τα φυτά πέθαναν πρόωρα.
«Τα ρεβίθια έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη και άλλα βασικά θρεπτικά συστατικά, γεγονός που τα καθιστά ισχυρό υποψήφιο για καλλιέργεια στο διάστημα» δήλωσε η Τζέσικα Άτκιν υποψήφια διδάκτορας και υπότροφος της NASA στο Τμήμα Επιστήμης Εδάφους και Καλλιεργειών του Πανεπιστημίου του Τέξας και κύρια συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Scientific Reports».
Η παραγωγή τροφής
Μια τοπική πηγή τροφής θεωρείται ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση ανθρώπων που θα στελεχώνουν βάσεις στη Σελήνη επειδή είναι πρακτικά πολύ δύσκολο και οικονομικά ασύμφορο να μεταφέρεται όλη η απαραίτητη τροφή από τη Γη.
«Στην προσπάθειά μας να εγκαθιδρύσουμε ανθρώπινη παρουσία στη Σελήνη ή ακόμη και στον Άρη θα χρειαστεί να μάθουμε πώς να καλλιεργούμε τρόφιμα εκεί επειδή δεν θα είναι βιώσιμο να μεταφέρουμε τρόφιμα με διαστημόπλοια. Η αποστολή αντικειμένων στο διάστημα παραμένει πολύ ακριβή, το βάρος παίζει σημαντικό ρόλο και η επιβίωση των αστροναυτών δεν μπορεί να εξαρτάται από την έγκαιρη αποστολή προμηθειών» λέει η Σάρα Ολιβέιρα Σάντος μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου του Τέξας και συν-συγγραφέας της μελέτης.
«Τα φυτά θα βοηθούσαν επίσης στην παραγωγή οξυγόνου και στη βελτίωση των συστημάτων υποστήριξης ζωής για μελλοντικούς ανθρώπινους οικισμούς» προσθέτει ο αστροβιολόγος Τζιόθι Μπασαπάθι Ραγκαβέντρα του Πανεπιστημίου Northumbria στην Αγγλία, κύριος συγγραφέας μιας δεύτερης μελέτης που εξετάζει τις συνθήκες ανάπτυξης μικροοργανισμών σε προσομοιωμένο αρειανό έδαφος.
Το σεληνιακό έδαφος είναι ουσιαστικά θρυμματισμένος βράχος και σκόνη, συχνά αιχμηρή και σαν γυαλί, που έχει σχηματιστεί επί δισεκατομμύρια χρόνια από συγκρούσεις μετεωριτών. Παρότι περιέχει ορισμένα βασικά θρεπτικά στοιχεία και μέταλλα που χρειάζονται τα φυτά, είναι ανόργανο και αφιλόξενο σε αντίθεση με το πλούσιο σε οργανική ύλη έδαφος της Γης.
«Προηγούμενες μελέτες έδειξαν ότι τα φυτά μπορούν να βλαστήσουν σε αυθεντικά σεληνιακά δείγματα ή να αναπτυχθούν σε προσομοιωμένο σεληνιακό έδαφος συνήθως με την προσθήκη κομπόστ ή άλλων οργανικών υλικών. Σε αυτή τη μελέτη εστιάσαμε στους μικροοργανισμούς. Αντί να προσθέσουμε μόνο οργανική ύλη, εξετάσαμε αν οι συνεργασίες φυτών-μικροβίων μπορούν να βελτιώσουν το σεληνιακό έδαφος να βελτιώσουν τη δομή του και να μειώσουν το στρες των φυτών» εξηγεί η Άτκιν.
Η γεύση
Και πώς έχουν γεύση αυτά τα ρεβύθια; Δεν το γνωρίζουμε ακόμη. «Τα ρεβίθια εξετάζονται αυτή τη στιγμή για συσσώρευση μετάλλων, γι’ αυτό και δεν τα έχουμε φάει ακόμη» λέει η Άτκιν. Το σεληνιακό έδαφος και το προσομοιωμένο υλικό που χρησιμοποιήθηκε περιέχουν υψηλά επίπεδα μετάλλων όπως αλουμίνιο και σίδηρο. Ο σίδηρος είναι απαραίτητο θρεπτικό στοιχείο για τα φυτά αλλά το αλουμίνιο δεν είναι και μπορεί να είναι τοξικό όταν καταναλώνεται.
«Πριν κάποιος φτιάξει χούμους από τη Σελήνη πρέπει να επιβεβαιώσουμε ότι είναι ασφαλές και θρεπτικό. Τα αποτελέσματα αυτά θα δημοσιευθούν σε επόμενη μελέτη αργότερα μέσα στη χρονιά» αναφέρουν οι ερευνητές.
Οι μύκητες που χρησιμοποιήθηκαν για την επικάλυψη των σπόρων συνεργάστηκαν συμβιωτικά με τα ρεβίθια βοηθώντας τα φυτά να απορροφήσουν απαραίτητα θρεπτικά στοιχεία ενώ ταυτόχρονα μείωσαν την απορρόφηση βαρέων μετάλλων. Οι μικροοργανισμοί αποίκησαν επιτυχώς τις ρίζες ακόμη και σε 100% προσομοιωμένο σεληνιακό ΄δαφος και βοήθησαν να δεσμευτούν τα χαλαρά σωματίδια, κάνοντας το έδαφος να συμπεριφέρεται περισσότερο σαν το έδαφος της Γης.
«Αυτό είναι ένα μικρό πρώτο βήμα προς την καλλιέργεια τροφίμων στη Σελήνη αλλά δείξαμε ότι είναι εφικτό και ότι κινούμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση» λέει η Σάντος.
