Σε μια εποχή που το Ιράν στέλνει drones και απειλεί με fatwa όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει το καθεστώς, φαίνεται πως ακόμα και οι πιο σκληροί θεοκράτες θα έμεναν άφωνοι μπροστά στη μαεστρία με την οποία ο υπουργός «διαχειρίζεται» την υπόθεση των Τεμπών.
Εκεί που περιμένεις κάποιον να βγάλει το σπαθί της αλήθειας, βλέπεις ξαφνικά προέδρους να παίρνουν αναρρωτική, αποφάσεις να γεννιούνται και να πεθαίνουν μέσα σε λίγες ώρες, και βίντεο που εξαφανίζονται πιο γρήγορα από ό,τι οι μάρτυρες σε καθεστώς τρόμου.
Η υπόθεση των εξαφανισμένων βίντεο από την εμπορική αμαξοστοιχία έχει εξελιχθεί σε θρίλερ. Οι δικαστικοί πραγματογνώμονες είχαν τραβήξει υλικό αμέσως μετά την τραγωδία. Υλικό που δεν μπήκε ποτέ στη δικογραφία. Υλικό που θα μπορούσε ξεκάθαρα να δείξει τι πραγματικά συνέβη.
Σε πρόσφατη συνεδρίαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Λάρισας, μια δικαστής έπραξε το αυτονόητο: δέχτηκε το αίτημα των συγγενών και έδωσε εντολή να λάβουν αντίγραφα από τα κατασχεθέντα πειστήρια. Οι συγγενείς, που ταξιδεύουν από τα χαράματα με την ελπίδα έστω μιας ψήγματος αλήθειας, νόμιζαν ότι επιτέλους κάτι κινήθηκε.
Λίγες ώρες αργότερα, η ίδια δικαστής ανακάλεσε την απόφασή της. Μετά από παρέμβαση της Προϊσταμένης της. Το έγγραφο υπήρξε, υπογράφηκε, και μετά… εξαϋλώθηκε. Σαν να μην έφτανε αυτό, η πρόεδρος της έδρας στην ίδια δίκη, λίγες ημέρες νωρίτερα, είχε «καταρρεύσει» επί της έδρας (μετά από επίσκεψη του προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, όπως σημειώνουν συγγενείς), ζήτησε συγγνώμη δακρυσμένη και εξαφανίστηκε με αναρρωτική άδεια αγνώστου αιτιολογίας μέχρι τις 30 Μαρτίου. Κανείς δεν ξέρει τι πάσχει, ούτε η εισαγγελέας, ούτε η γραμματέας. Απλώς… δεν υπάρχει.
Η δίκη αναβάλλεται ξανά και ξανά. Για τις 2 Απριλίου τώρα. Οι συγγενείς μένουν με άδεια χέρια, οι δικηγόροι με ερωτήματα χωρίς απάντηση, και η κοινή γνώμη με την αίσθηση ότι βλέπει live ένα καλοστημένο θέατρο σκιών.
Και κάπου εκεί μπαίνει ο Γιώργος Φλωρίδης. Ο υπουργός Δικαιοσύνης που έτρεξε να φτιάξει αίθουσες 283 τ.μ. στη Λάρισα, που δήλωνε ότι η δίκη θα γίνει «άμεσα», ότι η ανάκριση ήταν «υποδειγματική», ότι όλα θα λάμψουν. Και όμως, ενώ ο ίδιος κόπτεται για ταχύτητα και διαφάνεια, το σύστημα που εποπτεύει παράγει σκηνές που θυμίζουν περισσότερο θεοκρατία παρά ευρωπαϊκό κράτος δικαίου: ξαφνικές αναρρωτικές, ανακλήσεις αποφάσεων σε χρόνο dt, υλικό που εξαφανίζεται, προϊστάμενοι που εμφανίζονται σαν φαντάσματα και σβήνουν εντολές.
Μία δεν πιάνουν οι μουλάδες του Ιράν…
Αν οι μουλάδες του Ιράν δουν αυτές τις εικόνες, μάλλον θα πουν μεταξύ τους: «Μα πώς το κάνουν αυτοί οι Έλληνες χωρίς να χρειάζεται καν να ρίξουν χαστούκια ή να στείλουν φετφάδες όπως στην Τεχεράνη; Μόνο με μια αναρρωτική και μια ανάκληση σε λίγες ώρες κατάφεραν να παγώσουν τα πάντα. Respect.»
Γιατί, εντέλει, δεν χρειάζεται να είσαι δικτάτορας για να ελέγξεις μια υπόθεση. Αρκεί να έχεις έναν μηχανισμό που ξέρει πότε πρέπει να «αρρωστήσει» μια πρόεδρος, πότε να ανακαλέσει μια δικαστής, και πότε να βάλει φρένο σε ό,τι μπορεί να φωτίσει την αλήθεια.
Οι συγγενείς συνεχίζουν να παλεύουν. Εμείς συνεχίζουμε να κοιτάμε. Και οι μουλάδες… μάλλον γελάνε πρώτη φορά με την Ελλάδα.
