Άλλο η θεωρητική δυνατότητα και άλλο η πραγματική απειλή…
Ένα από τα πιο ανησυχητικά ερωτήματα που κυκλοφορούν το τελευταίο διάστημα στο παρασκήνιο της γεωπολιτικής έντασης είναι το κατά πόσο η Ελλάδα θα μπορούσε να βρεθεί, έστω και θεωρητικά, εντός βεληνεκούς ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Πρόκειται για έναν φόβο που, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έμεινε εκτός της ατζέντας του ΚΥΣΕΑ, εκεί όπου εξετάζονται όχι μόνο τα φανερά, αλλά κυρίως τα πιο ευαίσθητα και κρίσιμα σενάρια ασφαλείας.
To ζήτημα τέθηκε στην τελευταία συνεδρίαση από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Νίκο Δένδια, ο οποίος έφερε προς εξέταση το ενδεχόμενο οι ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι να μπορούν να πλήξουν ευρωπαϊκό έδαφος, κάτι που αυτομάτως θα σήμαινε ότι και η Ελλάδα θα μπορούσε να θεωρηθεί εντός εμβέλειας.
Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, η συζήτηση που έγινε στο ανώτατο επίπεδο κατέληξε σε μια σαφή εκτίμηση: δεν υπάρχει τέτοιος άμεσος φόβος. Κι αυτό γιατί, παρά το γεγονός ότι σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο ορισμένα οπλικά συστήματα μπορούν να φτάσουν σε τόσο μεγάλες αποστάσεις, η πραγματική δυνατότητα να συμβεί κάτι τέτοιο προϋποθέτει πολύ πιο σύνθετες επιχειρησιακές παραμέτρους.
Επί της ουσίας στο ΚΥΣΕΑ φαίνεται να αξιολογούν πως το σενάριο μπορεί να υπάρχει ως θεωρητική άσκηση επί χάρτου, όχι όμως ως ρεαλιστική επιχειρησιακή απειλή για τη χώρα αυτή τη στιγμή.
Το γεγονός, πάντως, ότι ένα τέτοιο θέμα τέθηκε στο τραπέζι της κορυφαίας κυβερνητικής σύσκεψης για την εθνική ασφάλεια δείχνει και κάτι ακόμη: ότι η ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή αντιμετωπίζεται πλέον όχι ως μια μακρινή κρίση, αλλά ως μια σύγκρουση με πιθανές προεκτάσεις που αγγίζουν ευρύτερα την αρχιτεκτονική ασφαλείας της περιοχής και της Ευρώπης.
